La Quietud (2018)

La Quietud is een wat misleidende naam want hoewel het landgoed van de familie kalmte en sereniteit uitstraalt, borrelt het nogal tussen de heren en dames.
Het eerste gedeelte van de film is weinig verheffend, pas na het overlijden van de pater familias komt het verhaal in een stroomversnelling en wordt het boeiend. De tweede helft zorgt toch voor een bevredigende kijkervaring. De zusters, die ik aanvankelijk amper uit elkaar kon houden spelen goed en ook de rest van de cast doet het aardig. Cinematografische hoogstandjes blijven wat uit maar een en ander is mooi in beeld gebracht.

De verholen slagschaduw van het militaire regime in Argentinië –eind jaren 70, begin jaren 80– vormt het kille decor voor dit gelaagde, sensuele familiedrama, waarin met enige regelmaat lijken uit de kast vallen. De onnodig lange lesbische scène in het begin lijkt vooral bedoeld voor de box office.

Een bittere film die in belangrijke mate profiteert van de met zorg gekozen casting van de beide zusters. Het valt aanvankelijk niet mee om te bepalen wie wie is.

Er zijn nogal wat Argentijnse films over een familie waar wat mis mee is. IK ken er wel een paar. Dit is er ook één. Niet mijn favoriete genre. Er borrelt van alles onder de oppervlakte. De pater familias wil nog van alles uit het verleden regelen, maar wordt dan geveld door een beroerte, die de zussen weer verenigd. Ik kon ze trouwens maar met moeite uit elkaar houden.

Mijn grootste bezwaar is dat het tergend lang duurt eer het verhaal op gang komt en er wat tipjes van de (vele) sluiers worden opgelicht. Pas na een uur komt daar wat zicht op. En nog halfslachtig ook, vandaar dat ik me afvraag of ik alles goed begrepen heb. Zo blijkt dat de echtgenoot van de ene zus het ook doet met de andere zus, en behoorlijk ruig ook. En hun ouders schijnen een nogal laakbare rol gespeeld te hebben ten tijde van de militaire dictatuur. Maar wat precies werd me niet duidelijk. Ook niet waar de moeder nou precies van verdacht wordt. Het slot riep nogal wat vragen bij mij op.