Di Qiu Zui Hou De Ye Wan (2018)

Knappe en zeer sfeervolle film, die eigenlijk op alle fronten indruk maakt. De stijlvaste cameravoering springt als eerste in het oog, met al die shots door ruiten of via spiegels, en ook het kleurgebruik is heel fraai. Zelfs als Long day's journey into night overgaat op 3D in één enkele longtake (van drie kwartier ofzoiets?) blijft de stijl consistent, alleen het ritme van de film vertraagt wat. Lekker gedurfd is het sowieso en technisch bewonderenswaardig. Vooral de diversiteit van de scenes terwijl de camera ononderbroken registreert is bijzonder en de slotscène maakt zeer effectief gebruik van het spel tussen verteltijd en vertelde tijd. Het verhaal zelf dan, dat is mysterieus en droomachtig, met voldoende houvast om het boeiend te maken (als de kracht van individuele momenten daarvoor al niet volstaat). Fijne muziek ook. Het is dat de vaart er soms een beetje uitgaat, anders had er een nog hogere waardering uit kunnen rollen. Nu vooralsnog niet, maar ik hoop ooit de gelegenheid te krijgen de film te herzien.

PS. Hoe je een halfuur uit de director's cut zou kunnen halen is me een raadsel, dat moet wel ten koste gaan van de longtake denk ik.

Njah.

Eerste uur is in ieder geval een serieuze stap voorwaarts voor Gan Bi. Kaili Blues vond ik serieus overgewaardeerd, hier laat hij toch zien wat meer in z'n mars te hebben. Soms leunt het nog wat teveel aan bij de cinema van Jia (wat zal die jaloers geweest zijn op die Vengaboys scene, da's echt vintage Jia), maar Bi weet toch duidelijk z'n eigen weg te vinden.

Vooral visueel weet de film wel te overtuigen. Fijn kleurgebruik en mooi camerawerk zorgen dat het best sfeervol oogt. De soundtrack mag er ook zijn, ook leuk om te horen dat ik niet de enige was die aan Kawai moest denken. Niet echt op hetzelfde niveau, maar toch vaak wel herkenbaar. Niet enkel de muziek met het koor trouwens, maar ook tijdens die scene in de gevangenis kreeg ik een sterk Kawai gevoel.

Alleen jammer dat het tweede uur veel van z'n veren verliest. Ik ben een beetje long take moe aan het worden, vooral wanneer de long takes zelf eigenlijk weinig uitdagend zijn. Bi laat z'n camera een strak pad volgen, buiten de hoofdrolspelers gebeurt er weinig interessants in het beeld en het pad dat wordt afgelegd is te berekend. Op zo'n manier gaat het een film gewoon in de weg zitten en zijn het eigenlijk vooral de acteurs die het moeilijk hebben. Niet van onder de indruk.

Jammer, want op basis van het eerste uur had er een dikke halve ster bijgekund. Nu blijft het toch weer hangen op een gemiddelde score. Maar het gaat de goede richting uit met Bi, hopelijk laat hij die long takes voor wat het is en maakt hij een keer een echt goeie film.

3.0*

Wei Tang. Tja, zij is de voornaamste reden dat ik deze film wilde bekijken. Ik heb inmiddels een tiental van haar films gezien. Na haar spraakmakende en controversiële debuut in Ang Lee's Sè, Jiè wilde ik haar wel weer eens aan het werk zien in een film, die ertoe doet. Dat valt voor de zoveelste keer tegen.

Het eerste deel tot aan het longtake gebeuren is nog wel te pruimen, maar daarna gaat het mis.

Kunstzinnig? Natuurlijk; geen twijfel mogelijk.

Mooi? Nou nee, in ieder geval niet mijn ding. Er zitten teveel beelden tussen, die ik bij het monteren van een stedentripfilmpje o.i.d. als eerste weg zou snijden.

Ik heb niks met “style over substance”. Als eenvoudige filmconsument verwacht ik een goed verhaal, mooie beelden en gedegen acteerwerk. Op al die vlakken scoort deze film naar mijn smaak ondermaats. Jammer, voor mij dan toch.

