Tremors: A Cold Day in Hell (2018)

Overbodig vervolg. Het verhaal lijkt nog enigszins origineel doordat het zich dit keer afspeelt op een ijsvlakte, maar helaas wordt daar niks mee gedaan. Wat volgt is een herhaling van zetten die we al vaker hebben gezien in de Tremors films. Soms spannend maar met name erg voorspelbaar. Het is allemaal vrij doorsnee. Zelfs Gross, van wie de films het eigenlijk moet hebben, begint wat irritatie op te wekken. Te makkelijk vervolg. 2.0

joolstein schreef :

Mee eens, vond de film toch nog best te doen vooral door de mooie duidelijke beelden van de monsters.

Maar de film weet niet meer te verrassen en deze serie films lijken meer en meer komischer te worden in vergelijking met het eerste deel en zeker wat het genre horror wil beogen. 5/10

Graboids don't make good pets, Mr. Cutts

Regisseur Don Michael Paul nam de Tremors reeks in een nieuwe richting met Tremors 5: Bloodlines maar vergat daarbij wel om een echte Tremors film te maken. Je zou denken dat een regisseur die zich enkel en alleen bezig lijkt te houden met sequels (onder andere voor Death Race, Kindergarten Cop, The Scorpion King en Jarhead) ondertussen zou weten hoe hij in de buurt van het origineel moet blijven, maar nee: Tremors 5 was tot dan toe het slechtste deel in de reeks en het zag er dan ook niet goed uit voor deel 6 en 7. Die werden namelijk ook allebei door hem geregisseerd maar wat blijkt? Met deel 6 gaan we terug de goede richting uit.

Je kan beargumenteren dat dit eigenlijk gewoon een herhaling van zetten is van dingen die we in de vorige film(s) hebben gezien en dat klopt. A Cold Day in Hell brengt niets nieuws aan de franchise maar doet tegelijkertijd toch wel een aantal dingen goed. De switch naar Canada is een goede zet en ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar de dynamiek tussen Burt en Travis komt ook gewoon veel beter tot zijn recht. Verder een aantal verwijzingen naar de voorgaande delen (met het idee dat Valerie de dochter van Val en Rhonda uit deel 1 is wordt wat te weinig gedaan maar ik moest wel grinniken om Travis die zegt dat Rita haar broek moet uitdoen - net zoals Val in het eerste deel tegen Rhonda zei - om aan een Graboid aanval te ontsnappen, al draait het hier wel iets anders uit) en daar scoor je bij mij altijd wel punten mee. Het is echter vooral ook het zootje ongeregeld waar Burt mee in aanraking komt dat nog wel tof is. Een leuke mix van het soort overdreven personages die in dit soort films thuishoren en wat al helemaal mooi is: de vervelende personages zoals Freezze leggen al vrij snel het loodje. Deze keer trouwens ook geen andere evoluties wat betreft de Graboids/Ass Blasters/Shriekers/... maar gewoon de vertrouwde beesten die chaos en vernieling zaaien.

Burt Gummers is Tremors en Tremors is Burt Gummers. Er zijn maar weinig filmreeksen in dit genre die zo gedomineerd worden door één bepaald personage (die dan ook nog eens oorspronkelijk begon als kleine bijrol) en Michael Gross neemt met ogenschijnlijk veel plezier nog altijd de honneurs waar. Hij krijgt deze keer weliswaar eens een ander petje op zijn hoofd maar al bij al is het nog altijd de grote Gross-show. Door het personage ook wat kwetsbaarder te maken, is de krampachtigheid die Gross in de vorige film had ook weggeëbd. Gross is dus de grote publiekstrekker maar de rest van de cast is al bij al ook nog niet slecht. De chemie met Jamie Kennedy (Travis) is ook een stuk beter en Kennedy is ook gewoon een stuk minder irritant dan in de voorganger. Dan blijven er nog een aantal leuke bijrollen over zoals Rob van Vuuren als Swackhammer en Tanya van Graan als Rita. Ook visueel nog wel degelijk trouwens. De reeks is nu al een tijdje de CGI richting uitgegaan maar Paul en de zijnen weten nog wel leuke dingen uit de computer te toveren.

Dat maakt me nu toch nog wel benieuwd naar het - voorlopig? - laatste deel in de Tremors cyclus: Shrieker Island. Gross zou naar het schijnt nog wel open staan voor een vervolg maar de man wordt er logischerwijs ook niet jonger op en hoewel het op zich een franchise is die een veel betere houdbaarheidsdatum heeft dan ik in eerste instantie had verwacht, denk ik dat de rek er toch echt wel uit is aan het gaan. Ach, we zien wel wat het nog gaat brengen. Ergens hoop ik nog altijd op een soort van reünie, al zal het dan eerder Tremors in het rusthuis zijn.

3*

Zoals wel vaker bij een horrorreeks daalt het niveau per film en regisseur Don Michael Paul maakt die verwachting met dit zesde deel meer dan waar. Het vorige deel kende al een beperkt aantal vijanden en dit zesde deel zet die schaarsheid voort. Het zorgt voor een formaat dat min of meer exact op het vorige deel lijkt, maar dan tegenover een ijsvlakte. Erg koud ziet het er verder niet uit (het werd tenslotte wederom in Zuid-Afrika gefilmd omdat de koude bergen van Bulgarije geteisterd werden door een zware sneeuwstorm) en de actiescenes komen saai voor de dag, maar de personages weten gelukkig nog enigszins voor redelijk vermaak te zorgen. Paul is duidelijk dol op de effecten waarin je een worm onder de oppervlakte ziet bewegen, maar zet dit dermate vaak in dat je het na enige tijd wel gezien hebt en dan volgt het moment nog een keer of zeven. Tremors 6 vormt nu toe het minste deel van de reeks.