Private Life (2018)

Vanaf 5 oktober te zien op Netflix

Potverdorie... wat is deze film realistisch.

Zo echt en puur geacteerd.

Geen fratsen.

Pijnlijk.

*4.0

Uitstekende film over een echtpaar dat er alles aan doet om zwanger te raken. Een tragi-komedie met de juiste toon. En alhoewel er genoeg grappige momenten zijn, geeft de film een realistisch beeld van waar het echtpaar emotioneel en fysiek doorheen gaan. Goed uitgewerkte personages en prima dialogen. Mooie eindcredits, en Paul Giamatti en Kathryn Hahn zijn goed gecast

Realistisch drama met sterke cast. Je krijgt een kijkje in het leven van een stel dat zwanger probeert te worden, met alle pijnlijke en ongemakkelijke momenten die erbij komen kijken. Goed neergezet, ook wat het onderling met ze doet. Aanrader.

Wat ongemerkt erbij gekomen, maar toch maar zien misschien.

Een stelletje wil koste wat kost een kind. Als je wil weten wat dat behelst kan je deze film kijken. Ik snap die mensen niet dus voor mij niet weggelegd een film zoals deze. Maar door het goede acteerwerk en realisme kon ik de film wel afkijken.

Vooral de doorleefde vertolkingen van Paul Giamatti en Kathryn Hahn maken indruk in deze film die, zeker in de beginfase, een eerder luchtig accentje meekrijgt maar stelselmatig voelt ge, ook als het even grappig uitvalt, het gewicht van de psychologische druk op de hoofdpersonages. Goed filmwerk op dat vlak.

Ook de mij onbekende Kayli Carter zit overtuigend in haar rol en de tafelscène op Thanksgiving Day is één van de knap vertolkte en tevens een mooie karakterschets.

Zag van Tamara Jenkins voorheen nog maar één film en dat was "The Savages" en ook dat was een goede film met veel aandacht voor menselijke gedragingen in moeilijke omstandigheden.

Mooie soundtrack.

De kijkwijzer geeft 16 jaar aan, het is mij even onduidelijk waarom. Komt m.i. niets in voor wat deze rating rechtvaardigt.

Levensecht psychologisch drama over de impact op het gezinsleven van IVF en aanverwante technieken. Ik heb zo’n proces van dichtbij meegemaakt en dat hakt er nogal in.

Het geschakeerde verhaal wordt door Paul Giamatti en Kathryn Hahn, die beiden ideaal gecast zijn, met overtuiging voor het voetlicht gebracht. Nieuwkomer Kayli Carter houdt zich goed staande te midden van hun acteergeweld. Een beklijvende film.

Ik ben een groot fan van de vorige film van regisseuse Tamara Jenkins, The Savages, maar hier slaat ze de plank grotendeels mis. De cast is uitstekend en de dialogen zijn best grappig, maar inhoudelijk is de film te eenzijdig en vooral te eentonig om te kunnen boeien. Op gegeven moment heb je het wel gehad met deze mensen.

Erg verrast door deze film. De combinatie van de humor met de pijnlijke en oprechte momenten maken het een sterk verhaal. Er zitten veel herkenbare momenten in; zoals gekibbel van het stel onderling, bij de scène op straat. Je mooier voor willen doen dan je in werkelijkheid bent, wanneer Sadie tijdelijk bij ze intrekt. De thanksgiving scène vond ik fantastisch*4 als je van dit genre houdt echt een aanrader deze film

Deze film geeft een kijkje in de wereld van een stel wat een grote wens heeft die niet vanzelfsprekend door een ieder kan worden waargemaakt. Als mensen kunnen we veel voor elkaar krijgen, maar er zijn nu eenmaal bepaalde gegevens in het leven waar we onszelf hoe dan ook bij moeten neerleggen. Deze film is levensecht en puur en behandelt thema's zoals wederzijdse liefde, onvermijdelijke discussies, wanhoop en machteloosheid. Aanpassen en doorgaan is het enigste wat dan nog overblijft hoe crue het ook klinkt. Kathryn Hahn en Paul Giamatti hebben duidelijke chemie en lijken net echt. Dit is pure klasse, chapeau.

Niet mijn ding...zeker niet, maar nav reacties hier toch benieuwd..Tnx

Erg leuke poster die me meteen aansprak, en natuurlijk Paul Giamatti die altijd een genot is om bezig te zien (ook nu weer, weet niet wat het is met het charisma van die man). Ik kan me niet per se verplaatsen in het onderwerp aangezien ik zelf geen kinderen wil, laat staan dat ik zover zou gaan als dit stel, maar vond het wel prima uitgewerkt.

Met name zo ongeveer het eerste half uur vond ik erg sterk. De shots en scenes zijn telkens leuk gekozen en laten goed de (vaak) waanzin zien van het in de medische molen zwanger willen worden. Jammer is dat de film die toon niet echt vast weet te houden. Zodra Sadie in beeld komt wordt het een iets andere film. Wel nog steeds prima te kijken, met name omdat zij zo'n leuke verschijning is, maar het wordt iets meer gewoon drama, en wat minder het enigszins tragikomische van het begin.