Mogelijk een geniale film noir als je ‘m begrijpt maar ik heb helaas niets van de film begrepen. Of misschien is het ook niet de bedoeling dat je er iets van begrijpt nu de film uitdrukkelijk dromen, hallucinaties, herinneringen, film en daarmee realiteit en leugen, heden en verleden door elkaar gooit; misschien beoogt de film een trip door het onderbewuste te zijn, een hallucinerende reis door de nacht. Er zijn wel thema’s of objecten die aldoor terugkomen zoals karaoke, ping pong, appels en pompelmoes maar ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet. De film lijkt te gaan over een man die op zoek is naar de vrouw van de moordenaar van zijn vriend en waarvan hij houdt maar die hij ook weer telkens vergeet, maar ik heb geen idee waarom. Hij ontmoet een aantal mooie vrouwen en hij gaat met ze allemaal naar bed maar ik weet niet eens of daar de gezochte vrouw bij zit. Ik snapte gewoon geen snars van de film en kon ‘m totaal niet volgen.

De film deed me denken aan Under the Silver Lake (2018) - MovieMeter.nl wat ook zo’n raadselachtige zoektocht in noir-stijl is en aan Faa Yeung Nin Wa (2000) - MovieMeter.nl die ook zo’n geheimzinnige romantiek en hallucinante beelden kent: het zijn films als puzzels maar ik ben niet goed dan wel niet geïnteresseerd in het oplossen van puzzels dus dit is mijn genre niet. Af en toe is de uitgesproken tekst ietwat poëtisch maar een diepzinnige gedachte heb ik de personages niet horen uitspreken. De film ziet er wel heel fraai uit en door z’n geheimzinnigheid is hij wel intrigerend, maar doordat ik er geen chocola van kon maken voelde ik me niet emotioneel betrokken bij de personages en ervoer ik de film ook niet als spannend of dramatisch. Misschien moet ik een film als deze meerdere keren zien om ‘m beter te begrijpen of waarderen maar bij de eerste kijkbeurt vond ik de film – die door veel critici nu al de beste film van het jaar wordt genoemd – zeer ontoegankelijk en afgezien van de mooie plaatjes kon ik er weinig mee.

PS. Vanwege het visuele karakter van de film zou je deze denk ik het best op een groot doek moeten zien. Helaas wordt hij in mijn stad alleen op een heel klein doek vertoond waarop ook het 3D-effect nauwelijks uit de verf komt...

Raakte niet de snaar.

Het eerste shot van de film geeft gelijk al een hoop prijs. Visueel gaat dit interessant worden en qua tempo kan dit wel eens erg lang gaan duren.

Gelukkig deze film wel in de bioscoop gezien. Dan heb ik altijd meer mijn focus erbij. Paar keer leek de film mij even te pakken. Shot van regen op het autoruit dat overgaat naar een andere setting was hypnotiserend mooi. Helaas wil Bi niet wat losser worden in zijn stijl. Ik heb (helaas) de 140 minuten versie gezien maar misschien was de 110 minuten versie beter voor mij geweest. Want de film verloor mij te vaak. Dat kan ook een cultureel probleem zijn overigens. Vond sommige teksten wel erg zweverig. Bepaalde momenten vond ik het ook wat irritant worden. Voice over stem, hij eet altijd de appel helemaal op tot er niks meer van over is. Daarna zien we paar minuten een gast een appel opeten, en ook echt helemaal. Nu ben ik al niet zo een fan van smakkende Chinezen, maar bij die scene zou je toch wel het P woord kunnen gebruiken.

De one take en de 3d die erbij hoort had ik ook wat moeite mee. Het jammere is dat je als kijker voelt dat het lang gaat duren. Als hij van de berg afgaat, als hij naar beneden loopt, als hij weer terug loopt naar het feest. Waardoor ik mij telkens een spoelbeweging zag maken met mijn hand. Helaas werkte dat niet in de bioscoop.

Dat gezegd was het geen waardeloze film, ik kan volgende week weer een visueel prachtige film zien die mij helemaal wel raakt, ik sluit niet uit met een appel opeet scene. Maar dit was hem niet voor mij.

Wat wel voor mij een serieus probleem is bij Chinese films (en ik geef ruiterlijk toe dat dit niet de film zijn schuld is) is dat ik wel moeite heb met ze uit elkaar houden helemaal met een film die nogal springt in tijd en verhaal.

2.5 sterren.

