Won't You Be My Neighbor? (2018)

Ik kende de naam Mr. Rogers ook met name uit de Amerikaanse pop cullture en parodieen etc, maar in Amerika is hij echt een heel bekend fenomeen.

Aanvankelijk zat ik me aan het begin ook af te vragen wat voor een rare vogel dit was.. maar eerlijk is eerlijk, hij heeft me echt meegesleept.

Een man die tegelijk heel ouderwets was wat betreft Christelijke waarden en oudbolligheid maar tegelijkertijd zn tijd ook ver vooruit (vooral op Amerikaanse tv) wat betreft inclusiviteit en bvb tolerantie en respect naar zwarte mensen, homo's etc. En nog veel belangrijker... kinderen die niet helemaal voelen alsof ze er bij horen.

Daarnaast vertaalde hij op een geniale manier belangrijke actualiteiten (moord op Kennedy, aanslagen op zwarten, Challenger) naar kinderen toe. Zoeits heb ik nog nooit gezien in een kinderprogramma.

Een hele liefdevolle warme man die uiteraard nooit begrepen werd en vooral belacehlijk gemaakt maar degenen waarvoor hij het deed, de kinderen, waaren dol op hem.

Typisch een persoon die pas de waardering krijgt (buiten de bekendheid alleen) als hij er niet meer is.

Ik zie hierboven dat er een film wordt gemaakt met Tom Hanks.

Ik hoop wel dat die zich niet alleen zal richten op zn beroemdheid en voor de hand liggende oudbolligheid maar ook zn diepere betekenis, pedagogiek en nadruk op verbinding.

Critics hier en daar verkondigden dat ze in tranen waren bij het zien van deze film, maar die waren ermee opgegroeid. Dat leek me nogal wat verschil maken. Blijkbaar maakt het geen verschil; ik had niet eerder van Mr. Rogers gehoord tot de reviews van deze docu langzaam aan verschenen, maar ik was alsnog in tranen, en kan me behoorlijk voegen bij kos.

John Milton is een vreemde mix van gevoelsmens en Cynical Bastard die dingen al snel nep of ongemeend vindt, en nog eens een atheïst die zijn kinderwens verloren is op de koop toe. Een docu over een gelovige presentator van televisieprogramma's voor kinderen is niet direct iets in mijn straatje; maar het kwam binnen als een moker. Kijkend naar Won't You Be My Neighbor? is het moeilijk om je niet te realiseren dat we iets kwijt zijn geraakt. Natuurlijk, er zijn ook bepaalde dingen gewonnen, en het was allerminst zo dat de jaren waarin Mr. Rogers op tv was, in zijn geheel onschuldig waren. Maar als je nu kijkt naar Trumps Amerika en de staat van mass media waar Rogers vrijwillig destijds indook in plaats van naar het seminarie te gaan, dan is het moeilijk niet neerslachtig te zijn; gefundeerde kritiek is fake news, en voor zwakte of empathie lijkt geen plaats.

Los van de politiek, maatschappelijke en pedagogische aspecten waar ik alineas mee zou kunnen vullen, is Won't You Be My Neighbor? tevens een docu over hoe we met kinderen omgaan, en hoe ze niet te behandelen als minder ontwikkelde versies van onszelf, met name gevoelsmatig. Voor mij persoonlijk was het erg raak dat wanneer er een nationale tragedie plaastvindt, zoals een politieke moord, dat de handpuppets ook met een vertwijfelde intonatie vragen: 'What is an assassination?' Ik brak. Niet alleen vanwege de durf om dat onderwerp in een kinderprogramma te bespreken, maar ook omdat het je even herinnert aan de tijd dat die woorden nog niet in je vocabulaire zaten.

4*

15 jaar na het overlijden van televisie-icoon en uitdrager van christelijke waarden Fred Rogers, is deze terugblik op het leven en werk van deze grotendeels geliefde, maar door bepaalde groeperingen ook verguisde idealist, extra de moeite waard. Fred Rogers was aanvankelijk voorbestemd om predikant te worden, maar zag in dat hij met het medium televisie veel meer impact kon hebben. Hij wilde bovendien een alternatief bieden voor de kinderprogramma's die (ook toen al)) veelal leunden op wat hij zag als vernedering en verheerlijking van geweld. Vanaf het begin brak zijn programma 'Mr Rogers' Neighborhood' volledig met de regels van televisie: het was (bewust) traag, inclusief vele zorgvuldig gekozen stiltes, de sets waren primitief en de poppen - die overigens bij toeval hun intrede deden in het programma - zagen er versleten uit.

Mr Rogers wist als geen ander contact te leggen met kinderen en schroomde er niet voor de meest complexe thema's naar voren te brengen. De aflevering over de moord op Bobby Kennedy is ruim 50 jaar later nog steeds even confronterend als geniaal. Er zijn geen woorden om het hartverscheurende duet 'Sometimes I Think I'm A Mstake' te beschrijven, maar leg de zakdoeken in ieder geval maar klaar. En eventueel nog een paar extra voor zijn duet met Jeff Erlinger, een tienjarige jongen die eerst vertelt over zijn rolstoel en waarom hij daarin zit en mede daardoor één van de grootste voorvechters voor gehandicaptenrechten werd.

Nu kinderen via Internet en Social Media nog veel meer worden blootgesteld aan negatieve invloeden en zo kort na het overlijden van onze nationale kindervriend Aart Staartjes, is het goed om met elkaar te bedenken wat wij zelf kunnen doen om iets van Mr Rogers in het leven van onze eigen kinderen te brengen. Deze prachtige documentaire, met interviews met Freds familie en de overige acteurs in zijn programma, geeft voldoende inspiratie. Begin maar eens met die minuut stilte...