Funan (2018)

Deze film lijkt op het eveneens deze week in de Nederlandse bioscopen verschenen Seltsimees Laps (2018) - MovieMeter.nl in de zin dat beide films een stukje 20ste eeuwse geschiedenis van communistische bezetting/terreur vertellen vanit een (auto)biografisch verhaal over hoe een ouder(s) en een kind van elkaar werden gescheiden (en uiteindelijk weer samen kwamen). Alleen deze film is een animatiefilm en vertelt de geschiedenis van Cambodja ten tijde van de Rode Khmer.

En meer dan Seltsimees Laps (The Little Comrade) vertelt deze film een geschiedenisles met het (auto)biografisch verhaal van wat de ouders van de regisseur is overkomen als kapstok zodat enerzijds dat persoonlijke verhaal niet echt wist te boeien (en af en toe wat verwarrend was zoals meteen in het begin als de familie Frans spreekt zodat je je even afvraagt of deze mensen tot de elite behoren totdat ook de Rode Khmer-leden Frans spreken) en anderzijds je de geschiedenis van Cambodja ook op bv. Wikipedia kunt lezen (en algemeen ontwikkelde mensen kennen die wonderlijke geschiedenis natuurlijk al). Zo’n animatiefilm zal die geschiedenis wel toegankelijk maken voor sommigen maar voor mij hoeft zo’n geschiedenis-in-stripvorm niet zo en ik zie er geen meerwaarde in.

Kortom, de film is interessant voor mensen die nog niets weten van deze geschiedenis van Cambodja en/of een geschiedenis graag in de vorm van animatie of een persoonlijk verhaal ontvangen maar anders is het een overbodige film.

Meer dan "tegen de achtergrond van", de ingreep van de Rode Kmer, want deze Combodjaanse familie wordt er werkelijk door verscheurd.

Een aangrijpend drama gebracht in een mooie, kleurrijke animatiefilm met als enig minpuntje de te enge variatie in het uitbeelden van gezichten, ogen en gelaatsuitdrukkingen, maar overigens mooie tekeningen van plantages, wolken, de natuur...

Een aangenaam en inhoudelijk kijkstuk. Geen meesterwerk.

Degelijke en interessante animatiefilm over de Rode Khmer waarbij we het relaas zien van een gezin dat uit elkaar wordt gerukt. Behoudens Jolie's First They Killed My Father (2017) of The Killing Fields (1984) niet zo vertrouwd met het regime van Pot, ook niet op school overigens. De slavenkampen, de propagandamachine en de massamoorden zijn een bittere déjà-vu waaruit de mensheid maar niet leert zo weten we vandaag.

Het verhaal is persoonlijk gerelateerd op de getuigenissen van de moeder van de regisseur. Chou en haar gezin dienen hun thuis te verlaten en vertrekken voor een lange mars naar het arbeiderskamp. Onderweg raken ze hun zoontje kwijt. De harde levensomstandigheden van het regime komen veelvuldig aan bod, fysisch geweld niet expliciet, maar wel suggestief met lichtflitsen (of geluiden) voor executies. Het harde leven aan de hand van de propagandamachine, het slavenbestaan, de honger en mishandeling wordt goed weergegeven.

Ook de natuur met zijn mooie felle kleuren komt sterk aan bod in de film en wordt mooi weerspiegeld tegenover de gruwel. Het had iets van een Terrence Malick. Do probeert een genuanceerd verhaal te brengen over wat er zich toen speelde vanuit de buik van het gebeuren. Funan is een boeiende weergave zonder veel politieke of historische gebeurtenissen. Het vertelt een verhaal over hoe een bevolking trachtte te overleven in deze hel.

Sober, met de hand getekend historisch drama speelt zich af in Cambodja in 1975 en volgt een familie die behoort tot de 1,5 miljoen mensen die onder dwang van Angkar, een tak van de Rode Khmer, gedwongen wordt tot een lange mars naar een onbekende bestemming. Khunon [Louis garrell] en Chou [Bérénice Bejo] hopen hulp te krijgen van neef Sok [Thierry Jahn], maar die heeft een onaangename verrassing in petto voor zijn familie. Tot overmaat van ramp verliezen ze twee familieleden uit het oog. Het verhaal betreft hun pogingen om de vermiste familieleden op te sporen onder het oog van de meedogenloze fanatieke aanhang van de Rode Khmer. Het verhaal is boeiend maar de wat simplistische animatie houd je teveel op afstand waardoor de emotionele impact beperkt is.