Di Qiu Zui Hou De Ye Wan (2018)

Gaat het Cannes of Venetië worden?

Gan Bi die met 3D aan de slag is geweest. Ik ben benieuwd!

Hahaha , geweldig : new clip - YouTube ! Doet mij een beetje denken aan Blue Velvet (1986) …

*M.E.E.S.T.E.R.W.E.R.K.*

Dat begint echt jouw favoriete woordje te worden.

“This is not a 3D film but please join our protagonist in putting on the glasses at the right moment.”

Chinese arthouse film breaks box office records after viewers mistake it for romcom:

Al iets bekend over een nl release? Lijkt mij wel een film die in Eye gaat draaien.

Ik wil het nu!

Kaili Blues was dramatisch, dit kan alleen maar beter zijn. Maar 140 minuten

Over een paar weken te zien op het IFFR - lijkt me een eenmalige kans om hem te ervaren zoals die bedoelt is om te zien. Overigens waren er twee Nederlandse distributeurs geïnteresseerd in de film maar zijn ze uiteindelijk afgehaakt op het feit dat er nauwelijks filmhuizen zijn die 3D kunnen vertonen.

Een film met twee gezichten. Het eerste uur vond ik enorm saai, kreeg geen enkele connectie met de personages en hun overdreven poetische geleuter wekte enkel irritatie op. Maar halverwege moesten we ons 3dbrilletje oozetten en begon de daadwerkelijke long journey into the night. De toon veranderde en het werd lich surrealistisch. Kusturica was nooit ver weg. Bivendien werd alles in één schitterende longtake gebracht wat ook wua beeld veel meer rust en ruimte gaf. Die tweede helft vond ik echt waanzinnig mooi. Lastig te beoordelen dit, want het waren twee totaal verschillende ervaringen. 1* voor het eerste deel en een dikke 4 voor deel 2.

Laat ik het maar op een 3,5 houden, want ik wil dat tweede deel niet veel te kort doen.

Net als bij Kaili Blues is het eerste fragmentarische deel weer geweldig, maar ditmaal vind ik ook de longtake (in 3D nu) geslaagd. Weg zijn de technische tekortkomingen en het is ook allemaal iets beter uitgedacht. Naar het einde toe begon de magie van de long take wel weer wat te verdwijnen, maar voorlopig de volle mep hiervoor. Prachtig gebruik van muziek en ander geluid ook. Een vervelend woord maar werkelijk af en toe hypnotiserend in het eerste deel. In het 3D deel wel een wat hoog Kenji Kawai/new age gehalte met die kinderkoortjes. En enkele geinige foute 90s throwbacks. De scène aan het begin gefilmd door een verregende autoruit is .

Knappe en zeer sfeervolle film, die eigenlijk op alle fronten indruk maakt. De stijlvaste cameravoering springt als eerste in het oog, met al die shots door ruiten of via spiegels, en ook het kleurgebruik is heel fraai. Zelfs als Long day's journey into night overgaat op 3D in één enkele longtake (van drie kwartier ofzoiets?) blijft de stijl consistent, alleen het ritme van de film vertraagt wat. Lekker gedurfd is het sowieso en technisch bewonderenswaardig. Vooral de diversiteit van de scenes terwijl de camera ononderbroken registreert is bijzonder en de slotscène maakt zeer effectief gebruik van het spel tussen verteltijd en vertelde tijd. Het verhaal zelf dan, dat is mysterieus en droomachtig, met voldoende houvast om het boeiend te maken (als de kracht van individuele momenten daarvoor al niet volstaat). Fijne muziek ook. Het is dat de vaart er soms een beetje uitgaat, anders had er een nog hogere waardering uit kunnen rollen. Nu vooralsnog niet, maar ik hoop ooit de gelegenheid te krijgen de film te herzien.

PS. Hoe je een halfuur uit de director's cut zou kunnen halen is me een raadsel, dat moet wel ten koste gaan van de longtake denk ik.

Woonde ik maar iets dichter bij Rotterdam

Hopelijk wordt deze nog eens vertoond door middel van een speciale vertoning want ik zou deze graag nog eens herzien. Rotterdam helaas iets te ver voor mij.

Goh, toch erg blij dat ik ervoor naar Rotterdam ben gekomen nadat ik hem gemist had in Gent. Eerste helft is OK tot goed, heeft z'n sterke en z'n mindere momenten (eRCee vat het goed samen hierboven), maar het 3D gedeelte vond ik echt waanzinnig goed.

