Wildling (2018)

Redelijk.

Na The Room en Brigsby Bear voelt de premisse al net wat minder fris aan, iets kwalijker is dat je in het begin al meteen aanvoelt dat die "Wildlings" géén hersenspinsels zijn. Ondanks dat de film zich zichtbaar in een aantal bochten wringt, is na een kwartiertje toch al wel duidelijk waar het allemaal heengaat. Volgens mij niet helemaal de bedoeling.

Ook die drama/horror combinatie voelt net wat te gemakkelijk aan. Het is al lang niet origineel meer en je kan niet zeggen dat Böhm nu zo geweldig veel toevoegt aan wat er reeds bestaat. Typisch wanneer filmpjes die zich afzetten tegen bepaalde genreconventies zo stilaan een genre op zichzelf beginnen worden.

Het is verder ook geen slechte film, mede dankzij het werk van Powley. Haar personage weet de film best te dragen en de details van het hele gebeuren blijven net lang genoeg mysterieus genoeg. Maar echt geweldig spannende cinema wordt het nooit, daarvoor voelt het te bekend aan en is de uitwerking veel te braafjes. Aardig tussendoortje dus, meer niet.

3.0*

De film is inderdaad wat voorspelbaar! Je bent binnen tien minuten erachter waar het naar toe wil! Ook zijn er de laatste tijd al meer films geweest die coming-to-age combineerde met horror (bv. Grave (2016) of Thelma (2017) enz.) Is dit erg? Voor mij niet want ongeacht dat feit, bouwde de film vanaf het allereerste moment een fijn en spannend sfeertje waardoor ik gefascineerd ben blijven kijken. Beginnend met papa (Brad Dourif, horror-fans kennen hem natuurlijk als de stem van; “Chucky” maar met zoveel meer rollen) die zijn dochter Anna een griezelig verhaaltje voor het slapengaan vertelt. Als Anna ouder is geworden neemt actrice Bel Powley de rol op zich en zij doet dit met prima overtuiging, de film werd zelf wat beter door haar acteerwerk. Laatste opvallende is Liv Tyler, ze is leuk om naar te kijken en nam de productie op zich maar haar stemgeluid dat constant dezelfde toon bevatte, was minder. Op originaliteit kan je de film niet betrappen maar de film weet met zijn middelen genoeg op te vallen om te entertainen. Zeker als regisseur Fritz Böhm met deze film zijn eerste film aflevert.

Wij kunnen ons achteraan bij "Joolstein" in de rij aansluiten. Ongeveer dezelfde ervaring.

Fantasy neemt een groot deel in van de film en nu en dan kan je horror ontmoeten.

Wij hebben een leuke anderhalf uur gehad met deze film en kunnen een ieder deze dan ook aanraden.

Van ons als waardering een mooie 7!

Heerlijk traag in het begin en lekker vol gepropt met actie in het laatste halve uur als de zorgvuldig opgebouwde spanning die met kleine hapjes een uur lang wordt ingebracht zich eindelijk effectief kan ontladen.

De film begint redelijk onschuldig, is dan opeens een beetje duister, maar meer op een licht verontrustende manier. En is mysterieus. Vooral mysterieus. En sfeervol. Het voelt bijna als een sprookje. Dat gevoel verandert snel als er elementen het verhaal binnensluipen die niet helemaal gezond aanvoelen. De sfeer wordt grimmiger en er ontstaat een onheilspellende laag in het verhaal. Van het sprookjesachtige effect is niet veel meer over. En zo belanden we langzamerhand in een horrorachtig setting als het scenario zich meer richt op sinistere zaken en foute geheimen. Spannend.

De spannende gebeurtenissen blijven zich opstapelen. Het mysterie neemt toe. Er zijn gelukkig wat kleine ontlaadmomenten voor de finale losbarst. Tijdens zo'n trage maar spannende opbouw is dat ook even nodig. Even loskomen van het nagelbijten is dan lekker.

Nu klinkt het trouwens net alsof de film je de hele tijd in zijn ban heeft. Dat is ook weer overdreven. Uiteraard is het verhaal vanaf een bepaald moment in grote lijnen redelijk voorspelbaar. Eerlijk is eerlijk. En daar kun je dan een paar hele cynische opmerkingen aan wijden, maar dat ga ik niet doen. ik kon met de voorspelbare grote lijn heel goed leven.

Het is namelijk lastig om de invoelende en sprookjesachtige factor uit de opbouwfase helemaal los te laten. Voorspelbaar voelde voor mij op een bepaalde manier ook wel geruststellend. En dat is ook wel eens prettig. Na net het harde en expliciete Giallo a Venezia (1979) gezien te hebben, is die behoefte misschien begrijpelijk.