Twee uur had nu ook weer niet gehoeven, en dan voelt zo'n open einde helemaal een beetje extra 'wreed', maar goed, duidelijk dat het uiteindelijk niet om de uitkomst gaat maar om de weg ernaar toe, ook met dat veelzeggende eindshot.

3,5*

Aparte. dappere film. Zag in mijn archief dat ik meer dan 10.000 films heb gezien, maar kan me niet herinneren dat er daar veel tussen zaten met het thema onvruchtbaarheid als onderwerp. Natuurlijk ook niet het meest sexy gegeven om een flitsende film over te maken. Toch een compliment derhalve voor Jenkins dat ze er in is geslaagd een niet al te zwaarmoedig portret af te leveren en de wanhoop van deze twee sympathieke mensen toch goed voelbaar weet te maken(geweldig eindshot). Private Life duurt wel iets te lang(had best een kwartier korter kunnen zijn zonder aan effectiviteit te verliezen) en het stel is eigenlijk iets te erudiet en te Amerikaans om er volledig commitment mee te hebben, maar over het algemeen een mooie surprise van bovengemiddeld niveau. Sterk spel ook: Giamatti lijkt geboren voor dit soort rollen en doet wat je van hem verwacht, comédienne Hahn is ijzersterk als een vrouw die zonder veel te zeggen veel weet te duiden maar de show word toch gestolen door ene Kayli Carter die het idealistische, dromerige nichtje van het stel geweldig neerzet. Niet moeders mooiste maar wel iemand om van te houden.

Uitstekend gespeelde film, maar uiteindelijk allemaal wat te lang en teveel van het goede. Al begrijp ik dat andere mensen die zich er wellicht meer mee identificeren er meer mee kunnen.

Er is allemaal helemaal niks mis mee maar gewoon niet superboeiend.

“Alright, let's get pregnant, shall we?”

Uitstekende film over een echtpaar dat moeite heeft met het krijgen van kinderen, en er alles aan doet om toch nog zwanger te geraken. De grootste kracht van Private Life is het ijzersterke script, en vooral de realistische en alledaagse manier waarop alles in beeld wordt gebracht maakt indruk.

De uitputtingsslag, de sleur, het nergens anders meer aan kunnen denken, geen seks meer hebben, de naalden die moeten worden geprikt in buiken en billen, het omgaan met de vele teleurstellingen, adoptie etc. Alles komt langs. Hahn en Giamatti kan ik niet genoeg roemen, want beide zijn weergaloos en het lijkt er soms bijna op alsof je naar een echt echtpaar aan het kijken bent. Dat komt ook door de fenomenale dialogen en de rustige regie van Tamara Jenkins. Het subplot rond Sadie (Carter) had helemaal fout kunnen gaan, maar gelukkig werkt ook dit gedeelte geweldig.

Ik kan eigenlijk erg weinig extra’s toevoegen aan het betoog van IH88 dat perfect weergeeft waarover de film gaat. Paul Giamatti zie ik sowieso graag bezig, een onderschat acteur die geknipt is voor vele rollen, van drama over komedie tot actie. Zelden weliswaar een echte hoofdrol zoals die andere onderschatte acteur Sam Rockwell, maar hij draagt hier de rol van Richard in Private life met verve, net zoals hij dat deed in Sideways van Alexander Payne.

Één van mijn beste vrienden worstelt eveneens met het feit om kinderen te kunnen krijgen. De film geeft perfect de machteloosheid en de vermoeiende strijd weer naar de ellenlange medische (en maatschappelijke) procedures die je als koppel moet ondergaan. Het is een lijdensweg balancerend tussen hoop en wanhoop dat ettelijke jaren van een leven bevat, jaren die ook erg zwaar inhakken op het liefdesleven als koppel. Alles komt aan bod in Private life en dat maakt de film zo sterk. Hier en daar ook een kleine satirische insteek waardoor het niet al te zwaar overkomt allemaal. Toch zit je in de film en leef je mee met het koppel. Er wordt ook een lans gebroken over draagmoederschap en de psychische risico’s daaraan verbonden. De eindscène is knap en geeft opnieuw weer dat elke stap een nieuwe stap is in het duister niet wetend waar je zal eindigen...

Knappe 4,0*, zeker één van de betere dat Netflix te bieden heeft onder dit genre.

Er zijn van die prachtige momenten dat je op een pareltje stuit in de Netflix catalogus. Private Life is er zo een. Gevonden in de categorie comedy, maar dan wel een comedy die schuurt en soms zelf pijn doet. Wat te denken van het thanksgiving diner waarin de dochter terloops nog even wat kwijt wil? Het warme menselijke spel, zonder al teveel drama en poespas is heerlijk om naar te kijken. Tamara Jenkins is een regisseur om in de gaten te houden.

