Monos (2019)

Zoals Goodfella en Koekebakker hier al aangeven is de voornaamste kritiek die ik heb op deze film dat hij wat onevenwichtig is en af en toe dusdanig van sfeer en toon veranderd dat het me net uit de flow haalt. Voor mij daardoor een "voorzichtige" 4 sterren, maar misschien ga ik nog wel een halfje omhoog. Nogal wat losse scenes uit deze film behoren gewoon tot het beste wat ik dit jaar aan nieuwe films zag. En de muziek is niet veel minder dan briljant. Jaarlijstjeswerk.

Misschien is het punt wel dat deze kindsoldaten simpele zielen zijn en juist nauwelijks psychologische enige ontwikkeling doormaken. Laat staan dat ze adequaat met dilemma's om kunnen gaan. Het is de meest treurige kant van onze samenleving.

Lord of the Flies in de Colombiaanse jungle.

Fijn filmpje, deze Monos. We zien een groepje kindsoldaten die weliswaar verantwoording afleggen aan de hogere echelons, maar vooral op zichzelf leven. In Monos zien we hoe dat er aan toe gaat, hoe de relaties tussen de personages veranderen, en hoe dat langzaamaan escaleert met steeds meer geweld en moord tot gevolg zodra wat externe ontwikkelingen (een gijzelaar en een per ongeluk gedode melkkoe) de onderlinge verhoudingen op scherp zetten. Maar het is niet simpel een oorlogsdrama - de oorlog is zelfs het grootste deel van de film ver weg - we zien ook hoe de pubers hun eigen rituelen en dansen als een soort primitieve cultuur ontwikkelen. Prachtig geschoten ook, met niet alleen heel veel fraaie beelden van eht Amazonegebied, maar ook daarbuiten weet Landes de boel goed op de plaat te krijgen. Wel mee eens dat de verschillende soorten sferen elkaar soms wel heel snel opvolgen, en op sommige stukken sleepte de film ook wel lichtjes. Alsnog, een dikke voldoende haalt Monos alsnog.

Mja, de 'psychologische ontwikkeling' van ongeleide projectielen, ongetwijfeld allemaal zwaar getraumatiseerd, stuiterend van adolescente driften, in een groepsproces slingerend tussen kadaverdiscipline en totale anarchie, tussen volledige vrijheid en geen kant op kunnen. What the hell...

The Breakfast Club, maar dan in de Colombiaanse jungle. Aan het eind van de film met een helikopter opgepikt worden, dat is Amerikaanse films doorgaans goed nieuws, maar hier ligt dat toch een slagje anders... Ja, met een geconditioneerde 'Amerikaanse' blik kun je waarschijnlijk niet zoveel met Monos.

Een film die uiteraard allereerst opvalt door de fraaie, soms adembenemend mooie cinematografie, en Levi's voortreffelijke soundtrack. Daar blijft het echter niet bij.

Fragmentarisch van opzet, maar deze reeks op zichzelf al zeer sterke episodes is zeker niet zomaar bij elkaar geplempt. Scènes staan wel degelijk in dwingend verband met elkaar, en de onderlinge verhoudingen tonen een logische dynamiek, al wordt dat er niet in gepaplepeld. Die twee (geweldige) scènes van la Doctora, de gevangene, en Swede, om maar wat te noemen. 

Onevenwichtig qua sfeer? Dat knusse, televisiekijkende goudzoekersgezinnetje ('Bonn, stad van Beethoven en de gummibeertjes') lijkt een andere wereld, maar is dat niet. Niet in Colombia. Waar komen de kindertjes van dat gezinnetje terecht, vooropgesteld dat Lady ze in leven laat? Deze kindsoldaten komen ook ergens vandaan; ze zijn niet aan de bomen gegroeid... 

Aanvankelijk een sfeertje dat doet denken aan dat groepje jongeren in American Honey, maar al snel nemen zaken een stuk grimmiger wending, en dan komen we inderdaad in de regionen van Apocalypse Now en Lord of the Flies, waar Landes zelf ook aan refereert in interviews. Potver, we zien de heer der vliegen zelfs letterlijk verschijnen... en hier en daar echoot Beau Travail.

Uitstekende rollen trouwens van Nicholson (la Doctora) en Arias (Patagrande, de vervangende leider), maar ook de niet-professionele acteurs hebben hier een geweldige présence.

Magnifieke film uit een schijnbaar andere wereld, maar die toch echt van deze planeet is.

