Niemand in de Stad (2018)

In het begin had ik de indruk naar een nieuwe aflevering van Feuten te kijken. Naarnate de film vorderde ontwikkelde de film zich met meer diepgang doorregen met wat humor. De personages hadden hun eigen karakters. Goed gedaan.

Ik heb genoten van de acteurs. Naturel. Je stapte met hen zo het studentenleven in. Ook de emoties kwamen goed over. Over Kim Feenstra: ik heb ook gelachen maar ik zag er de humor wel van in dat een opgepoetst te jonge vrouw met domme zinnetjes aan de zijde stond van macho Huub van der Lubbe.

De film had tempo.

De beelden waren soms mooi close-up. Juist op de momenten dat het nodig leek. De verhaallijnen waren duidelijk.

Mooi product.

Ik snap niet goed waarom deze film zo bejubeld wordt. Het werd nergens spannend, het werd nergens confronterend. Wat het wel werd? Het verhaal bleef maar door kabbelen en dat is uiteindelijk vervelend om naar te kijken. Er was weinig opbouw in en naar de verhaallijnen. Ze waren er ineens zomaar! Alsof het in het script er even tussen gevoegd was.

Dat wat als schokkend bedoeld was, hoorde niet thuis in een film die zich in het heden afspeelt.

Een jong meisje dat ongewild zwanger wordt. En dan alleen de jongen het aanrekenen? Come on!

Dat is zó een verhaallijn in een film uit de jaren 60/70! Dit is een coming of age film, maar de weg naar volwassenheid wordt wel heel dramatisch neergezet. Alsof je leven voorbij is als je de studentenvereniging verlaat. Het acteerwerk van Minne Koole en Jonas Smulders was helemaal top! Dat dan weer wel...



Nou, dat gebeurde bij ons precies hetzelfde in de bioscoop. Kim Feenstra in beeld, de hele zaal grinniken. Ze doet haar best, ongetwijfeld, maar kan iemand haar in het vervolg in bescherming nemen? lekker weer op de catwalk, meid! Daar ben je goed in! Ik zit echt met smart te wachten op een film van Nederlandse makelij die een duidelijk begin, een duidelijk middenstuk en een duidelijk eind heeft, gelardeerd met een fantastische spanningsboog, onvoorspelbaarheden en schocking eyeopeners. Call me old fashioned..

Leuk coming of age verhaal dat veel thema's aansnijdt: het spelen van identiteitsrollen, het gat tussen familie verwachtingen en eigen idealen, het omgaan met onzekerheden van het volwassen leven, de kloof tussen (bepaalde) mannelijke liefdesidealen en de werkelijkheid, en de relatie tussen hedonisme en de banaliteit van het bestaan.

Ik heb zeker genoten van enkele bekende typeringen van de studententijd (ik ben niet aangesloten op een vereniging) en het overtuigende acteerwerk. Ik stoor me vaak aan het acteerwerk in NL films, dat waarschijnlijk ook te maken heeft met de scripts (onlogische zinnen). Dit was nu echter in orde, mede doordat de regisseur een 'realistische' film probeerde te maken. Het scenario is ook vaak een minpunt, maar was nu ook op kleinere overgangen na dik in orde.

Genre is ook wel degelijk komedie.

Behoorlijk aardig coming-of-age-verhaal van vaderlandse bodem, over volwassen worden in het Amsterdamse corporale wereldje. Het drama is af en toe wat zwaar aangezet (zoals wel vaker bij coming-of-age-verhalen), maar niet heel storend, en ik vond de hoofdpersoon af en toe ook wat vermoeiend. Maar toch een vlotte film waarin het corps-leven mooi op het scherm tot leven wordt getoverd, met goed acteerwerk en met best wel wat herkenbare taferelen (en ook een aantal niet, gelukkig :borrelnootjes:). Leuk om eens zo'n film uit Nederland te zien, en daar doet zelfs de aanwezigheid van Kim Feenstra weinig aan af.

Philip Hofman [Minne Koole] is een nieuw lid van een Amsterdams dispuut dat hem belooft te leren de 'open zeeën' te bevaren. Hij raakt goed bevriend met Matt de Jager [Jonas Smulders] en leert tijdens één van de vele woeste stapavonden ook Karen [Sofie Porro] kennen. Philip, die een relatie heeft met Tessa [Jennifer Welts], die op het punt staat een aantal maanden te werken op Curaçao, moet dus kiezen of hij de 'open zee' die Karen heet gaat 'bevaren'. Maar hij raakt ook betrokken bij de persoonlijke problemen van Matt.