De speciale effecten zijn niet verkeerd. De gore en het wezen zien er goed uit. De ouderwetse schmink doet eveneens overtuigend werk. Prima acteerwerk ook. De jonge Bel Powley doet het goed. Liv Tyler vind ik altijd leuk.

'Wildling' is een sprookje dat soms sprookjesachtig zoet is maar vaak een te grimmige sfeer heeft om een leuk sprookje te zijn. Het is een aangenaam horrorsprookje.

Eigenlijk best wel een goeie film. Origineel verhaal ,goed gemaakt, en niet slecht geacteerd.

Alleen het eindstuk had van mij iets eerder mogen beginnen dan was het middenstuk wat minder langdradig geweest. Dan had ik m waarschijnlijk een 4 of 4,5 gegeven. Maar had er weinig van verwacht dus viel 100% mee !

Het begint origineel en spannend maar daarna volgt het slechtere jatwerk van diverse soorten films en genres door elkaar. Zie persoonlijk o.a. Carrie, rambo the first blood, the howling, splice en zelfs Romeo + Juliet de revue passeren. Spijtige zaak want het acteerwerk is super en goede cast maar hoe verder men het einde nadert hoe meer men het gevoel krijgt dat men in plaats van horror naar een film aan het kijken is voor zestienjarige bakvissen en dat de schrijvers te stoned zijn om nog verder te gaan. Spijtig dit had meer potentieel.

Lastige film.

Er waren momenten waar ik de film bijna uitgezet heb maar daarna herpakte het zich altijd weer.

De rode draad van begin tot eind vereist inleving en fantasie en ik heb het idee dat daarin het verschil in beoordeling van hoog en laag zit.

Mooi vind ik de wisselende rollen van 'papa' en het acteren van Anna.

Conclusie: film om te zien.

Eentje die zeker gezien mag worden, dit speelfilmdebuut van deze jonge Duitse regisseur. Het eerste trage en vlakke half uur is even doorbijten maar als daarna plotseling de cruciale verhaalwending plaatsvind, en er aan het begrip doorbijten een diepere betekenis wordt gegeven, is het bij vlagen genieten geblazen. Zeer sfeervolle en ook redelijk stijlvolle fantasy, inhoudelijk misschien nergens vernieuwend, maar een vingeroefening die talent verraad en nieuwsgierig maakt van wat in de toekomst nog komen gaat van deze filmmaker. Powley is perfect gekozen voor de centrale hoofdrol, niet moeders mooiste hopelijk, maar een meisje om in de gaten te houden. Tyler was ooit wel moeders mooiste, is na de LOTR films bij mij wat uit beeld geraakt, maar speelt hier als de sympathieke sheriff een goede rol. Jammer dat de bekende en al decennia actieve bijrolacteur Dourif, hier in een belangrijke ondersteunende rol weinig indruk kan maken. Toch wel bovengemiddeld, aanrader voor de genreliefhebbers.

Deze film is zeker moeilijk te beoordelen want het gaat namelijk twee kanten op. Het begin is gewoon goed(laat veel aan de verbeelding over), maar naar het einde toe zakt het qua niveau zeer ver om laag. Het einde is dan ook een simplistische anticlimax. Jammer dat het niveau zich niet als een rode draad door te film voortbeweegt.

Film die me toch wel pakte moet ik eerlijk zeggen. Beetje Underworld meets Criminal Minds als ik een gok zou moeten doen. Had vooraf mijn bedenkingen en deze film paar keer overgeslagen. Had een 13 in een dozijn verhaal verwacht maar dat viel reuze mee. Hoewel het niet echt een horror/slasher film is.

Aardig verhaaltje over een mysterieus meisje dat opduikt na door vreemde man te zijn opgevoed die ze papa moet noemen. Een meisje dat zich anders ontwikkelt dan een doorsnee tiener en er eerst zelf ook bang voor is. Ondertussen opgejaagd door een geheim verbond van dorpelingen die alle soortgenoten van haar al hebben uitgemoord

Verhaal eindigt wel wat teleurstellend in het soort einde dat je bij series als Buffy the Vampire Slayer zou verwachten. Als een pilot tot meer vervolgen. Finale had meer in gezeten

En Liv Tyler had ik al een tijdje niet meer gezien, mischien maar goed ook. Valt tegen.

Aardig weerwolffilmpje. Bracht misschien weinig nieuws onder de zon (of maan) en is het wat geromantiseerd, toch prima mee vermaakt.

