Les Goûts et les Couleurs (2018)

Les Goûts et les Couleurs

Leuk. Les Goûts et les Couleurs is een kluchtig relatiedrama (drie of vier relaties, op een gegeven moment was ik de tel kwijt), maar er valt uiteindelijk ook veel te lachen. Het einde is iets te gemakkelijk (Claire is opeens wel heel toegeeflijk en vergevingsgezind), maar door de toon nam ik het allemaal niet al te serieus. Dat is waarschijnlijk ook de beste manier om deze film te gaan bekijken. De acteurs doen het goed, en de regisseur wil ook nog op een luchtige manier racisme aankaarten en verschillende stereotypen uitvergroten. En voor mij werkte het wel.

Fijn.

Tegenwoordig heet dit soort film dan geloof ik 'woke' - en dan vooral als je er tegen bent. Maar waarom zou je dat zijn, waarom zou je een mening willen hebben over de reden waarom mensen van elkaar houden. Het is al moeilijk genoeg zonder al dat extra gezeur en gezever van familie en vrienden, en het grootste deel van dat gezeur en gezever gaat eigenlijk toch alleen maar over de onzekerheden en problemen van de zeurders zelf, en niet over de personen waar het om gaat.

Ohja, de film. Hetero, lesbisch, jood, moslim, blank, zwart, liefde op eigen inzicht of geregeld door de familie. Gelukkig heeft de regisseur zich ingehouden en er niet nog meer tegenstellingen in willen werken, want dat was misschien teveel geworden. Ook nu is het wel zaak om bij de les te blijven, want het is niet makkelijk om te onthouden wie nou ook alweer waar een bezwaar tegen heeft. Laat staan waarom dan wel. Maar dat ligt er nergens dik op, en dat komt vooral doordat de drie waar het vooral om draait - Piaton, Stern en Folly - zo overduidelijk bij elkaar horen, voor elkaar bestemd zijn. Liefde overwint alles, zo makkelijk is het gewoon.

Vooral de drie hoofdrollen worden erg charmant gespeeld, en de film werkt misschien vooral doordat Stern haar ogen constant in de hulpeloze-puppy-stand heeft staan. Je moet dat maar kunnen.