Hier kon ik echt niets mee. Ik houd van sfeerschetsen en scènes als mensen niets zeggen zolang die maar naturel aanvoelen. Bij deze film was het allemaal te gemaakt. Verder een verhaal dat ik niet echt kon volgen en daardoor ook m'n interesse kwijtraakte. In grote lijnen ging dit nog wel, maar veel eindeloze losse scènes kon ik simpelweg niet plaatsen. Af en toe nog wel een bijzonder shot (dat pistool in de bioscoop zoals hierboven al genoemd bijvoorbeeld)

Het gedeelte in 3D was ook niet heel bijzonder. Een lang shot ja, maar er wordt weinig mee gedaan en de omgevingen zijn ook niet echt geweldig. Misschien verwachtte ik een zekere trip, maar dat is het nooit geworden. Buiten dat was er wat mis met de 3D, of mijn brilletje, maar dat zou gek zijn want ik had ook een eigen brilletje bij me en hetzelfde euvel. Vage beelden, slecht leesbare ondertiteling. Maar op dat moment was ik al zover dat het me niets meer uitmaakte. En dat zegt genoeg. 1,0*.

Op zich best een prima zit en zeker geen slechte film, maar ik merk dat ik een overwegend negatief gevoel aan over heb gehouden. Het mysterie in met name het eerste deel zat hem vooral in het weglaten, in het fragmentarische. Dat vind ik weinig interessant. Het is voelt eerder rommelig en incompleet dan magisch en mysterieus.

Het tweede deel begon sterk. Het leek een flinke sfeertwist te worden, ik maakte mij op voor een lange trip. Al snel zakte het tempo en was er eigenlijk nauwelijks verschil met deel 1. Zo'n onetake is natuurlijk erg knap, maar het voegde wat mij betreft weinig toe. Sterker nog, ik had het idee dat de tekortkomingen die zo'n beslissing met zich meebrengt niet opwogen tegen de meerwaarde van de flow. Dat ritje in de tokkelbaan bijvoorbeeld, waarom duurde dat zo lang? Niet omdat de film dat nodig had, geloof ik. Ik vermoed dat de crew daardoor tijd had om een en ander in stelling te brengen. Begrijpelijk, maar het doet af aan het resultaat.

De 3D vond ik van geen enkele toegevoegde waarde. Verder was het best te pruimen. Ik heb mij niet verveeld. Drie sterren. Ik ken films die dat niet halen.

Di Qiu Zui Hou De Ye Wan

De eerste helft van Di Qiu Zui Hou De Ye Wan is betoverend. Het verhaal is rommelig en moeilijk te volgen, maar daar gaat het ook niet om. De sfeer die Gan Bi weet te creëren is magisch, het camerawerk is geweldig, en Wei Tang en Jue Huang zijn ijzersterk in moeilijke rollen.

Maar na een tijdje begon het toch wat langdradig te worden, en het onbestemde gevoel begon te overheersen. Eén scene met een appel etende Luo is leuk, maar na een soortgelijke tweede scene begon het wat vervelend te worden. Het 3D-gedeelte voelt aan als een droom (en is het waarschijnlijk ook), maar hier begon het verhaal vol symboliek en verborgen boodschappen wel wat te slepen. Hoe sterk het acteerwerk van Tang en Huang ook blijft.

Een passende titel want dit prachtig gefilmde en bij vlagen briljant geacteerde psychologische drama doet 130 minuten aanvoelen als een dag. Ontzettend uitgerekt verhaal van een mysterieuze man die terugkeert naar de plaats waar hij twintig jaar geleden een zomer doorbracht met een eveneens mysterieuze vrouw. Veelvuldig bejubeld, maar dit stelt je geduld wel heel erg op de proef. Als de scene met appel uit weet te zitten, haal je het einde waarschijnlijk wel.

Ik las hier al een verwijzing naar Wong Kar-Wai en daar moest ik ook even aan denken. Bi Gan heeft duidelijk naar die films gekeken, te merken aan het verhaal en het kleurengebruik. Maar het verschil met Kar-Wai zit in de sfeer en wat je noemt het ritme van de film. Dat is minder geslaagd in Long Day's Journey into Night. Het blijft niet echt kleven en het voelt wat geforceerd art house aan. Maar de beelden zijn gelukkig wel mooi en verschillende scènes zijn best de moeite om te zien. Al kunnen die de film niet helemaal redden helaas.