Gewoon Vrienden (2018)

Een soort Bouquet-reeks aflevering maar dan met twee verliefde jongens. Op zich is dat laatste wel leuk. Even niet weer over de gay-problematiek, maar gewoon obstakels in een liefde. Wat ik niet duidelijk vond was de reden waarom de moeders van de twee jongens zo tegen hun verhouding waren. Omdat één van de jongens ordinair zou zijn? Het waren gewoon twee hele mooie jongens en van klasse-verschil was geen sprake. Had Joris dan een randcrimineel gemaakt of een topadvocaat, zoiets. Dan was de tegenstelling er geweest. Het schijnt een komedie genoemd te worden, maar ik heb niet één keer gelachen. Als ik als scenarioschrijver Jenny Arean de rol van oma Ans mocht geven dan had ik haar hele andere teksten gegeven. Zo'n vrouw moet je geen flauwe tegeltjeswijsheid-kreten geven, maar hele goede en snedige grappen. Dat kan ze als geen ander en dan had de film wel onder komedie gevallen. Verder toonde de film wat schokkerig. Fragmentarische beelden, geen fraaie montage als ik het zo mag zeggen. Goeie chemie tussen de twee hoofdrolspelers, het acteergedrag was redelijk. De dialogen hadden wat vloeiender mogen lopen. De cinematografie was top!

Sympathieke film, zo vaak zie ik niet een onvervalste homo-erotische romance tussen twee twintigers met een Joodse en een islamitische achtergrond. Maar politieker dan dat Josha Stradowski en Majd Mardo in bijna al hun mannelijke glorie worden getoond, wordt het niet. Daar is de film te braaf en te behoudend voor, ook omdat het enige conflict erin - hun families gaan wel akkoord met hun geaardheid maar niet met hun partnerkeuze - weinig dramatisch gewicht in de schaal legt. Deze geliefden vinden niet zoveel weerstand of hebben geen innerlijke demonen die moeten worden bezworen - ze zijn verliefd en willen elkaar uit hun hempje krijgen, niet meer of niet minder. Ergens ook de kracht, natuurlijk. Ik kan me voorstellen dat het een film is die (mogelijk) een gevoelige snaar raakt bij homomannen, maar zelf heb ik meer met de onderhuidse spanning uit bijvoorbeeld 'Jongens' (2014).

Wij hebben genoten van deze film. Eindelijk eens niet de problemen over het 'homo zijn' of het 'accepteren' hiervan. Gewoon een liefdesverhaal, toevallig tussen twee jongens. Dat was een verademing. Bij veel 'gay thema' films komt het drama altijd te liggen op de acceptatie etc. Daarnaast waren de acteerprestaties niet slecht. Zeker Tanja Jess deed het uitstekend. Ook Jenny Arean. De beelden van de Flevopolder waren mooi gemaakt. Echt wel een aanrader. Verwacht geen hele diepgang qua verhaal, maar dat hoeft ook niet altijd. Lekker luchtig is af en toe ook verfrissend.

Prima Telefilm. De regisseur heeft oog voor mooie plaatjes, ook in samenhang met de prima muziek en veel behoorlijke ideeën. En een leuke typisch Nederlandse omgeving daar in Almere. Ook de centrale liefde is wel aardig. Veel minder nadruk om het homo-zijn en alle problemen daarbij in de maatschappij. Het komt erin voor, maar gelukkig in mate. Wel moet de regisseur nog wat werken aan tempo, het middenstuk zakt wat in bijvoorbeeld en ik was lang niet altijd geboeid door het grotere geheel, veel eer de kleinere losse momenten. Maar de acteurs (ook de beide zusjes vallen op) en de nuance en volstrekte nuchterheid houden de film erop. En jammer van Jenny Arean, veruit de beste rol, maar zij is zoveel beter dan het matige materiaal dat ze krijgt. Dat had veel snediger gekund. Het is dat Arean er nog heel wat van maakt. 3,0*.

Heerlijke film over liefde en mensen met issues en mensen die gewoon genieten zonder overal een probleem van te maken. Het verhaal geeft het thema(gay) dan ook een andere invalshoek. Eentje die niet zo gecompliceerd is.

Kijk!

Lekker dik aangezet allemaal, personages met de nodige bravoure. De oma speelt inderdaad een fijne rol. Verder wordt er niet super moeilijk gedaan over de acceptatie van geaardheid, is het camerawerk naar behoren en is deze film gewoon licht erotisch getint, met als hoogtepunt die snoei scene. Geef hem eens ongelijk met zo`n lichaam en dat heerlijke zonnetje. Kortom een fijne onbevangen sfeer voert de boventoon! Hulde daarvoor. 4*

Een vermakelijke film. Het keek prettig weg en ik vind het een mooi verhaal. Het heeft niet heel veel indruk op mij gemaakt, maar er is ook niet echt iets mis mee, wat mij betreft. Het was alleen niet overdonderend. Ik vind het goed gespeeld en de speelduur vind ik fijn. Niet te lang, niet te kort. Een 7. 3,5*

Regisseur Van de Mond distantieerde zich van deze films wegens een verschil van mening over de koers van deze film. Het is dan ook geen totale verraasing dat dit romantische drama (met een uitblinkende Jenny Arean als een oer-Amsterdamse oma) volstrekt stuurloos is. De titel verwijst naar de relatie tussen Joris [Josha Stradowski] en Yad [Majd Mardo], die verantwoordelijk is voor de thuiszorg van Joris’ 79-jarige oma [Jenny Arean]. Yad kibbelt wat met zijn moeder [Nazmiye Oral] over zijn homoseksualiteit en Tanja Jess heeft een ondankbare rol als de Joris’ ijdele moeder Simone en er zijn beelden van de omgeving van Almere, deels geschoten met een drone. Om onbegrijpelijke redenen meermaals in de prijzen gevallen bij LBTQI+-festivals. De spoeling was blijkbaar heel dun dat jaar.

Deze keer gaat het niet om het niet accepteren van het anders geaard zijn van zoonlief, maar walsen we vlotjes en zonder veel diepgang over de relatie tussen beide twens en hun thuis. Meer nog, oma heeft een jonge, moderne kijk op het gebeuren en sluit zich best aan bij wat de jeugd aanvoelt en bezorgt de film een luchtig en goed gevoel.

Jenny Areans, theater/kleinkunstlegende houdt zich ook op het witte doek prima staande. Om haar alleen al genoeg reden om te kijken. Verder ook prima cast, hoewel het allemaal de film in zijn geheel niet echt omhoog tilt.

Begon heel aardig, met een ontspannen sfeer en humor. Best leuke rol van Arean. Helaas ontwikkelt het zich ergens halverwege tot een sjabloonfilm met Postbus 51 stempel. Bovendien moet Stradowski als hoofdrolspeler nog wat schaven aan zijn acteerwerk.