Do you want to hear a story?

Do you want me to tell you about the Wildling?

“Wildling” is een vreemdsoortige film waar je niet direct een etiket op kan plakken. Soms voelt het aan als een tienerfilm over pas ontluikende liefde. Anderzijds kan je het niet direct een tienerfilm noemen. Het is een soort coming of age film met een alternatieve wending. Je zou het ook horror kunnen noemen met invloeden uit films over weerwolven. Maar eigenlijk behoort een “Wildling” tot een ander soort familie van mythologische wezens. En dan is er het moment dat Anna (Bel Powley) na jarenlange isolatie in de bewoonde wereld wordt opgenomen en plotsklaps geconfronteerd wordt onze maatschappij. Ik moest onmiddellijk denken aan films zoals “Mama” en “Pete's Dragon” waar zich iets gelijkaardigs afspeelde. Voeg hier nog jachttaferelen in een bebost gebied aan toe en je kan direct concluderen dat deze film niet direct te klasseren valt onder één welbepaald genre. Op dat vlak is het dan toch al uniek te noemen.

Laat ik maar direct beginnen met enkele loftuitingen. Ik vond de keuze van jeugdige actrices die Anna spelen, verbazingwekkend goed gelukt. Aviva Winick, Arlo Mertz en Bel Powley spelen elk een ander periode uit Anna’s leven. Geen enkel moment vond ik dat er iets niet klopte qua uiterlijk. Ze pasten perfect in de tijdslijn. Vervolgens was de transformatie die Anna onderging prima in beeld gebracht. Complimenten voor de grime-afdeling. En tenslotte een schouderklopje voor Brad Dourif die op een schitterende manier Daddy, de persoon die Anna verzorgt en opvoedt in de verzegelde kamer, vertolkt. Toch raar dat ik Brad Dourif niet onmiddellijk herkende. Zijn rol als Wormtongue uit “The Lord of the Rings” staat nochtans in mijn geheugen gegrift. Hoe hij in die beperkte tijdspanne zoveel emoties kan tentoonspreiden, is ronduit geniaal. Spijtig genoeg vond ik zijn uiteindelijk rol in het gehele verhaal minder overtuigend.

Maar zoals gebruikelijk vind je naast de positieve punten ook een aantal onwaarschijnlijkheden. Niet dat “Wildling” naar een erbarmelijk slecht niveau afzakt, maar het stoorde me toch een klein beetje. De intro van de film is gewoonweg schitterend. Mysterieus, intrigerend en choquerend tegelijkertijd. Je vraagt je continu af welke richting het wil uitgaan en wat de uiteindelijke bedoeling is. Is Anna gevangene van een netwerk van ziekelijke perverselingen? Is de buitenwereld zoals in zovele apocalyptische films onbewoonbaar? Of zit er een grond van waarheid in het verhaal dat Anna te horen krijgt over de “Wildling”? En als Daddy start met het geven van injecties, is het toch echt wel raadselachtig. En dan komt er dat kantelmoment. Een gebeurtenis waar ik me toch vragen bij stelde. Uit de film leer je dat de persoon Daddy toch een geroutineerd jager is. Dat is dan toch de eerste keer dat hij domweg zijn doel mist.

Ook leek het me onwaarschijnlijk dat Anna na jarenlang afgesloten te zijn van de buitenwereld zonder enige interactie met andere individuen zich zo snel aangepast heeft. En kan zo’n uniek iemand door de haar omringende leefwereld niet beter in bescherming worden genomen? Hoe is het mogelijk dat Anna zonder enig probleem plotsklaps al naar een publieke school kon gaan? Zo’n omgeving vol vijandigheid en voor haar redelijk onbekende emoties. Ik kan me best voorstellen dat dit enorm verwarrend is voor haar. Laat staan dat je ze naar een bruisend party laat gaan met oorverdovende boenkende muziek en liters alcohol. Ze spartelt als een vis op het droge. Het moment dat Ellen (Liv Tyler) een pakje maandverband voor de neus van Anna deponeert, vond ik ook al lachwekkend. Ik veronderstel toch dat ze geen flauw idee heeft wat het is en waar het voor dient. Trouwens, ik had ook al moeite om Liv Tyler te herkennen (ook al een “Lord of the Rings” deelneemster). Misschien mis ik dat feeachtige. Ofwel begint haar schoonheid te tanen. Maar dat is een ander soort mijmering mijnentwege. En tenslotte vond ik het slotoffensief van Daddy vreselijk overdreven. Hoe hij dat klaargespeeld heeft (als je de film kijkt, zal je wel begrijpen wat ik bedoel), blijft me alsnog een raadsel.

