Entebbe (2018)

Niet altijd even goede film, maar enkele zeer sterke momenten maken dat ik dit geen onvoldoende kan geven. De film is vrij degelijk en laat vanuit meerdere perspectieven de gijzeling zien. Dat maakt wel dat geen één verhaal echt goed wordt uitgewerkt of echt diepgravend is. Jammer, want vooral Brühl heeft een interessante rol en weet met die weinige tijd nog een prachtig inzicht in zijn psyche te geven. Maar ook de stukken op hoog politiek niveau zijn boeiend, goed gespeeld door enkele echte prachtige karakterkoppen en verdienen eigenlijk gewoon een eigen film. Alleen het verhaal van de soldaat en zijn vriendin de danseres hangt er wat bij en wordt echt matig uitgewerkt en je denkt lange tijd ook wat precies de reden van zijn aanwezigheid is. Aan het eind van de film is duidelijk waarom, maar in de film is dit vrij zwak en voegt aan het verhaal en de beleving niets toe.

Maar daartegenover staan enkele prachtige scènes vol crosscutting en prachtige muziek erboven die los gewoon echt prima werken. Ook dat shot van een vliegtuig in het donker waar de vier ronddraaiende propellers zacht worden belicht is gewoon schitterend. 3,0*.

Het is ironisch dat één van de beruchtste kapingen uit de geschiedenis tot een film die zo vlak en saai is als deze. Het scenario van Gregory Burke is de grootste boosdoener, want het marginaliseert de sleutelrol van de Ugandese president Idi Amin die in Raid on Entebbe (1977) ijzersterk werd vertolkt door Yaphet Kotto en richt zich vooral op de gijzelnemers en de Israëlische politici. Rosamunde Pike en Daniel Brühl spelen de Duitse terroristen, leden van de beruchte Baader-Meinhof Groep, als idealisten die zichzelf te diep in de nesten hebben gewerkt. De eindeloze vergaderingen en telefoongesprekken van de Israëlische hoogwaardigheidsbekleders halen het tempo nog meer naar beneden en regisseur José Padilha verzuimt het gevoel van een race tegen de klok - wat de besluitvorming over een eventuele reddingsactie zeker was - over te brengen. Wie dan nog hoopt op een enerverende finale heeft het mis, want de ontknoping is sneller voorbij dan de nutteloze expressieve dans tijdens de ondertiteling. Dit is vleesch noch visch en dus niet te pruimen.

Veertig jaar later.

De berichtgeving indertijd herinner ik me nog wel - en vooral ook de enorme opluchting na de knappe actie van Israel. En daarna nog de onduidelijkheid over het lot van Dora Bloch. Aan de radio gekluisterd, zeker een week lang, in afwachting van hoe het drama zich zou ontknopen - want dat Israel niet met zich zou laten sollen lag wel erg voor de hand, de vraag was alleen op welke manier ze met harde hand zouden reageren.

In deze verfilming komt die spanning er nou net niet helemaal uit. De focus ligt misschien ook net iets teveel op het getwijfel van Daniel Bruhl, terwijl Rosamund Pike een wel net iets sympathieker tintje meekrijgt dan de mevrouw die ze speelt zou verdienen. Of daar ook maar een letter van waar is is twijfelachtig, maar de toespraak die de twee over zich heen krijgen van hun mededader is wel wat scherp op het punt, en roept ook de onbeantwoorde vraag op wat deze twee eigenlijk in het conflict te zoeken hadden. Net als zoveel andere Duitse radicalen en terroristen wellicht. Maar de film blijft teveel op alle paarden wedden om dat tot het motief, het hoofdonderwerp te maken.

En dus, even zo goed komt de rol van onze grote held Idi Amin Dada, de vriend van het volk, er niet helemaal uit. Al was het maar geweest dat er even genoemd werd dat hij opdracht heeft gegeven om de arme Dora Bloch te vermoorden. Of de wraakacties tegen diverse Kenyanen, omdat Kenya de aanval had ondersteund door de vliegtuigen te laten bijtanken.

