Zoe (2018)

Ik dacht dat deze in april uit zou komen. Weet daar iemand iets meer over?

Prachtige trailer. Dat kan natuurlijk maar één regisseur zijn.

Vanaf 20 juli te zien op Netflix!

Oke Bedankt kappeuter

spannend, ik vond ex machina ook geweldig.

Dit ziet er ook zo'n beetje naar uit

Die Doremus klapt wel door. Ik moet eerst Newness nog zien..

De relatie tussen een man en een vrouwelijke "robot", het was me allemaal veel te melig en romantisch, minder de sciencefiction en duistere toer op en dat mistte ik. Eigenlijk is dit totaal mn ding niet, snakte naar het einde. Voor anderen is dit waarschijnlijk hoogstaand filmpje, 3/10 is mijn verdict.

Aardige film waarin een synthetische mensen worden ontwikkeld die een levenspartner kunnen zijn. De interessante insteek waarbij het hoofdpersonage erachter komt dat ze een machine is, wordt uiteindelijk weinig mee gedaan. De film concentreert zich meer op de liefdesrelatie tussen mens en machine en dit is vooral tijdens de eerste helft wat oppervlakkig uitgewerkt. Léa Seydoux zet een prima rol neer.

'Just be. Don't think'

Hield je vroeger van science fiction, dan was de kans groot dat je een te grote bril op had, je broekspijpen te kort waren en je met een nooit tot volle wasdom komend vlassige snorretje rondliep. Met de wetenschappelijke doorbraken die elkaar in hoog tempo opvolgen, wordt de scheidslijn tussen sci-fi en dagelijkse realiteit echter steeds dunner en raakt het steeds meer onze emotionele belevingswereld. Ook van de niet-nerds.

Niemand die zulke mooie dingen doet op dat scheidsvlak als Drake Doremus.

Doremus, misschien ken je hem nog van die twee mooie liefdesdrama's met Felicity Jones: Like Crazy en het daarop volgende Breathe In. Beide films blonken niet uit in een origineel script, maar wel in een schitterende uitwerking - klein, emotioneel, persoonlijk, warm. Die lijn heeft hij doorgezet met de drie rond technologie geschreven films die hij daarna afleverde.

De eerste van die drie, Equals, ging over het terugwinnen van gevoel in een dystopische maatschappij waarin gevoelens letterlijk worden onderdrukt. Vervolgens verscheen begin dit jaar Newness op Netflix, een film die een liefdesverhaal onder de invloed van socialmediagebruik voorschotelt. En slechts enkele maanden later is op hetzelfde streamingmedium Zoe verschenen, dat draait om de relatie tussen mensen en 'synthetics' met gevoel.

Net als zijn eerdere werk moet Zoe het niet hebben van een origineel verhaal. Kunstmatige intelligentie is eerder regel dan uitzondering in de sci-fi's van vandaag de dag. Bovendien richten die films zich - nu het thema werkelijkheid wordt en zich vandaag of morgen in onze levens kan mengen - net als Zoe op de emotionele kant van het geheel. Meer Ex Machina dan Robocop, zeg maar.

Wat Doremus onderscheidt van al die anderen is de korte afstand naar de kijker. Een Ex Machina fascineert me; Hoe ver zullen ze hier écht mee zijn? Zoe gaat net als Equals een flinke stap verder en doet je het verhaal op jezelf betrekken; Hoe zou ík handelen? Zou ík over tien jaar daadwerkelijk een relatie aangaan met een artificieel 'mens'? Nee toch? Maar waarom eigenlijk niet?

Hoe Doremus je zo dichtbij laat komen, is een subtiel spel van allerlei elementen. Hij trekt acteurs aan die bijzonder knap de grenzen tussen koel en warm kunnen uitbeelden, hij past op een heel creatieve manier kleuren toe om emoties te versterken, de muziek speelt met je eigen emoties, hij belicht de emoties vanuit beide invalshoeken en ook zijn camerawerk sleurt je de huiskamer uit de film in. Niet door botweg vol in te zoomen op het gezicht, maar door de kleine gebaren uit te vergroten.