Het zal niemand verbazen dat de zuipavonden van deze corpsballen leidt tot dubieuze taferelen, zeker wanneer één van de studenten wedt dat hij 23 pinda's in z'n voorhuid kan steken! Regisseur Van Erp vond dit blijkbaar zo'n belangrijke scène dat de kijker moet meegenieten van deze uitdaging. De toon in gezet en ja, de film heeft een flink aantal expliciete seksscènes. Voegen die ook maar iets toe aan het verhaal? Nou, nee dus. Koole geeft gelukkig een prima vertolking weg als de student die, aanvankelijk wat onwennig, langzaam maar zeker zijn nieuwe vrienden (letterlijk en figuurlijk) omarmt en Chris Peters maakt indruk als de nestor van het dispuut die een groot geheim verbergt. Jammer dat deze coming-of-age film ontaardt in onvervalst melodrama.

Niemand in de stad, met een bijrol voor Huub van der Lubbe

Bij mij ligt de film wel goed eigenlijk, met een behoorlijk goede cast waarbij de gebruikelijke club BN-ers redelijk goed vermeden is - Feenstra, zie ik hier genoemd worden, maar wie is dat ook alweer. Het helpt als je alleen maar films kijkt, denk ik dan maar. De hoofdrollen doen het in ieder geval prima.

En tsja, een meesterwerk is het zeker niet, maar wel met kop en schouders boven het gemiddelde dat in NL geproduceerd wordt. Heel moeilijk is dat dan ook weer niet misschien - de lat ligt niet bijster hoog tenslotte. Maar toch, de film weet het wat chiche-achtige verhaal toch fris te brengen, het is prima in beeld gebracht, er wordt eens niet al te calvinistisch zuinig met het bloot en de sex omgesprongen, en er zit een net einde aan. Dat's al heel wat. De paar onwaarschijnlijkheidjes in het plot neem ik dan wel op de koop toe.

Een aantal dagen geleden op DVD gezien. Ik kan mij er niet veel van herinneren, dus dat zegt wel wat. Vooral seks en studenten. Het zal wel aan mij liggen. Ik kwam er niet in. Wel prima acteerwerk, leuk meisje, Sofie Porro, en het overlijden van de jongen deed wat met mij, maar verder heeft de film mij niet tot nauwelijks geraakt. Jammer. 2,5*

Kroniek over studenten, die in hun leven vol drank, drugs en seks van tijd tot tijd geconfronteerd worden met de rauwe werkelijkheid van het dagelijks leven en weer met beide voeten op de grond worden geplaatst. Volwassen worden gaat nu eenmaal van “au”.

Er zit weliswaar een handvol leuke of ontroerende scènes in deze degelijke film, maar ik vrees dat het geheel niet erg beklijft.

Ergens een film die mij enorm moet lichten. Een sfeerportret van enkele momenten zonder echte plot, mooie sfeervolle beelden van Amsterdam en filmisch wel oké met enkele losse fijne scènes (als 1 op een feestje piano gaat spelen, dat is gewoon mooi) en als geheel behoorlijk goed geacteerd, lekker naturel. Terwijl dit soort studentenfilms soms enorm anders kan zijn.
Maar de plot, om er maar van te spreken, interesseerde me niet. En de personages nog minder. Blijkbaar ook niet in het boek, waarvan ik net even de recensie terug las. Net iets te veel clichés en dat gedoe met dat meisje en haar zwangerschap is gewoon slecht schrijverschap. Maar niettemin raakte de film me nergens als geheel, wist me niet echt te interesseren en boeide ook niet waardoor ik het ietwat verveeld en plichtmatig uitkeek. 2,5*.

Binnen een half uur al tweemaal de film op stop gezet. Dat gebral stond me zo tegen. Toch met frisse tegenzin doorgezet en tot mijn verbazing gloorde er na verloop van tijd wat sympathie voor de coprsballetjes, vooral Minne Koole acteert ijzersterk (waarom staat hij niet bij de 1e drie acteurs in de bescrijving?). Een film over opgroeien in de grote stad en vader-zoon relaties die het kijken zeker waard is als je jezelf over een paar klote-momenten heen kunt zetten..

Prima film die goed het Feuten-niveau weet te ontstaijgen (afgezien van wellicht de start), door een verhaal vol echte kameraadschap, familie en keuzes in het leven.

