Fang Hua (2017)

Aardig, maar wel erg langdradig. Zeker tegen het einde. Voelde ook niet zo veel bij de personages, waardoor het eerste uur (dik), eigenlijk mislukt is wat dat betreft. De film heeft wel zijn momenten, waarvan zo'n simpele scene als het wassen van de voeten en benen erg sterk werkt.

Zo'n beetje wat je zou krijgen als films als films die de Chinese regering wat minder kan waarderen zoals Platform, The Blue Kite en vooral Summer Palace gemaakt waren door een regisseur die wel binnen de lijntjes werkt. Door een regisseur die alles wat controversieel is zoveel mogelijk vermijd en niet bang is om de sentimentkranen open te draaien, de film soms laat ogen als een hollywoodmusical (het kleurgebruik) en omgaat met grote historische thema's als gladgestreken achtergrondverhaaltjes.

Youth gaat over een dansgroep binnen het Chinese leger. Grofweg van de nadagen van Mao tot ergens halverwge de jaren '80. Met twee belangrijke historische gebeurtenissen, de dood van Mao en de daaropvolgende onrust en het grensconflict tussen China en Vietnam, waarvan de eerste in een paar regeltjes voice over wordt samengevat en de tweede als een soort onderbreking van hun leven (met nare gevolgen, dat wel) wordt voorgesteld.

Als je eenmaal gewend bent aan het feit dat dit een sentimenteel melodrama is en bepaald niet gaat over de historische gebeurtenissen op de achtergrond en je daar overheen kunt zetten is dit best lekkere zoetigheid. Technisch echt fantastisch gemaakt en duidelijk van een zeer ervaren regisseur die weet wat hij doet. Met fantastisch camerawerk bijvoorbeeld. En een enthousiaste cast. En letterlijk kleurrijk. Fraaie kitsch.

Ik heb aan het commentaar van starbright boy eigenlijk niet zo veel toe te voegen. Net als in veel van zijn andere films wil of durft regisseur Xiaogang Feng niet door te pakken. Daardoor vormt de film in weerwil van alle na-ijver en achterklap in het plot een nogal landerig geheel. Geschiedkundig zal het allemaal wel kloppen, maar ook daar word je per saldo niet veel wijzer van.