Daardoor knallen sommige scènes op een orgastische manier van je scherm. Een explosie van beeld, geluid en vooral heel veel emotie. Zoals de eerste zoen tussen Zoe en Cole voor dat grote bontgekleurde scherm met die overweldigende muziek eroverheen. Zó krachtig zie je ze niet vaak. Of neem de emotionele impact van dat medicijn dat je je eerste gevoel van verliefdheid doet herbeleven - opnieuw, opnieuw, opnieuw. Zo simpel bedacht, maar tegelijkertijd zo'n sterk concept om over door te denken.

Grappig genoeg voltooit zich een vergelijkbaar bruggetje tussen de films van Doremus en het gebrek aan waardering ervan door 'het grote publiek'. Boe! Traag! Saai! De wereld zit helemaal niet meer te wachten op dit soort schitterende gevoelscinema dat rustig de tijd neemt terwijl je ondertussen al weer twintig notificaties via je mobieltje binnen krijgt.

Liefhebbers weten echter allang dat de scores niets zeggen en Drake Doremus wel degelijk een van de pareltjes van het huidige regisseursgilde is. Iemand die over een paar jaar/decennia zomaar opeens wél begrepen kan worden, wanneer zijn thema's de tv zijn uitgestapt je leven in.

Dat soundtrack was wel weer heel erg mooi.

Vond deze iets beter dan Equals. Newness maar eens gaan kijken.

Belichting, kleurtjes en soundtrack. Botergeil!

Nou ik vond Léa Seydoux anders ook wel botergeil!

Audiovisueel niet zó sterk als Equals, maar bij momenten was het weer om je vingers bij af te likken. Doremus is één van de weinige regisseurs die een op papier melig liefdesverhaaltje weet te brengen met zoveel overtuigingskracht. Soms haast met poëtische kwaliteiten, zoals de scene met het kleurenscherm. De snel gemonteerde scene met de verschillende Benysol dates (die liefdespil) is ook weer zo'n moment. Het onderwerp is uiteraard beproefd terrein maar ondanks dat komen er toch wel wat leuke ideeën en originele vondsten langs. De film is lang niet zo oppervlakkig als sommige reviews doen beweren. Ruime 3,5*.

Mooie film die me wist te raken. Merkwaardig, want eigenlijk gebeurd er niet zo veel in deze geromantiseerde Blade Runner, maar regisseur Doremus weet op een krachtige manier een sfeervol, intiem en meeslepend drama te fabriceren. Beetje Terrence Malick achtige stijl, die hier functioneel werkt, ook al door de sterke vertolkingen van Seydoux en McGregor, die ik beide nog nooit zo goed heb gezien als hier. Aangename surprise deze Zoe, tenminste als je je wil laten meeslepen in het emotierijke verhaal, verwacht geen actie want dat zit je bij de verkeerde film.

Ik kan het niet beter verwoorden dan dit. Met deze erbij heb ik nu zijn laatste 5 films gezien (plus de fantastische web series The Beauty Inside) en vond ik ze stuk voor stuk heel sterk. Doremus is nog zo jong en heeft al zo'n heerlijke eigen stijl, zijn films worden in mijn ogen ook alleen maar beter, dat belooft voor de toekomst

Het lijkt vanaf begin vooral zoetsappig en zelfs klef als twee collega s een relatie krijgen .

En eerlijk gezegd is het geheel ook best zoetsappig , Inclusief het einde .

Dat is niet mijn ding , maar dankzij de prachtige vormgeving , en indrukwekkend lounge- achtige soundtrack word je er langzaam maar zeker in opgenomen .

Het AI aspect werkt mee, ook omdat het een aantal wendingen neemt die je niet ziet aankomen , en je aan het denken zetten , wat vooral de bedoeling is als het thema AI is .

En het lijkt alsof ze je wel met wat vragen achter laten . Wat typerend is voor kunst , wat cinema natuurlijk ook is .

Netflix verrassing . Met twee goed doorgronde hoofdrollen .