Een militaire eenheid bestaande uit tieners krijgt na een intense training de taak om een gegijzelde Amerikaanse dokter [Julianne Nicholson] te bewaken. Maar wanneer melkkoe Shakira, hun belangrijkste voedselvoorziening, door een stommiteit om het leven komt, desintegreert de eenheid en volgt een strijd op leven en dood waarbij de tieners terugvallen op hun oerinstinct.

Gefilmd op oogverblindende locaties en over de gehele linie voortreffelijk geacteerd door een cast die grotendeels bestaat uit amateurs. Het vergt nogal wat lef om een film te maken die zo nadrukkelijk refereert aan 'Lord of the Flies' en de filmklassiekers 'Deliverance' en 'Apocalypse Now', maar Alejandro's onvoorspelbare scenario, zijn gestileerde, zeer effectieve regie en de kippenvel opwekkende score Micah Levi maken dit tot een intense, onvergetelijke vaak (aangenaam) ongemakkelijke achtbaanrit die je tegen het einde naar adem doen happen. Zonder twijfel één van de beste films van deze eeuw.

Ook voor mij maakt de film de hype niet waar. De film moet het vooral van z’n prachtige en sfeervolle beelden hebben: zeker in het eerste deel van de film had ik vaak de indruk dat men meer bezig is geweest met het schieten van mooie plaatjes dan met het maken van een film. Het verhaal ontwikkelt zich te langzaam voor mijn smaak waardoor het naar het saaie neigt. De film wist me in ieder geval niet aan te grijpen; het kon me eigenlijk niet zo veel schelen wat er met de verschillende personages gebeurde en voor zover ik wel hoopte dat het goed zou aflopen wist de film niet echt de spanning op te voeren. Ik weet niet eens of dat wel de bedoeling was of dat men simpelweg een sfeervol beeld wil geven van het leven van een jonge rebellengroep in de bergen of jungle zoals die echt bestaan in Colombia. Dat laatste is zeker gelukt maar eerlijk gezegd begrijp ik nooit waarom men het echte leven zou willen verfilmen: ik zie dan liever een goede documentaire die je veel meer informatie geeft dan zo’n film.

De film lijkt ook geen filosofische thema’s of gelaagdheid te hebben: het is meer een psychologisch verhaal over hoe een groepje pubers onder de druk van hun harde bestaan als kindsoldaten langzaam maar zeker uiteenvalt en de chaos het overneemt van de militaire discipline en zelfs missie. De lol die men in het begin had is er aan het einde wel af, maar dat is natuurlijk te verwachten. En de reden lijkt niet zozeer die van The Heart of Darkness (ver weg van de beschaving veranderen we in beesten) maar omdat kinderen niet zo geschikt zijn voor de oorlog hetgeen de (ietwat makkelijke) moraal van de film zal zijn.

Erg indrukwekkende film, vooral visueel. Dus kudos naar Jasper Wolf, hopen dat dit voor hem een opstap is naar meer grote buitenlandse producties. De film is verder erg naar, maar beklemmend van begin tot eind. Heel sterk geacteerd door de jonge en voor mijn onbekende cast. Behalve Bigfoot, dacht al dat hij het was, maar herinner nog zijn geniale rol als Biaggio in Kings of Summer. Het seksuele vond ik soms niet helemaal op z'n plaats, maar verder gewoon een hele goede film.

4*

Monos heeft niet alleen geweldig camerawerk van Nederlander Jasper Wolf, het heeft ook prachtige muziek en realistische performences van alle acteurs.

Het verhaal voelt niet erg origineel maar het is wel goed uitgevoerd. Het neemt duidelijk inspiratie van Lord of the flies.

Het is een spannende film die mij op het puntje van mijn stoel had maar toen het eindigde, was ik teleurgesteld dat het zo anticlimactisch was.

Maar het is duidelijk dat het verhaal niet de prioriteit van de regisseur was, de presentatie, muziek en personages is wat het meest bijblijft.

Van begin tot het einde een boeiende en spannende film. Soms wat vreemde Mooie filmbeelden. De acteurs deden het goed, al is het met een vreemde taal soms lastig in te schatten. Mijn sympathie ging uit naar Rambo.

Het einde was onbevredigend.

Het beklijft minder dan ik had verwacht. Ik denk omdat ik het een veel te drukke film vond. Neem even de tijd om te bezweren! De regisseur moet bang zijn geweest dat het verhaal stil zou vallen ofzo, er moet zo enorm veel in worden gestopt dat het de belevenis hier en daar flink teniet doet.

Goede film maar effe een tandje minder willen vertellen had best prettig geweest.

Aan alles zie je de urgentie. Geen film die je even tussendoor afraffelt, maar een helse onderneming op een modderig bergplateau, in een dichte jungle en een wild stromende rivier, eindigend in een helikopter waarvan de bemanning zich vertwijfeld afvraagt wat zij aanmoeten met deze onbekende persoon.

Een groep pubers, geen uitgewerkte personages, maar eerder typen die je in elke groep tegenkomt, zoals de leider tegen wil en dank, de Benjamin bij wie alles net fout gaat en de androgyne persoon die worstelt met zijn/haar identiteit. Zonder dat ze clichématig worden gepresenteerd begin je als kijker ze langzaamaan te leren kennen - enerzijds stoer als leden van een commando dat een gegijzelde bewaakt, anderzijds heeft ieder zijn/haar eigen besognes en allen met elkaar.

Ondersteund door wonderlijke beelden waarin realiteit en abstractie elkaar afwisselen en door een hypnotiserende geluidsband zien we hoe acht jongeren de vuurdoop ondergaan van het leven dat fragmentarisch is, soms anoniem, en waarin ze rituelen uitvoeren om enig houvast te hebben.

De buitenwereld bestaat uit een commando die tweemaal lijfelijk en drillend aanwezig is, een radioverbinding met een hoofdkwartier en ten slotte een gezin dat kijkt naar een televisiedocumentaire over de geboorteplaats van Beethoven. En natuurlijk de gegijzelde ingenieur met wie de pubers geen raad weten en zij niet met hun.

Over de jongeren en hun achtergrond komen we weinig tot niets te weten noch over de plaats en tijd van het gebeuren; over de gegijzelde vrouw slechts minimale info tegen het einde van de film via een journaaluitzending. Deze anonimiteit past geheel bij de abstractie waarvan de film een realistische weergave is (sorry, maar zo is het volgens mij wel) en onderstreept de actualiteit ervan.

De verwijzingen naar Lord of the Flies (de varkenskop) en Heart of Darkness (de jungle) zijn evident; ze plaatsen deze bijzondere film in een literaire en filmische context die verleden en heden ontstijgt.

En filmpje over ontspoorde kids die eigenlijk niets meer te verliezen hebben en zich daarom leenden voor soldaatje spelen om een gegijzelde Amerikaanse te bewaken. Daar gaat het hier dus over. Enige diepgang viel mij in deze speelfilm ook niet te bespeuren. Daar komt trouwens ook nog eens bij dat ik mij in de soldaatjes absoluut niet kon inleven. Deze film moest het voor mij daarom ook niet hebben van het verhaal - is er eigenlijk wel een verhaal? - maar puur van de schitterende natuuropnamen. Eerst de bergen, dan het oerwoud met woest stromende rivieren en tropische stortregens. Dat ik het open einde maar niks vond neem ik daarom ook maar voor lief. Waarschijnlijk zal de regisseur gedacht hebben dat dat er niet toe doet. Er zijn tig van dit soort ontspoorde kids op het wereldtoneel waarvan je ook niet afvraagt hoe het daarmee zal aflopen.

3,5*

Indrukwekkend. In de "soldaatjes" kon ik me niet inleven, in de kinderen des te meer, en dat het op het einde zo gruwelijk uit de hand loopt met de totaal overbodige afslachting van die ouders maakt het gevoel alleen maar dubbeler. En hoe kunnen die scènes in de stroomversnellingen in godsnaam gefilmd zijn?
        De verwijzingen naar Lord of the flies en Apocalypse now zijn hier al voldoende gemaakt, maar bij het eindshot moest ik zelf ook aan Les 400 coups denken – weliswaar hier geen freeze-frame, maar wel dezelfde uitzichtloosheid.

Regisseur Alejandro Landes geeft de hormonale tienerguerrilla’s in Monos weinig context waardoor het verhaal vrijwel secundair is. Geeft niet, want deze film draait vooral om de imposante cinematografie en weelderige soundtrack. Die zorgen voor een aangrijpend surrealistische sfeertje. Vergelijkingen met Lord of the Flies en Apocalypse Now zijn dan ook helemaal niet zo gek. Monos is een beetje vreemd, maar wel lekker.

Intens. Vooral door het geluid, hoewel de omgeving en de cinematografie er ook mogen zijn. Interessante groepsdynamische processen, waarin kleine misstappen grote gevolgen kunnen hebben. De ontsnapping van Rambo door die rivier is een geweldige scene, erg knap staaltje film. Aan het einde was ik bang voor een brute afslachting van dat gezin maar de manier waarop Landes het brengt val gelukkig mee. Verder gewoon heel sterk. Monos is een audiovisuele trip over leven op de rand van waanzin.

Goeie film over een groep kindsoldaten die verantwoordelijk zijn voor een ontvoerde vrouw. De film oogt authentiek vanwege de casting en de locatie. Prachtige beelden van de jungle en een sfeervolle soundtrack. Best origineel te noemen, maar wel nogal traag en vanwege het wat afstandelijke karakter van de film net geen 4.0 sterren.

Veelbelovende verpakking.

Je kunt veel zeggen van Monos, maar niet dat het niet prachtig in beeld wordt gebracht. Het camerawerk is dik in orde, iets wat niet gezegd kan worden van het script. Al is het verhaal helemaal niet gek, inhoudelijk gezien blijven we vooral aan de oppervlakte hangen. Ondanks - of misschien dankzij - de arthouse benadering blijft het behoorlijk afstandelijk.

De setting van een berg is enigszins betoverend en als men die tijdens de tweede helft verruilt voor de jungle, valt er wederom genoeg te genieten van de omgeving. De blu-ray is daarom alleen al een aanrader. De soundtrack is eveneens bijzonder, al had mijn blu-ray in tegenstelling tot wat de hoes meldt enkel PCM in plaats van Dolby.

Audiovisueel gezien kun je dit een zeer geslaagd project noemen, maar er zijn helaas ook minpunten te verdelen. Zo begint het gebrek aan iets meer diepgang gaandeweg te storen in deze Lord of the Flies-achtige vertelling. Groepsdynamica is een interessant thema, maar mag dan wel iets beter worden uitgewerkt. De verpakking is echter veelbelovend.

***

Met dank aan Gusto Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Onduidelijke, langdradige film over een groepje gewapende jongeren die ergens op een bergtop een missie moeten zien te volbrengen. Mooi camerawerk en prachtige locaties, maar inhoudelijk is de film erg vaag en traag. Ik kon er helaas niet zoveel mee.

Mooie verpakking, lege inhoud. Geef niet vaak een dikke onvoldoende hier, maar deze Monos verdient er één. Ergerlijk is dat je er aan af ziet dat Landes en zijn team best iets kunnen, maar er te weinig mee doen, een beetje het Terrence Malick probleem van de laatste jaren. Fraaie looks dat zeker, fantastisch camerawerk resulterend in soms schitterende beelden, maar film kijken is voor mij vooral een goed verhaal vertellen, en daarin schiet men flink tekort. Je valt vanaf de start middenin de vage actie, de verschillende karakters worden niet geïntroduceerd waardoor je qua emotie nooit in het toch als heftig bedoeld verhaal kunt komen. En nog een behoorlijk portie geweld in het laatste half uur ook, wat nogal afsteekt tegen het rustige bijkans vriendelijk eerste gedeelte. Verdient wel een herkansing, deze regisseur, dat dan weer wel,

Visueel prachtige film in de geest van de kindsoldaten van FARC en de ontvoering destijds van Betancourt. Koppel daaraan de mooi woeste Colombiaanse natuurbeelden van bergen en het oerwoud en je hebt een mooie film gezien. Orde en tucht staan centraal in het begin van de film waarbij de kindsoldaten het beste van zichzelf geven. Ze zien er best stoer uit, maar het zijn en blijven kinderen/pubers, zo blijkt.

Stilaan komt er chaos in de groep waarbij de melkkoe centraal staat. Vanaf dan komt er wat plot in het verhaal en ben je benieuwd wie waar steken laat vallen. Cinematografisch en visueel knappe film met onder meer de rivier- en de muskietenscène als mooi voorbeeld. Ook de ondersteunende muziek is opzwepend en mooi geïntegreerd in de chaos.

Film die dicht aanleunt tegen de 4,0*, had er nog net iets meer van verwacht qua verhaal dan, voor de rest prima wegkijker.