Krijg nu wat, waarom is die directo's cut niet gewoon de festival cut geworden? In Rotterdam heb ik 110 m gezien, of de tijd is nog meer met me aan de loop gegaan dan sowieso al het geval was.

IFFR vertoonde gewoon de 140' minuten versie.

Het voelde in Rotterdam wel meer aan als 110’, maar het was als het goed is inderdaad 140’.

Njah.

Eerste uur is in ieder geval een serieuze stap voorwaarts voor Gan Bi. Kaili Blues vond ik serieus overgewaardeerd, hier laat hij toch zien wat meer in z'n mars te hebben. Soms leunt het nog wat teveel aan bij de cinema van Jia (wat zal die jaloers geweest zijn op die Vengaboys scene, da's echt vintage Jia), maar Bi weet toch duidelijk z'n eigen weg te vinden.

Vooral visueel weet de film wel te overtuigen. Fijn kleurgebruik en mooi camerawerk zorgen dat het best sfeervol oogt. De soundtrack mag er ook zijn, ook leuk om te horen dat ik niet de enige was die aan Kawai moest denken. Niet echt op hetzelfde niveau, maar toch vaak wel herkenbaar. Niet enkel de muziek met het koor trouwens, maar ook tijdens die scene in de gevangenis kreeg ik een sterk Kawai gevoel.

Alleen jammer dat het tweede uur veel van z'n veren verliest. Ik ben een beetje long take moe aan het worden, vooral wanneer de long takes zelf eigenlijk weinig uitdagend zijn. Bi laat z'n camera een strak pad volgen, buiten de hoofdrolspelers gebeurt er weinig interessants in het beeld en het pad dat wordt afgelegd is te berekend. Op zo'n manier gaat het een film gewoon in de weg zitten en zijn het eigenlijk vooral de acteurs die het moeilijk hebben. Niet van onder de indruk.

Jammer, want op basis van het eerste uur had er een dikke halve ster bijgekund. Nu blijft het toch weer hangen op een gemiddelde score. Maar het gaat de goede richting uit met Bi, hopelijk laat hij die long takes voor wat het is en maakt hij een keer een echt goeie film.

3.0*

Gans fragmentarische aanpak wordt inderdaad wel onderschat in vergelijking met zijn long takes.

Tang Wei ? Ja , ja , haar ken ik nog van Mann's magnum opus Blackhat (2015) . En bij het zien van acteurs die met Mann hebben samengewerkt komen er altijd fijne herinneringen naar boven .

Voor de rest heb ik helaas een betere film verwacht en kan ik weinig positieve punten benoemen ...

Wei Tang. Tja, zij is de voornaamste reden dat ik deze film wilde bekijken. Ik heb inmiddels een tiental van haar films gezien. Na haar spraakmakende en controversiële debuut in Ang Lee's Sè, Jiè wilde ik haar wel weer eens aan het werk zien in een film, die ertoe doet. Dat valt voor de zoveelste keer tegen.

Het eerste deel tot aan het longtake gebeuren is nog wel te pruimen, maar daarna gaat het mis.

Kunstzinnig? Natuurlijk; geen twijfel mogelijk.

Mooi? Nou nee, in ieder geval niet mijn ding. Er zitten teveel beelden tussen, die ik bij het monteren van een stedentripfilmpje o.i.d. als eerste weg zou snijden.

Ik heb niks met “style over substance”. Als eenvoudige filmconsument verwacht ik een goed verhaal, mooie beelden en gedegen acteerwerk. Op al die vlakken scoort deze film naar mijn smaak ondermaats. Jammer, voor mij dan toch.

Ik zie dat deze gaat draaien in Eye, weet iemand of ze daar ook 3D kunnen vertonen?

Zeker!

Mogelijk een geniale film noir als je ‘m begrijpt maar ik heb helaas niets van de film begrepen. Of misschien is het ook niet de bedoeling dat je er iets van begrijpt nu de film uitdrukkelijk dromen, hallucinaties, herinneringen, film en daarmee realiteit en leugen, heden en verleden door elkaar gooit; misschien beoogt de film een trip door het onderbewuste te zijn, een hallucinerende reis door de nacht. Er zijn wel thema’s of objecten die aldoor terugkomen zoals karaoke, ping pong, appels en pompelmoes maar ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet. De film lijkt te gaan over een man die op zoek is naar de vrouw van de moordenaar van zijn vriend en waarvan hij houdt maar die hij ook weer telkens vergeet, maar ik heb geen idee waarom. Hij ontmoet een aantal mooie vrouwen en hij gaat met ze allemaal naar bed maar ik weet niet eens of daar de gezochte vrouw bij zit. Ik snapte gewoon geen snars van de film en kon ‘m totaal niet volgen.

De film deed me denken aan Under the Silver Lake (2018) - MovieMeter.nl wat ook zo’n raadselachtige zoektocht in noir-stijl is en aan Faa Yeung Nin Wa (2000) - MovieMeter.nl die ook zo’n geheimzinnige romantiek en hallucinante beelden kent: het zijn films als puzzels maar ik ben niet goed dan wel niet geïnteresseerd in het oplossen van puzzels dus dit is mijn genre niet. Af en toe is de uitgesproken tekst ietwat poëtisch maar een diepzinnige gedachte heb ik de personages niet horen uitspreken. De film ziet er wel heel fraai uit en door z’n geheimzinnigheid is hij wel intrigerend, maar doordat ik er geen chocola van kon maken voelde ik me niet emotioneel betrokken bij de personages en ervoer ik de film ook niet als spannend of dramatisch. Misschien moet ik een film als deze meerdere keren zien om ‘m beter te begrijpen of waarderen maar bij de eerste kijkbeurt vond ik de film – die door veel critici nu al de beste film van het jaar wordt genoemd – zeer ontoegankelijk en afgezien van de mooie plaatjes kon ik er weinig mee.

PS. Vanwege het visuele karakter van de film zou je deze denk ik het best op een groot doek moeten zien. Helaas wordt hij in mijn stad alleen op een heel klein doek vertoond waarop ook het 3D-effect nauwelijks uit de verf komt...

Raakte niet de snaar.

Het eerste shot van de film geeft gelijk al een hoop prijs. Visueel gaat dit interessant worden en qua tempo kan dit wel eens erg lang gaan duren.

Gelukkig deze film wel in de bioscoop gezien. Dan heb ik altijd meer mijn focus erbij. Paar keer leek de film mij even te pakken. Shot van regen op het autoruit dat overgaat naar een andere setting was hypnotiserend mooi. Helaas wil Bi niet wat losser worden in zijn stijl. Ik heb (helaas) de 140 minuten versie gezien maar misschien was de 110 minuten versie beter voor mij geweest. Want de film verloor mij te vaak. Dat kan ook een cultureel probleem zijn overigens. Vond sommige teksten wel erg zweverig. Bepaalde momenten vond ik het ook wat irritant worden. Voice over stem, hij eet altijd de appel helemaal op tot er niks meer van over is. Daarna zien we paar minuten een gast een appel opeten, en ook echt helemaal. Nu ben ik al niet zo een fan van smakkende Chinezen, maar bij die scene zou je toch wel het P woord kunnen gebruiken.

De one take en de 3d die erbij hoort had ik ook wat moeite mee. Het jammere is dat je als kijker voelt dat het lang gaat duren. Als hij van de berg afgaat, als hij naar beneden loopt, als hij weer terug loopt naar het feest. Waardoor ik mij telkens een spoelbeweging zag maken met mijn hand. Helaas werkte dat niet in de bioscoop.

Dat gezegd was het geen waardeloze film, ik kan volgende week weer een visueel prachtige film zien die mij helemaal wel raakt, ik sluit niet uit met een appel opeet scene. Maar dit was hem niet voor mij.

Wat wel voor mij een serieus probleem is bij Chinese films (en ik geef ruiterlijk toe dat dit niet de film zijn schuld is) is dat ik wel moeite heb met ze uit elkaar houden helemaal met een film die nogal springt in tijd en verhaal.

2.5 sterren.

Land van 1.4 miljard mensen waarvan er nog een hele hoop op het platte land wonen (of mentaal nog niet de overstap gemaakt hebben) en jij linkt dat aan zweverigheid?

Het is wat eigen aan Chinese arthouse cinema allicht, niet zozeer aan China zelf.

Het laatste uur toch niet neem ik aan?

Inmiddels heb ik de film voor de tweede keer gezien. Dat heeft opgeleverd dat ik nu wat meer chocola van het verhaal kan maken en dat me veel meer details zijn opgevallen zoals de verwijzingen naar andere films (bv. het filmen van mensen op de rug zoals dat ook In The Mood For Love gebeurt), maar het heeft de film nog steeds niet spannend of ontroerend gemaakt. De waardering blijft dan ook hetzelfde; hooguit kan er een half punt bij omdat de tweede keer minder mijn hersenen deed kraken en ik daardoor meer heb kunnen genieten van de mooie en sfeervolle beelden.