Nah.

Teveel een uitgetreden onderwerp, en tegen de tijd dat er dan misschien iets nieuws bijgetoverd wordt was ik al wat aan het indutten kennelijk, want het maakte nergens indruk. Nogal een stereotype Netflix film ben ik bang, en dat is wat mij betreft echt geen compliment. Seydoux doet me de laatste jaren niets meer met haar toch wat pafferig geworden smoeltje en lelijke kapsel, en van McGregor vraag ik me echt af wat hij in deze productie te zoeken heeft.

Doremus krijgt hierboven nogal wat lof over iets audiovisueels, maar de soundtrack raakte me niet en de cinematografie vond ik vooral bloedirritant. Hou die camera eens behoorlijk stil, of koop een statief, denk ik dan. Zenuwachtig gebibber alom, van mij hoeft dat echt niet.

“Just be. Don’t think.”

Prima film weer van Domerus. Zoe past moeiteloos in het rijtje Equals, Newness en Like Crazy, en wat dat betreft zou je Domerus zeer constant kunnen noemen. Of het nu een futuristische setting is of gewoon online dating, Domerus zet altijd de onderlinge relaties tussen verschillende mensen centraal.

Of zoals in Zoe, die tussen mens en AI/synthetische mensen. Domerus heeft het talent om de juiste acteurs te casten, en McGregor en Seydoux zijn fantastisch. Vooral de worsteling van Zoe is interessant, en visueel is dit ook weer een pareltje. De scene die je ook op de poster ziet is kenmerkend voor wat Domerus weer laat zien. Een kleurrijk sci-fi verhaal, maar ook weer een mooi menselijk verhaal.

There is a fundamental incompatibility.

“Zoe” is niet alleen een film over artificiële intelligentie en wat invloed dit zal hebben op onze maatschappij. Het toont ook hoe artificieel onze maatschappij zal zijn in de toekomst. Een wereld waar gevoelens herleid worden tot cijfers en waar farmaceutische brouwsels weer zorgen voor korte maar hevige liefdesuitingen. Beide met desastreuze resultaten. Tot over hun oren verliefde koppels zonder noemenswaardige relatieproblemen, groeien razendsnel uit elkaar nadat ze het eindcijfer te horen krijgen van “The Machine”. Een cijfer dat aanduidt hoeveel procent kans hun relatie heeft om te slagen. Koppels wiens relatie op springen staat, kunnen dan weer dankbaar gebruik maken van Benysol om die gevoelens van verliefdheid nogmaals mee te maken. Wat dan weer leidt tot handel in een illegaal circuit, daar deze gevoelens een verslavend effect hebben. De film “Zoe” was fascinerend, intrigerend en ontroerend tegelijkertijd. Een film die me bezig hield de dagen nadat ik het gezien had. En dat doen maar weinig films met me.

Het is feitelijk een mengeling van “Her” en “Ex Machina”. In “Her” ging het ook over de verliefdheid tussen een persoon en een niet-menselijke entiteit. Hier was het een computerprogramma dat sensueel en verleidelijk communiceerde met de stem van Scarlett Johansson. Alleen al vanwege haar sexy stem zou ik verliefd worden op dit uit programmaregels bestaand artificieel intelligent wezen. Naast het ontwikkelen van een relatie-testprogramma en farmaceutische liefdesdrankjes, lukt het Cole Ainsley (Ewan “Lo Imposible” McGregor), een ingenieur en expert op het gebied van A.I. die werkzaam is bij de firma “Relationist”, levensechte androïden te construeren. Artificieel intelligente wezens die autonoom functioneren. Net zoals Ava in “Ex Machina”. Alleen minder futuristisch en voorzien van alle elementen zodanig dat er geen onderscheid is met een menselijk wezen. Cole zelf is gescheiden en staart elke avond nietszeggend naar zijn computerscherm op zoek naar een eventuele matching partner. Ik vraag me af of zijn eenzaamheid en gemis aan vrouwelijk gezelschap ervoor zorgen dat zijn fantasie een welbepaalde richting uitging wat zich dan uitte in het ontwerp van deze “Synthetics”. Want zijn creaties zijn nogal voorzien van een voluptueuze boezem. Zo ook Zoe (Léa Seydoux).

