La Noche de 12 Años (2018)

2 hele uren een en al deprimerendheid .......

Martelen, geweld, geestelijk geweld, etc etc..........

Deprimerender kan eigenlijk bijna niet....

Het is bijna een genre op zich, Latijns-Amerikaanse cinema over politieke gevangenen. Dit is wel de eerste Uruguayaanse film die ik zie over dit thema, de Uruguayaanse dictatuur is ook minder bekend dan die van Chili of Argentinië, althans bij mij. La Noche de 12 Años is een zeer degelijke film geworden maar verrast niet, het is een beetje wat je kan verwachten met veel ellende, onrecht, sadistische bewakers en geklop op muren, dat alles sober in beeld gebracht. Met een dergelijk thema ligt eentonigheid op de loer dus ik was blij iets van de context te weten te komen in een paar broodnodige flashbacks. Jammer dat voor de spaarzame muzikale omlijsting gekozen wordt voor een versie van The Sound of Silence, waarbij de songtekst al te letterlijk wordt geïnterpreteerd m.b.t. de moeizame communicatie tussen de gevangenen onderling.

De ontknoping was wel mooi, José Mujica (Pepe) schopte het tot president en was zeker niet de minste, hij geldt als een voorbeeld voor bescheiden en integer leiderschap.

Hoewel eenzijdig, met niet weinig afwisseling toch een beklijvende film. Acteerwerk is sterk, de soundtrack mooi en hoewel al vaker gezien is dit een ingetogen een inspirerend verhaal.

Confronterend relaas over drie politieke gevangenen, die door het militaire regiem van Uruguay gedurende twaalf jaar in afzondering gevangen gehouden werden. De film van scenarist/regisseur Álvaro Brechner laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De afgrijselijke behandeling van de gevangenen levert meerdere malen sinistere beelden op.

Merkwaardig toch dat over deze inktzwarte periode uit de geschiedenis van Uruguay veel minder bekend is dan over de regiems van Argentinië, Brazilië en Chili. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk.