Last Child (2017)

Voor het overgrote deel een mooie, ingetogen film over rouwverwerking en een zoektocht naar de tragische waarheid. Het zwalpende einde doet evenwel afbreuk aan de rest van het film en roept te veel onbeantwoorde vragen op. Jammer, want de film was dankzij zijn pakkende verhaal en het uitstekende acteerwerk op weg naar een hoge score.

Ingetogen drama en Oosterse cinema (ZK en Japans) zoals ik ze erg graag zie. In het begin een vrij rare ontwikkeling tussen Sung-cheol en zijn vrouw Mi-sook die in Ki-huyn een soort van surrogaat zien van hun overleden zoon. Ki-hyun ondergaat het en heeft er geen graten in dat deze ouders door hem hun verdriet en rouw trachten te plaatsen.

Een film die zich met de nodige zorg ontwikkelt en rustig opbouwt waarbij het acteerwerk prima is. De film krijgt voorbij halfweg een intense twist. En dan lijkt het inderdaad wat vreemd hoe de rest van de ruime betrokkenen ageert. Iemand van de schooldirectie verwoordde het ook letterlijk: "Is het niet beter je zoon te herinneren als held in plaats van als slachtoffer?"

Het was me ook niet onmiddellijk duidelijk wat de precieze beweegreden was van Ki-hyun om dit te vertellen. Het was ook niet duidelijk wat het politioneel onderzoek voorheen (en eventueel later) opleverde. Beetje slordige aanpak, maar met een intens einde weliswaar. Kan me dus volledig vinden in bovenstaande mening. Prima film die heel veel goed doet, maar opeens eventjes dwalend van het pad afwandelt.