De film is redelijk traag. Veel momenten met een mijmerende Zoe of Cole. Zoe die tracht haar bestaansredenen te doorgronden en een persoonlijkheidscrisis ervaart waarbij ze zich afvraagt wie ze nu eigenlijk is. Cole zit in de knoop met zijn gevoelens over Zoe. Gevoelsmatig voelt hij zich aangetrokken maar zijn realiteitszin over de persoon Zoe zit hem dwars. Misschien daardoor dat je het gevoel hebt dat er een bepaalde soort afstandelijkheid is tussen deze twee individuen. Een onoverkomelijk obstakel met desastreuze gevolgen voor beiden. Het resultaat is een wegvluchten in zelfmedelijden voor de ene. En zelfs twijfelen aan de zin van het bestaan bij de andere. Maar niet alleen de liefdesperikelen staan hier centraal. Ook het interacteren van “Synthetics" met hun naaste omgeving en andere gelijksoortige maaksels komt aan bod. En het daarbij horende alom gekende fenomeen van elektronica dat een gevoelsleven kweekt en een bewustzijn ontwikkeld wordt belicht.

Ik vond de beide hoofdrolspelers subliem in hun rol als tegenpolen. Misschien wordt er hier en daar geopperd dat er geen chemie was tussen hun. Maar was dat niet exact de bedoeling? Het tonen hoe liefde soms moeilijke hindernissen moet overbruggen. En hoe ultieme liefde alle obstakels zal omzeilen. In dat opzicht was hun acteerwerk perfect. Maar het is vooral Léa Seydoux die fascineert en boeit. De manier waarop haar gemoedsstemming omslaat, is prachtig om te zien. Het ene moment lijkt ze op een tiener wiens prille leven is gevuld met kalverliefde en daardoor doorheen de scenes fladdert. Het volgende moment is ze een gekwetste en hopeloos verloren jong vrouw vol twijfels die zich stort in een chaotisch liefdesleven. Het was wel een aangenaam verrassing om Theo James te zien verschijnen in deze indie-SF. En eerlijk gezegd, ik vond zijn personage stukken interessanter dan die welke hij vertolkte in het “Divergent” verhaal. En als laatste nog even vermelden dat je ook Christina Aguilera kan bewonderen als een levensechte opblaaspop die eenzame fetisjisten entertaint.

Tja, ik vond “Zoe” een prachtfilm en een verademing na een aantal minder geslaagde films. Maar dat had je waarschijnlijk wel door, na het lezen van deze uitvoerige uiteenzetting. Ook al vreesde ik dat het een saaie doorsnee film zou worden aan het begin. De verschillende verhaallagen fascineerden me en hielden me gekluisterd aan mijn scherm. Het is een buitengewone film die toont dat toekomstige relaties met artificiële zielen complexer zijn dan de huidige menselijke relaties zoals we ze in deze tijd ervaren. En ja hoor, ik kon al ver op voorhand voorspellen hoe het zou eindigen en welk slotbeeld we zouden krijgen met Zoe in close-up. Maar dat stoorde me nu eens echt niet.

3.8*

Erg mooi.

De sleutel tot deze film is de volgorde van genres. Heel veel scifi films hebben al geprobeerd om wat te zeggen over de liefde/romance tussen mens en android, maar geen enkele is daar eigenlijk goed in geslaagd. En da's eigenlijk niet zo heel verwonderlijk.

Die film zijn doorgaans scifi-first, terwijl deze Zoe romance-first is. Doremus is de ideale persoon voor een film als deze en slaagt er dan ook vlotjes in om de romance tussen de twee echt tot leven te wekken. Waar dat soort verhaaltjes Vroeger altijd wat als geforceerde zijplotjes aanvoelden, is het hier de kern van de film.