Filmisch ook prima met mooie beelden van Amsterdam en mooie muziek, vooral natuurlijk het mooie Bill Evans stuk dat ik niet eerder kende.

Die scene met zn 3en snachts op straat leek overigens rechtsstreeks uit Jules et Jim (1962) te komen. Bewuste verwijzing?

Goeie film over een aantal jongens van een studentenvereniging die er het liefst op los feesten. Realistisch in beeld gebracht, zeker op het begin op een bijna documentaire-achtige manier. Een film over studenten, maar je ziet ze geen moment studeren. Een geslaagd portret over het studentenleven zonder daarbij de personages uit het oog te verliezen. Het einde had wel wat ingekort mogen worden. Met gemak 3.5 sterren.

Hm.

Best verbaast om te zeggen dat dit voor Nederlandse principes helemaal geen verkeerde film is. Ook niet goed op zijn beurt, maar helemaal niet verkeerd. Het kampt met bekende problemen vanuit de Nederlandse cinema, maar overwint er ook een paar, en dat is het voornaamste verschil.

Qua regie is het ook net wat beter in vergelijking met andere Nederlandse films. Met betrokkenheid geregisseerd en vooral boeiend (voor een groot deel). Er gebeurt genoeg, het plot kent genoeg vaart en er zit net wat meer detail in. Als andere Nederlandse regisseurs dit nou ook eens gaan doen.

Acteerwerk is ook helemaal niet verkeerd. Iedereen speelt humaan en het is hier en daar ook best herkenbaar. Enkel Peters speelt een type die iets te bekend is, maar voor de rest staat iedereen best op zichzelf wat fijn is. Bovendien is er ook weinig zo-praat-toch-niemand acteerwerk te bekennen.

Het schrijfwerk is echter weer complete ruk. Qua dialogen dan. Vreselijke dialogen waar de acteurs en actrices zichtbaar regelmatig moeite mee hebben. Ik geef ze daar ook niet de schuld van, wel aan de schrijver van de dialogen. Ik zie eigenlijk maar weinig mensen zoals de personages in deze film praten (qua zinnen).

Dat neemt gelukkig niet weg dat de film humaan genoeg is qua houdingen en verloop. Het is ook niet erg voorspelbaar en het ontwijkt slim een aantal clichés. De obsessie van Nederlandse films om enkele seksscènes zo expliciet mogelijk te tonen blijf ik jammer vinden, maar als geheel is deze Nederlandse film zo slecht nog niet.

Stuivende beelden van ongebreideld feestvierende studenten. Zorgeloos zijn ze, maar toch niet helemaal, want na dit bruisende eerste gedeelte van de film, komen misnoegdheden die te maken hebben met een gebrek aan liefde en genegenheid de kop opsteken en nadien volgt dan het meest emotionele met het besef dat ook zij soms hierin tekort kwamen. "Ik was Jacob's beste vriend, maar ik, ik hield helemaal niet van hem... "

Behoorlijke Nederlandse film, debuut in het langspeelfilm genre, lees ik, die toch wel op meerdere punten aanslaat en qua acteren, zeker van die jongeren, me wel geslaagd leek.

Ben over het algemeen geen fan van de Nederlandse cinema. Wanneer ik iets kijk beperk ik me tot dit soort kleinere producties. Het is fijn om onbekende gezichten te zien of dat de personages niet nep en geregisseerd ogen. Niemand in de Stad voelt daarom ook naturel aan. Dat is fijn om te zien ten opzichte van die zooi die allemaal in de bioscopen verschijnt.

De film is ook meer een beleving dan dat het echt een meeslepend verhaal heeft. Dus bij tijd en wijle voelt de film een beetje stuurloos aan, maar het wordt goedgemaakt doordat je in die belevenis meegaat. Het enige waar ik me wel echt aan ergerde is dat ik geen ondertiteling kon selecteren. Soms praten de personages zacht of praten ze een beetje binnensmonds. Dan is het lastig te verstaan. Ik heb meerdere keren gehad dat ik even moest terugspoelen om goed te luisteren wat de een tegen de ander zegt. Dit soort ergernissen halen mij ook uit de film. Ondertitel gewoon die meuk, ook al is het Nederlands.

Voor de rest een aardige productie die oprecht aanvoelt, maar net even die punch mist om echt te overtuigen.