“Wildling” is zeker geen slechte film. Maar achteraf gezien is het allemaal nogal wazig en oppervlakkig. Niet dat een uitgebreide en gedetailleerde uitleg noodzakelijk is. Maar ik had toch wat meer achtergrondinformatie verwacht over het ontstaan van deze mythische wezens. Misschien is het ook wel omdat de film op te veel genres mikt. Het sprookjesachtige vermengt zich met horror elementen en vloeit vervolgens moeiteloos over in drama. “Wildling” kan probleemloos toegevoegd worden aan één of andere natuurdocumentaire over met uitsterven bedreigde diersoorten. Nooit gedacht dit concept ooit te zien in een soft-horror fantasy verhaal. Als er iets is waar deze film met vlag en wimpel voor slaagt, dan is het wel het eigenzinnige gebruik van het aloude weerwolven concept. Kortom, een vreemdsoortige, bijzondere film.

3*

Powley verdient beter.

Hoewel het sprookjesachtige karakter, dat doorheen de film steeds meer vorm krijgt, op sfeer best wel weet te pakken, zijn er teveel elementen die het niveau van de film naar beneden halen. Met name op het niveau van dialoog en personages is het bijtijds echt belachelijk te noemen. Kijk bijvoorbeeld naar Liv Tyler: niet alleen wekt zij irritatie op met haar constant fluisterende delivery, de manier waarop zij een wolvenkind aan de beschaafde wereld introduceert, is af en toe te ridicuul voor woorden. Slecht geschreven en door Tyler echt erbarmelijk gebracht. Ook als sheriff is zij geen enkel moment geloofwaardig. Dourif overtuigt nog wel, maar de rest ontstijgt nooit het niveautje B-film.

Maar gelukkig is daar Powley. Priemende ijsblauwe ogen die moeiteloos kunnen switchen tussen weerloos en dreigend; perfect voor de rol van wolvenkind. Magnifiek hoe zij, veelal zonder tekst, uiting geeft aan de dierlijkheid van haar karakter. Als ze de schoolpestkop een stomp verkoopt om haar roedel te verdedigen, snuffelend de door Tyler doorgeschoven tampons aftast of met schichtige blikwisselingen de portie worst van haar stiefbroer afdwingt: allemaal even geloofwaardig dierlijk weergegeven.

Zij maakt de film meer dan het kijken waard, want hoewel het audiovisueel best aantrekkelijk is en het met de sfeer ook wel goed zit, is er behalve haar acteerwerk weinig wat Wildling echte allure meegeeft. Kleine 3*

Apart, maar wel pakkend.

Het is dan ook met dank aan Powley, die hier een overtuigende titelrol neerzet. Ik heb nog weinig met haar gezien, The Diary of a Teenage Girl was de andere, maar het is duidelijk dat ze toch wel het beste scoort met wat vreemde, onmenselijke rollen. Iets waarbij ze iemand anders mag zijn.

Powley draagt de film dan ook wel redelijk. De rest van de acteurs en actrices maken helaas weinig indruk. Ook Tyler, met een redelijk grote carrière, maakt geen indruk. Opzicht is dat ook bij een horrorfilm niet erg, maar je zou het altijd beter kunnen doen.

Qua horror is er eigenlijk behoorlijk weinig. De film moet het vooral van zijn aparte, soms bijan komische verhaal over de ontwikkeling van Powley. Richting de slotfase doet de film een poging voor wat gore, maar valt vooral terug in brave thriller.

Het verhaal is wel leuk bedacht, maar als kijker heb je al snel door hoe het allemaal in elkaar steekt. Eenmaal je het doorhebt heb je als kijker weinig verrassing, en de eerste 10 minuten lijken me echt een poging om wat mystery neer te zetten.

De poster belooft een sfeervolle horror, maar van sfeer is er eigenlijk alleen de eerste 10 minuten wat van te merken. Voor de rest blijft het een best normale thriller in dat gebied. Wel opmerkelijk voor een Fantasy, maar die zit hem dan blijkbaar vooral in het verhaal.

Kort samengevat is dit een vermakelijke horrorfilm die veel potentie toont in het verhaal, maar waarbij de uitwerking onvoldoende is. Powley draagt de film en het kijkt goed weg, en dan heb je het meeste wel genoemd.

