BuyBust (2018)

Niet best hoor, 2 uur lang naar zeer matige actie kijken is een hele lange zit. De gevechten zien er echt niet goed uit en het verhaal is ook niet veel soeps. Ik heb maar met een half oog zitten kijken, het is gewoon nergens boeiend genoeg.

Hele matige film. Doet een beetje denken aan The Raid of die andere Indonesische film die recent aan Netflix is toegevoegd. Ook die zijn niet perfect want vooral eentonig en duren te lang, net als deze film. Maar deze Filipijnse film is qua actie ook enorm matig. Chaotisch in beeld gezet, mede omdat het in de nacht speelt en zo nogal donker is. Maar ook qua montage en beeldvoering niet heel overzichtelijk. Ik raakte al snel zo het overzicht en de interesse kwijt. En het geweld zelf is ook niet zo lekker over the top waardoor het wat vlakjes is allemaal. Ondanks af en toe leuke muziek en lekker kleurrijke belichting kon ik hier eigenlijk niets mee. 1,0*.

Lastig.

Film ziet er op stills vooral erg mooi uit. Erg fijn gebruik van kleur, boeiende settings en de composities zijn druk maar aansprekend. Maar in beweging verliest het jammer genoeg erg veel van zijn flair. Vooral dan tijdens de actiescenes, waar deze film toch erg hard op leunt.

De acteurs zijn niet bepaald lenig of imposant, het camerawerk oogt goedkoop en de actie zelf is ook maar droef. Beetje lam meppen (vaak ook maar half raak) en wat schieten en dat dan héél héél héél héél vaak. Het is raar dat ze daarvoor niet wat betere mensen gevonden hebben, want het zit de kwaliteit van deze film toch wel erg hard in de weg.

Als misdaadfilm werkt het beter, vooral omdat de camera dan wat rustiger is en de acteurs ook iets beter hun werk doen. Zorgt ervoor dat het einde op zich ook wel iets beter te pruimen valt en de film zo toch nét iets positiever afsluit, maar een actiefilm die dik anderhalf uur aan ondermaatse actie brengt, da's niet al te best.

2.5*

BuyBust

Aardige actieknaller. De vechtchoreografie is soms niet al te best, en alleen Anne Curtis weet er nog wat van te maken. Voor de rest is het veel knokken, met een aantal onrealistische en soms ronduit belachelijk uitziende vechtscènes. Maar de setting is fantastisch gekozen, de sfeer is donker en naargeestig, en hoofdrolspeelster Curtis zorgt ervoor dat je nog een beetje meeleeft met één personage. Het verhaal is matig en je weet precies wie het overleeft (en wanneer er weer iemand doodgaat), maar vermakelijke onzin is het allemaal wel.

Het plot is simpel (en andere vormen ook vaker gedaan) Politieoperatie neemt een verkeerde wending en het team strandt in het midden van de claustrofobische sloppenwijken van Manilla. De film verspilt ook niet veel tijd, een paar kort stukjes om de betrokken personages en motivaties te introduceren. Een rechttoe rechtaan actieverhaal over overleven in de krottenwijken. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Zodra de actie begint, houdt het niet op met vechtscènes met messen, geweren en alles wat mensen te pakken kunnen krijgen. Het doolhof van de sloppenwijk leent zich voor een unieke locatie maar de twee uur lange stroom aan schiet en hand tot hand gevechten werd op een moment dus ook iets te eentonig. Men doorbreekt dat nog wel met een paar andere beschikbaar wapens; die tuinschaar was memorable! Daarnaast heeft de film ook een apartere muziekscore; soms energiek of te veel aanwezig, dan weer ingetogen en opvallend met gebruik van inheemse instrumenten en ouderwetse liedjes. En laatste maar zeker niet de minste; Actrice Anne Curtis als Nina Manigan was hier een heerlijke actiester. Kortom de film kent zowel zijn goede als minder goede dingen echter overheerste bij mij het positieve en vermakelijke net iets meer!