Deze film is weer echt zo’n recensenten-favoriet waar ik zo goed als niets mee kan. Je volg domweg een groep tiener-soldaten in een afgelegen gebied in de bergen van een Latijns-Amerikaans land die over een gijzelaar waken. Ik heb geen idee wie die kinderen nou echt zijn. Waarom ze daar zitten, hoe ze daar komen. Waarom laten ze zich voor het karretje van 'De Boodschapper' spannen? Het blijft allemaal in het ongewisse. (het enige wat je wel weet is dat de film uit Colombia komt) Ik weet het, de film gaat meer om wat groepsdynamiek met je doet. Maar dan wil ik wel met die personages mee kunnen gaan. Nu zag alleen eendimensionale personages die rituelen uitvoeren, paddo's gebruiken, rondlopen met wapens en de onherbergzame jungle. Oftewel het enige wat ik in de film zag was, dat het teert op de effecten van mooie cinematografie. Tja en net als bij de groep tieners sloeg bij mij daarom algauw de verveling toe.

Ik kon het verhaal moeilijk volgen. Het boeide mij niet enorm en het voelde wat oppervlakkig. Ik kon er niet veel mee. Wat dat betreft is het dus niet helemaal mijn ding, maar ik vind het wel mooi gemaakt, goed gespeeld en een vrij originele film. Ik kon hem zonder al te veel moeite afkijken. Een kleine voldoende (6). 3*

Het ontbreekt ‘Monos’ volgens velen hier aan voldoende plot, aan karakters waar je iets mee aan kunt. Is dat een gebrek van de film, of een tekort van onze blik? Net wat Ferdydurke zegt: vanuit ons geconditioneerd (Amerikaans) kijken, komen we niet ver.

Keren we dus de vraagstelling even om. Kan er psychologie zijn, bij kinderen die als beesten opgroeien? Is het geen illusie dat we ons überhaupt zouden kunnen inleven in de primitieve rituelen, de natuurcultus van jongeren die moraal noch wet kennen? Wat we zien is pure biologie, driftmatigheid die eerst nog contact houdt met wat wezenlijk humaan is (verbondenheid, humor), hoewel ook dat snel ontaardt in riten die hun oorsprong vinden buiten de schedel…juist, diep onder de gordel (seks, drugs, geweld).

Wat we te zien krijgen, lijkt menselijk, maar de afwikkeling bewijst dat deze adolescenten nooit de kans hebben gehad om op te groeien en een welomlijnde psyche te ontwikkelen. Net dat maakt ze levensgevaarlijk: ze ontzien niets of niemand, omdat ze de waarde van mensen en dingen niet kennen. Niet immoreel, wel amoreel. Alleen de roedel is heilig, omdat alleen de roedel veiligheid biedt. Wij, Monos. Wij, aapjes.

Alle parameters van ‘Monos’ mikken op een gevoel meer dan op de ratio. De haast metafysische natuurbeelden van een dicht wolkendek, van het dichte bladerdek van een immense jungle, van het samenvloeien van twee stromen, noem maar op. Maar ook de viscerale soundtrack, de bevreemdende liturgie van het vege lichaam, de misschien wat fragmentarische verteltrant…het komt van en gaat naar de onderbuik. Zonder omwegen. Daar kan je met je kop niet bij, natuurlijk niet. Moeten we niet juist erkennen dat daar de kracht van ‘Monos’ ligt? Wie doet het Landes per slot van rekening na?

3,5*

Toffe film dit. Met prachtige beelden. Wel zit het zo vol met indrukken, wendingen en wat al niet dat de kijkervaring weliswaar intens is maar dat ik ook het idee overhoud dat er misschien nog meer uitgehaald zou kunnen zijn als het verhaal iets gedoseerder zou zijn opgediend.

Het wolkendek, de jungle, de aapjes het is fantastisch in beeld gebracht. Ook het angstaanjagende en instinctief gedrag van de personages is sterk verbeeld.

Deze stond in de Knack getipt als één van de films van 2020; vreemd want ik had hier nog nooit van gehoord. Blijkt een film die heel wat prijzen won in arthouse festivalletjes. Hoewel Monos visueel heel mooi is, en dan vooral in de jungle, ervaarde ik hem ook als langdradig. Je zit anderhalf uur lang naar de groepsdynamiek te kijken binnen een groepje klooiende minderjarige rebellen die moeten waken over een gijzelaar, Doctora. Je ziet al snel dat dit een verloren generatie in een verloren strijd is. De verwijzingen naar de literaire inspiratiebronnen Heart of Darkness (overboord gooien van de beschaving) en Lord of the Flies (varkenshoofd op een staak) voelden wat geforceerd aan. Filmkriebel zegt : een mooie film is daarom nog geen interessante film.