Deed me verder wat denken aan Reconstruction, aangezien Doremus het "fake" karakter ook vlot naar voren schuift en het niet bewaart tot één of andere finale twist. Hij is dan wel wat subtieler dan Boe, maar het is belangrijk voor de kern van het verhaal. Hoewel we als kijker weten dat het "fake" is, maakt het uiteindelijk weinig uit.

Knappe film. Eentje waar Black Mirror zich aan zou mogen spiegelen, dit is wél interessante scifi op een waardige manier gebracht.

4.0* en een uitgebreide review

Dit is gewoon de beste film die ik sinds lang heb gezien. Ik weet geen woorden om te beschrijven hoe ontroerd ik was bij het kijken. Prachtig liefdesverhaal. Met een zeer sterke soundtrack die perfect de emoties weergeven

Het onderwerp liefde tussen mens en robot is al zo ontzettend uitgekauwd dat het van te voren een beetje de vraag was of deze film wel wat toe te voegen had. Dat is niet heel veel, eerder een schil in accent, maar dat accent klinkt wel erg lieflijk waardoor het desondanks een te genieten film is geworden.

De film laat terecht de vraag of robots en/of computers echte gevoelens kunnen hebben achterwege, dat ze dat hebben wordt als een feit geaccepteerd, en focust meer op die gevoelens. Hier neigt de film wel een beetje naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind in de zin van dat de mens dusdanig gevoelig is geworden dat er manieren gevonden moeten worden om niet meer te hoeven dealen met de pijn die een een romantische relatie soms met zich mee brengt. In die film is het het wegknippen van herinneringen, in deze film (maar ook in vele andere films en series) is het antwoord kennelijk artificiële intelligente. Als de partner maar perfect is komt alles goed. Wat mij betreft een rampzalige gedachte, want zonder de dalen waardeer je de toppen wellicht minder en het leven is nu eenmaal vallen en opstaan en waarom zou dat anders zijn in relaties? De filmmakers lijken uiteindelijk dat ook te vinden getuige de ontmoeting van de mannelijke hoofdpersoon met Zoe 2.0, die toch iets steriels blijkt te hebben.

Verder een mooie soundtrack die vooral erg rustgevend aanvoelt. Visueel verzorgd met een enkele echt mooie scène met als absolute hoogtepunt de scène waarvan een stil op de poster terecht is gekomen is. Ik had toch graag iets meer in die richting gezien.

Uiteindelijk een mooie film die van een cliché onderwerp toch iets weet te maken, maar uiteindelijk noch in plot noch wat betreft het audiovisuele aspect echt uitzonderlijk. 3,5*.

Equals, Her, Timer, Eternal Sunshine of the Spotless Mind... Er zit een beetje van alles wat in deze film. Qua artificiële intelligentie in het kader van liefde denk ik niet dat men ooit al zo ver ging. In elk geval slaagt de film erin om een unieke band tussen de hoofdrolspelers te scheppen en het bovendien prachtig in beeld te brengen. Zonder veel woorden, maar wel met de juiste. Zonder veel vragen, maar wel altijd raak. Zonder te veel gemaakte romantiek, maar wel met de puurste.

Nie mijnen dada. Ik had wat meer swoeng en tempo verwacht.

De romantiek hier pakte me ook niet echt mee.

Synthetische mensen die worden ontwikkeld om een levenspartner te zijn.

Toen ik dit las dacht ik; wat moet ik met deze nonsens? Maar ja, Onderhond gaf een 4,0* voor deze film, dus dacht ik; dit moet best een mooie film zijn, al is het maar audiovisueel. Maar helaas. op visueel vlak stelde deze film mij enorm teleur en het verhaal vond ik 100 x niks, net zoals de verhalen in de film "Her" en "Lars and the Real Girl" waarbij het ging o.a. om een mafketel die een relatie aanging met een besturingssysteem en een freak die verliefd werd op een pop. Hier ging het dus om iemand die verliefd werd op een vrouw die eigenlijk niet meer dan een robot is. En dit allemaal zo serieus gebracht alsof de makers wilden zeggen dat dit in de toekomst wel eens mogelijk zou kunnen zijn. Niet voor mij dus, dit soort onzin leent zich i.m.o. alleen maar in een komedie waarbij met dit soort onderwerpen de draak gestoken wordt. Verder vond ik het sentimentele gehalte in deze film veel te hoog. Het kostte mij daarom ook heel veel moeite om deze film die voor mij een eeuwigheid leek te duren helemaal af te kijken. Toch gedaan, maar het betekende wel het voor mij laagste gehanteerde cijfer voor deze film.