Private Life is een sterk geacteerd drama, met een situatie waar je niet in wil komen als je kinderen probeert te krijgen. De film belicht deze kant van het verhaal prima en Giamatti en Hahn gaan goed met hun rol om. Qua schrijfwerk mis ik wel die echte punch. Het nichtje blijft voor mijn gevoel een beetje onderbelicht en ik heb ook niet het idee dat Jenkins wist hoe hij een einde aan de film moest breien. Hierdoor voelt een sterke film uiteindelijk richting het einde wat stuurloos aan.

3,0*

Ik had geen idee tijdens het kijken van de film dat ik de 2 eerdere films van Tamara ook al had gezien en duidelijk mag zijn dat deze regisseuse toch wel erg interessante filmpjes weet te maken die daarbij ook nog eens levensecht aanvoelen.

Ook in Private Life leef je mee met het koppel wat alles probeert maar telkens toch weer met negatieve resultaten terug komen, je hoopt zo mee met het koppel dat ze dat geluk wel mogen vinden en hun droom kunnen verwezenlijken. Zodra Sadie in de mix wordt "gegooid" levert dit helemaal interessante scènes op, de 3 hebben samen ook nog eens een mooie en hartverwarmende chemie en brengen dit erg naturel over.

Misschien is een heel klein minpuntje voor mij persoonlijk dat er niet meer freak out scènes in de film zitten, eigenlijk is er maar 1x dat Paul even lekker uit zijn slof kan schieten en dit als geen ander kan. Vind het heerlijk om deze man dat soort scènes te zien acteren zoals hij eerder ook deed in Sideways.

Het einde sluit af op een hoopvolle noot maar tegelijkertijd ook open, perfecte afsluiting.

Erg leuk Netflix filmpje! Dicht tegen een 4,5 aan voor mij.

4*

Prachtige, kleine film met fantastisch acteerwerk. De personages namen me helemaal mee in hun hoop en wanhoop. Interessant ook om eens een film te zien over dit onderwerp, het lijkt me enorm zwaar om via zo'n traject proberen in verwachting te geraken.

Klein minpuntje vond ik de arts, die vond ik iets te karikaturaal neergezet. Maar verder een aangename verrassing!

Rachel [Katryn Hahn] en Richard [Paul Giamatti] hebben hun voornemen om een gezin te stichten steeds op de lange baan geschoven. Nu ze allebei de 40 zijn gepasseerd blijkt het biologisch niet meer mogelijk. Daarom gaan ze op zoek naar iemand die een eicel wil afstaan, maar dat blijkt bepaald niet gemakkelijk. Realistisch drama over een relatie dat ten onder dreigt te gaan aan de obsessie met het krijgen van een kind en het naïeve idealisme van een jonge vrouw dat probeert te helpen. Jenkins richt zich niet zozeer op de procedure, maar op de psychologische effecten en de daaruit voortkomende frustraties en emotionele uitbarstingen waar de betrokkenen dagelijks mee te kampen hebben. Hahn, Giamatti en Carter (als de beoogde eiceldonor) leiden een uitstekende cast. Het laatste shot is subliem.

Mooie vertelling, waarin de cast de ruimte krijgt de kijker echt mee te nemen. En dat doet ze dan ook met verve. Door heel naturel, pure en realistische karakters neer te zetten. Relateable tot en met. Behalve Dr. Dordick dan, die eerder uit een serie van Ricky Gervais lijkt te zijn ontsnapt. Van Giamatti wist ik al wel dat hij meesterlijk is in het neerzetten van de gewone man. Maar Kathryn Hahn en Kayli Carter gaan moeiteloos mee in het niveau.

Komische momenten worden afgewisseld met schrijnende, en soms vallen beide samen. Je voelt de hoop en de wanhoop. Private Life is geloofwaardige en zeer emotionele film, zonder overdreven sentiment.

Te veel geforceerde scenes, effectbejag, te lang, ik had het uiteindelijk wel gezien. Alleen Kayli Carter vond ik naturel.

Ik denk vanwege het fragment uit de sexfilm in het begin. De scene waarin de hoofdpersoon zijn zaad moet doneren.

Fantastisch geacteerd van de drie hoofdrollen. Daar valt niets op af te dingen. De film neemt je mee in het leven van twee veertigplussers, die nog graag een kindje willen, op welke manier dan ook. De film wisselt de drama af met hier en daar een glimlach, waardoor de film niet al te sentimenteel wordt. Wellicht helpt het ook dat de dokter een karikatuur van zichzelf leek, wat niet altijd even reëel oogde, maar dat zorgde wel voor wat luchtigheid.

Ondanks dat de film mijn aandacht wel vast wist te houden de hele film, moest het er op het eind wel aan trekken. Het had iets korter gekund, om de vaart erin te blijven houden. Voor de rest een prima film.