jammer...o zo jammer van het abrupt slot ....er zou zo veel meer uitgehaald kunnen worden gezien de stijgende spanning die de film het laatste half uur weet te bieden. De film krijgt wat kritiek door de trage opbouw van het verhaal, de kennismaking van de verschillende personages en hun rare gedragingen en handelingen, maar echt storend is het allerminst. Het is net belangrijk om te zien dat voor de jonge rebellen de groepsdynamiek alle voorrang heeft en dat ze geen belang hechten aan gevoelens. De dierlijke instincten overheersen naarmate de film vordert. De jonge rebellen gijzelen Doctora (Julianne Nicholson) en krijgen geleidelijk heel wat onenigheden in hun groep door dronkenschap, nalatigheid, verraad en egoïsme.
Doctora weet hier voordeel uit te halen en er volgt een overlevingstocht in de jungle. Maar niet alleen zij wordt vervolgd. De spanningskracht stijgt en je krijgt een waaier van schitterende beelden van de natuur. Alleen jammer van dat zwak uitgewerkt slot. Toch een 7/10 voor de vele positieve punten.

Sfeervol en interessant geschoten maar helaas te weinig intrigerend. Dat het niet echt weet welke kant het op wil en daardoor te rommelig oogt is de film best te vergeven, dat niet ieder karakter even goed geacteerd wordt ook. Maar heet te weinig echt te boeien, te shockeren of te verbluffen. Cinematografisch valt er echte genoeg moois te zien en de schitterende locaties geven ook wel wat te genieten.

3,0*

Stond in de Volkskrant lijst met films van het jaar 2019 en is nu te vinden op NPO+. Geen allemansvriend, maar zeker een prikkelende 100 min voor degenen die een blend van Heart of Darkness (Denk: Apocalypse Now, de story arc in de jungle) met Lord of the Flies kunnen waarderen. Zinderende beelden en audio, het best genoten op groot scherm met hoog volume.

Dacht eerder dat de film een apart toekomstbeeld wilde ophangen van een groep jongeren, gebrainstormed, en tuk op geweld en bereid tot oorlog.

Hun onbekwaamheid leidt echter naar een anarchistisch, tiranniek sfeertje waarbij een duidelijke verhaallijn plaats ruimt voor warrigheid.

De slotscène, waarbij de wanhoop in de ogen van een geredde, maar waarmee een overheid niet weet wat er mee aan te vangen, staat duidelijk als beeld van een ontwrichte maatschappij in verval.

Naast het visuele (de natuur) zeker één van de betere momenten van de film.

Goed.

Bijzondere en aparte film die wellicht niet is wat je ervan zou denken als je een blik op de poster werpt. Ik had er zelf ooit een trailer van gezien toen ik naar KINO trok, maar veel kon ik me niet meer herinneren. Na een blik geworpen te hebben op de poster dacht ik vooral een rauwe misdaadfilm, maar niets bleek minder waar.

Monos moet het eerder hebben van de authentieke sfeer die het opwekt en de onderlinge relaties tussen de groep die hier de hoofdrol heeft. Jammer dat ze individueel nooit echt dichterbij komen, maar als groep proef je wel degelijk de escalatie die dankzij wat realistische regie wordt versterkt. De film voelt ondanks een aantal merkwaardige scenario's nooit onecht of onoprecht aan. Dat wordt erg voordelig gebruikt.

Verder is het ook prachtig naar voren gebracht op het visuele vlak. De natuur wordt goed gebruikt en hierdoor worden er meerdere beelden naar voren gewerkt die erg aanslaan. De film ziet er in ieder geval prachtig uit. Goed camerawerk, wat zeer sterke focus en een geheel dat gewoon kloppend aanvoelt. Ik kon het best hebben, zelfs terwijl ik moe was.

Wel jammer dat de film qua tempo niet echt vooruit wil, want na enige tijd is de onderlinge situatie tussen de groep jonge mensen en de gijzelaar wel uitgewerkt. Dat de film uiteindelijk een andere richting optrekt kan het eigenlijk nauwelijks meer verder helpen. Maar verder kunnen genieten van de passende regie. Zeker een aanradertje voor de liefhebbers.

Er had meer ingezeten, als de regisseur niet zo doorsloeg in z’n stilistische bewijsdrang.

Het concept biedt op zich veel mogelijkheden. Maar alles valt toch redelijk in de arthouse valkuil met die net-niet Apocalypse Now pastiche scènes.

Rommelig, te weinig duiding... Wie? Waarom? Wel prachtige natuur, maar daar kijk ik liever een natuurfilm voor. Dit was niet echt mijn ding!