1.0*

Zo zal men ook ooit hebben gereageerd toen iemand zei dat er in de toekomst mensen met 'robotarmen' of 'robotbenen' zouden rondlopen. Ik zie de obstakels voor een toekomst zoals hier geschetst niet zo. De techniek maakt veel mogelijk en de behoefte zal er ook zijn, gezien het enorme aantal 'mafketels' dat domweg eenzaam is.

Wat is bijvoorbeeld het kennelijk onoverbrugbare gat tussen een sekslijn en Her? Of tussen zorgrobots die oefeningen doen met eenzame ouderen en iets minder oudere eenzamen die een relatie met een ‘robot’ krijgen?

Daarnaast dient een sci-fi om je gedachten te kietelen. Het hoeft niet allemaal 1 op 1 uit te komen; soms is het genoeg om na te denken of je zo'n toekomst wilt. Wat de consequenties kunnen zijn van de snel ontwikkelende AI-technieken.

Zolang er zo plomp wordt gereageerd op dit soort films vind ik het des te beter dat ze er zijn.

Rare instelling, wibro. Ik zou niet weten waarom je er geheimzinnig over moet zijn. Dat lijkt me vrijwel nooit een goed idee.

Op de valreep van 2018 nog even de mooiste film (om te zien) van het jaar gezien, prachtig zacht kleurgebruik, goede camerastandpunten en een heerlijke dromerige sfeer met passende muziek. De film kent wel enige plot maar is vooral bedoeld als sfeerportret en dat lukt heel behoorlijk, vooral door een goede McGregor. Maar vooral keek deze film enorm fijn weg.

Verder wel wat interessante standpunten en dingen om over na te denken. Aan het eind gaat het soms wat slepen als de focus meer op het drama komt te liggen maar gelukkig is het eind nog wat sterker waardoor de film niet als een nachtkaars uitgaat. 4,0*.

De laatste film van Drake Doremus die ik nog wilde zien. Het is duidelijk dat (onmogelijke) liefde telkens het thema is dat hij behandelt en binnen een bepaalde context plaatst. Maar afgezien van Like Crazy, de eerste die ik van hem zag, hebben zijn films nooit meer een echte snaar bij me weten te raken.

Ook deze heeft het weer nét niet. Het is audiovisueel prima uitgewerkt en het thema is best amusant en interessant, maar ik heb het gevoel dat hij met 1001 ideetjes zat die nooit echt tot een lekker lopend script kwamen. Zeker door dat stuk met het Benysol-gebruik wordt het thematisch en narratief allemaal een beetje all over the place en zat ik me echt regelmatig af te vragen waar het nu precies heenging.

Hij houdt dit filmuniversum ook iets té kleinschalig vind ik (iets wat ik ook vond van de film Equals). Je hebt nooit het gevoel dat hier een hele wereld achter zit, maar dat het zich slechts afspeelt in dit lab (en deze stad) en verder nergens en dat geeft het een beetje een apart sfeertje (en niet per se in de goede zin van het woord, hoewel ik me voor kan stellen dat het voor anderen juist wel werkt op deze manier).

De film is overigens wel heel sterk gecast. Vond Léa Seydoux en met name Ewan McGregor echt zeer geknipt voor de rol en het heel erg sterk doen. Zelfs Christina Aguilera (moest even checken of ze het wel echt was, was nogal verbaasd haar te zien) werkt echt perfect in de rol die ze heeft.

3,25*, maar ik rond het af naar boven. Toch best leuk om te zien telkens, dat Doremus qua thema's en uitwerking zo'n eigen gezicht heeft.