Deze toch tegenvallende Fantasy / Horror film heb ik gezien via "Ziggo Movies & Series XL" bij gebrek aan beter en omdat ik zag dat Liv Tyler en Brad Dourif (oftewel mister "Chucky") erin meespeelde heb ik hem een kans gegeven.

In dit verhaal draait het om Anna (Bel Powley), welke haar hele jeugd opgesloten heeft gezeten op een zolderkamer, waarbij ze verzorgd werd door een man die zij Daddy (Brad Dourif) noemt. Daarbuiten, zo vertelt hij, loert namelijk het gevaar van het monster de "Wildling" en dat is de reden dat hij haar verborgen houdt. Wanneer ze 16 jaar wordt en haar lichamelijke volwassenheid zich begint te uiten, geeft Daddy haar injecties om haar groei te vertragen, totdat hij zich op een dag door zijn hoofd schiet.

De plaatselijke sheriff Ellen Cooper (Liv Tyler) neemt Anna dan in huis, totdat er opvang voor haar geregeld is. Dit tot plezier van haar jongere broer Ray Cooper (Collin Kelly-Sordelet), die bij haar woont. Terwijl er langzaam een romance opbloeit tussen Anna (voor wie er een nieuwe wereld opengaat) en Ray, wordt de buurt opgeschrokken door de vondst van een verminkt lichaam en dat terwijl Anna's lichaam vreemde veranderingen vertoont.

De "Wildling" is geen echt slechte film, maar het is ook geen film die indruk weet te maken. De personages krijgen geen tijd om zich te ontwikkelen (en dat zowel zowel persoonlijk als op relationeel gebied) en het verhaal weet niet echt te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt) en horror moet je eigenlijk ook een beetje met een korreltje zout nemen (er zit hier en daar wel een beetje goor in, zoals de badkamerscène met de tanden op een feest en het einde waarbij Daddy wordt doodgebeten door Anna).

Het verhaal is ook vrij mager en wil soms te veel vertellen (waardoor de focus op Anna en de veranderingen van haar lichaam meer naar de achtergrond worden geduwd) en het kabbelt ook vrij rustig door naar het einde (wat nog wat actie bevat, als men op Anna gaat jagen en waarbij ze eerder verandert in een soort van Rambo, ze smeert zich ook in met modder, dan in een monster), waarin de raadsels of vragen (zoals de Wildling die een “monster” moet voorstellen, niet te verwarren met een weerwolf, en de motivaties van Daddy) niet altijd worden opgelost. Visueel gezien stelt het eigenlijk ook niet zoveel voor, maar het laatste shot van de film met Anna en haar baby in het het noorderlicht, mocht er best wezen.

De rol van Anna (die regelmatig rondloopt op blote voeten) wordt op goede wijze vertolkt door Bel Powley en ze lustte er ook wel pap van en dan doel ik op het neuken (in bestiallity stijl) van Ray, waardoor ze zwanger raakt. Er is zelfs ook wat bloot van haar te zien en dat bij de scène waarin ze in bad ligt en Liv Tyler één van haar benen aan het scheren is en waarbij ze zich dan o.a. focust op een voet (met rood gelakte nagels) van Liv Tyler. De rollen van Liv Tyler als de zorgzame sheriff Ellen Cooper (die Anna o.a. veel hamburgers te eten geeft) en Brad Dourif als de de eveneens zorgzame (maar dan op bizarre wijze) Daddy vallen eigenlijk wat tegen en de laatste is eigenlijk ook best irritant.

Het idee van de "Wildling" was opzicht wel leuk gevonden, maar de uitvoering had naar grotere of indrukwekkendere hoogten gestuurd kunnen worden, wanneer er meer risico’s waren genomen. De film is wat dat betreft te ingetogen.

Ondanks de al eerder genoemde minpunten vind ik het een aardige film. Vanaf de eerste seconde bleef ik al hangen. Die intro is gewoon echt tof gemaakt. Jammer dat ze die kwaliteit niet door de hele film hebben weten te houden. Maar de sfeer bleef wel.

Liv Tyler zie ik niet bepaald als een sheriff. Zo klinkt ze tevens ook niet. Brad en Bel vind ik daarentegen wel goed gecast. Wat ik over de zelfmoordpoging van Daddy kan zeggen is dat het nog best realistisch kan zijn. Ik ben Zuid-Limburgse en die omgeving staat wel bekend om de slipjacht. Zoals het verhaal gaat heeft een van de jagers in zijn gezicht geschoten tijdens het schoonmaken, al gaan er wat roddels over. En warempel precies dezelfde hoek als bij Daddy.

Hier een ander perspectief op de film (wel handig om eerst de film gezien te hebben).