3,0*

Indrukwekkende film van documentairemaker Michiel van Erp, mooi gespeeld door de mij grotendeels onbekende cast en prachtig in beeld gebracht. Plot en personages weten vanaf het begin te boeien en de fraaie electronische soundtrack maakt het geheel in stijl af. De documentaire-achtergrond van de regisseur komt hem hier goed van pas en de film profiteert van een aantal mooie observaties en fraaie visuele details. Zoals de korte verstilde inserts waarbij personages en figuranten recht in de camera kijken.

Nederlandse films. Je moet er net de juiste uitpikken en je hebt een hele fijne avond. Dat drama of komedie toch wel domineert in dit kikkerlandje, boven alle andere genres, is een treurige feit. Daar waar in België nog variatie is, durven we in dit land maar niet... op een een of andere manier. We blijven liever hangen in zelfmedelijden, welles-nietes-discussies, kinderlijkheid en overacting... Maar Niemand in de Stad viel daar gelukkig wel ver buiten.
Laten we zo zeggen... Van de containerladingen drama's was dit er eentje van een volwassen niveau en zet deze film een sfeer neer waarin je zo meegezogen wordt.

Gaandeweg dat je in deze sfeer meegezogen wordt heb je spijt dat je je in het verleden door vele hypocrisie en gestempel een eenzijdig beeld over het onderwijs en de studies kreeg. Dat je in de jaren dat je in De Pijp woont ook nog eens te maken krijgt met de arrogantie van de studenten en ze daarmee over een kam scheert, zonder te beseffen dat er onder studenten ook talloze vormen en maten zijn. Kortom... Volgens mij was het helemaal nog niet zo verkeerd om me gewoon veel eerder op een studie te gaan richten, in plaats van mezelf slechts met mijn handen te gaan bewijzen voor mensen waar je het niet van moet hebben. Of liet ik me nou teveel beinvloeden door een zonnige kant?

De zonnige kant lijkt in deze film ook vaak het motto te zijn. In dit studentenhuis is iedereen er voor elkaar en is het elke dag feest. Ze zijn op de leeftijd gekomen dat ze lekker los mogen gaan, voordat het serieuze leven begint. Centraal staan de drie vrienden Philip, Matt en Jacob. De schoolbanken komen niet voor in de films. De nachten gaan gepaard met drankexperimenten (en met borrelnootjes), smijten met glaswerk, vage spelletjes, veel gefilosofeer, rondhangen in het nachtelijke Amsterdam, nachtclubs bezoeken, zelfs in de gracht zwemmen, seks hebben (waarbij op zijn oud Hollands alles in beeld komt)... Het leven lijkt een roes te zijn en zo voelt dat ook aan.
Maar toch is het niet perfect. De moeder van Philip komt om de zoveel tijd langs om haar zoons ramen te lappen en de puinzooi op te ruimen, terwijl Jacob als adviseur wordt gezien krijgen we nog niets van zijn stille leed te zien en Matt... krijgt een brief van zijn vader die hij al ruim 20 jaar niet meer heeft gezien.

Wat ga je krijgen? Niet specifiek een verhaal, meer een observatie dat inderdaad op een documentaire-achtige manier wordt neergezet en door de film heen zijn barsten in het perfecte studentenleven blootgeeft... en vervolgens weer opstaan. De confrontatie met Matt's vader in Spanje, dat Matt aan zijn huidige vriendin moet bekennen dat een ander van hem zwanger is, dat pianospel in de woonboot, die scene dat de drie vrienden en Karen besluiten om alleen maar recht vooruit te lopen... en de dood van Jacob... Ze waren onvergetelijk... en echt!

En dan de sfeer van het studentenhuis, de stad Amsterdam en de muziek... Het gaf de film alleen maar meer kleur. Ik werd erin meegezogen, van de personages ga je houden en het gaat niets uit de weg om het voor de typische Nederlandse hyperoptimist fijn en leuk te houden.

Nu het boek nog lezen. Ik heb hem hier liggen...

4,5*

Best een goede Nederlandse film. Je moet er wel voor open staan wat er zich in het studentenleven ongeveer afspeelt. Veel zuipen, neuken en beffen. Altijd bijzonder gevonden dat er vaak commentaar komt over vmbo studenten en hun gedrag, maar de studenten die op de universiteit zitten laten soms toch ook erg dom gedrag zien.

Soms wordt je geraakt door de lastige situaties die iedereen individueel meemaakt. Soms ook niet.