Net als mijn voorganger moet ik me dan bedenken wat er dan eigenlijk wel goed is aan de manier waarop de film het beroemde verhaal vertelt. Niet heel veel, ben ik bang - het blijft allemaal veel te vlak. Hoe je het voor elkaar krijgt met dit stuk historie om er een saai en vlak geheel van te maken, daar moet je toch echt de plank voor misslaan. En waar ik me, zeker als de spanning hoog oploopt, behoorlijk aan zat te ergeren is de manier waarop de actie wordt vermengd met de moderne dans-act waar Sarah in speelt. Erg meh en erg irritant en met afgrijselijke muziek, en het lijkt er vooral bijgesleept om de mooie actrice Zina Zinchenko een plaats te geven in de film.

Bruhl en Pike acteren dan wel weer fijn - met uitzondering van de scene waarin ze in het Duits aan het bekvechten zijn. En Eddie Marsan natuurlijk, die begint al haast een cult status op zichzelf te krijgen. De cinematografie is zeker in het begin erg sterk. Wel jammer dat er net niet het goede vliegtuig gebruikt is - die wingtips waren er toen nog niet. Tsja, dat zal wel te duur geweest zijn.

Oef wat een misser.

Fouten, misplaatste scenes, bijna geen spanning, vlakke personages, slechte drama en miscast. Hoe moeilijk kan het zijn om een goede kaapfilm te maken? Blijkbaar te moeilijk voor Padilha. Die man die ook met RoboCop niet wist te overtuigen.

Om positief te beginnen. Visueel was de film best mooi. Sommige scenes waren best sfeervol, zoals de splitsing tussen Israëlische en Franse gijzelingen, en als die ongelooflijk misplaatste dans uit de bestorming van Entebbe was gehaald was die scene ook best sfeervol en spannend. Brühl acteert best goed als Bose. Het personage van Idi Amin was kort, maar de acteur was best goed.

Maar dan de negatieve kant. De film is bijna niet spannend. Pike is een miscast, aangezien ze enorm geforceerd overkomt en niet de uitstraling van een Duitse terrorist heeft. Alhoewel de Duitse bekvecht scene overtuigender was was ze daarnaast een soort verdwaalde Amerikaan. Wat ze ook is. De drama is ook geforceerd en je krijgt weinig tot geen banden met zowel de gijzelingen als gijzelaars. De achtergrond die best interessant was wat er na de aanslagen kwam (zoals de wraakacties) worden compleet weggelaten. Ook jammer dat de kaping veel beruchter was dan het resultaat dat hier weergegeven is. Ze hadden het veel uitdagender en spannender kunnen maken.

En dan die gruwelijk misplaatste dansscenes, brrr. Alsof ze het erin moesten plaatsen ter vermaak van iemand. Geen idee wie het in z'n kop haalde, maar het was een slechte keus. En dan voelt de bestorming van Entebbe best teleurstellend aan. Opbouw van de film was wel goed, met de snelle vliegtuigkaping, die best sfeervol in beeld gebracht was.

Acteerwerk is buiten Brühl en Marsan ook best houterig. Ik maak het niet hoger dan een erg krappe 2,5*, omdat de film visueel wel is geslaagd.

Redelijk thriller/drama. Het verhaal is bekend en wordt goed uitgewerkt door Padilha. Het switchen tussen de gijzeling en de politieke besluitvorming rond de bevrijdingsactie weet hij best aardig neer te zetten. Met de voorkennis en het feit dat de gijzeling 7 dagen duurde gaat wel wat ten koste van de spanning. De uiteindelijke bevrijdingsactie is wat kort en mist de emotie, ondanks de mix met de mooie dansuitvoering, wat niet eens zo heel slecht bedacht is. Het acteerwerk van Brühl is goed. Marsan springt eruit. Pike is een wat minder keuze. Prima film, maar er had veel meer in kunnen zitten. 3,5

Had verwacht dat dit een remake zou zijn van de eerdere 2 films die destijds kort na de gebeurtenissen bijna op dezelfde tijd uitkwamen, Operation Thunderbolt met o.a. Charles Bronson en Raid on Entebbe met o.a. Klaus Kinsky.

Eigenlijk is deze versie geen van beide en vergeleken met die oude versies ook zeker niet beter. Sterker nog, deze 7 Days in Entebbe of Entebbe valt vies tegen moet ik eerlijk zeggen. Of het nu linkse geldschieters waren of dat de regisseur de film politiek correct heeft willen neerzetten, ik weet niet, maar de film is erg veel vanuit de Palestijnse zaak neergezet met een einde dat nergens op sloeg.

De kapers, vooral de Duitsers, werden als pacifisten neergezet die voor hun vastzittende broeders opkwamen en de Palestijnen kwamen met hun in kampen zittende familie op de proppen. Dan ga je dus een vliegtuig kapen met ruim 200 onschuldige gezinnen en oude mensen en zet je die gevangen in Oeganda met die gek Idi Amin die zelfs mensenvlees at. Ondertussen de mensen bang maken dat ze afgemaakt worden. Aan Israelische kant werd in deze film vooral benadrukt tot aan de aftiteling dat je vooral moet blijven praten, praten en praten.

De finale waarin de aktie/vechtscenes al slecht uit de verf kwamen, werd nog eens overschaduwt door het heen en weer gespring met een lullige theatervoorstelling. Totaal misplaatst. En de schietscenes en de wijze van uitschakelen van de terroristen sloeg nergens op. Dat heeft niets te maken met dat ik van harde aktie hou, de harde aktie is juist wat de Isreali's deden destijds. Maar dat mag blijkbaar niet meer op beeld gezet worden om geen mensen op hun tenen te trappen.

Feit blijft dat Israel als enige land in de wereld naar een bananenland durfde te vliegen om hun eigen gijzelaars terug te halen en daarbij (terecht) meedogenloos te werk ging naar de gijzelnemers. Dat moet je nooit onderbelichten als je een film over Entebbe maakt. Had dan een comedy gemaakt of zo.

Wel vond ik dat de beide hoofdrolspelers Daniel Bruhl en Rosamund Pike hun karakterrollen goed hebben neergezet. Daar lag het niet aan

Aardige film over vier vliegtuigkapers die de vrijlating van Palestijnse gevangenen eisen. Niet de eerste verfilming van dit waargebeurde verhaal. Van veel kanten belicht, waardoor er een mooi totaalplaatje ontstaat en ook de motieven van de kapers komt goed naar voren. De finale waarbij aktie wordt gemonteerd met een dans-scene is mooi verzonnen, maar werkt niet echt.

Deze Misdaad / Drama film (was gisteren te zien op Film 1) gaat over de waargebeurde "Operatie Entebbe" (de militaire codenaam voor de operatie was overigens "Operatie Thunderbolt"), een antiterroristische gijzelaar-reddingsoperatie die in de nacht van 3 op 4 juli 1976 werd uitgevoerd in Oeganda (in Idi Amins Oeganda) op Entebbe International Airport. Daarbij probeert het Israëlische defensieleger haar burgers te bevrijden uit een vliegtuig, dat een week lang gekaapt werd door Duitse en Palestijnse terroristen.

In totaal kwamen daarbij 56 mensen om, onder wie zeven kapers, vier gijzelaars en de broer van de huidige Israëlische president Benjamin Netanyahu. De film geeft in zeven dagen weer hoe de gebeurtenissen in 1976 plaatsvonden vanuit verschillende perspectieven. Het geeft een beeld van de motivaties van de gijzelaars voor hun acties, hun persoonlijke strijd met hun eigen én elkaars idealen.

De cast mag er best wezen met Daniel Brühl, Rosamund Pike en Eddie Marsan, maar de film is helaas weinig opwindend en vooral traag, saai en langdradig en pas in de laatste paar minuten van het verhaal is er wat actie te zien, die helaas ook maar weinig voorstelt. Het gedoe met het gedans op stoelen, had men wat mij betreft uit het verhaal kunnen weglaten, want het voegt eigenlijk niets toe aan het verhaal.

Als ik het goed heb alweer de vierde film over de kaping van een Air France vliegtuig dat in 1976 opgestegen was in Tel Aviv (en zodoende veel Israëlische passagiers aan boord had),een tussenlanding maakte in Libië en uiteindelijk in Entebbe,Oeganda terecht kwam waarna er na zeven dagen een bevrijdingsactie volgde van Israëlische commando's.

7 Days in Entebbe begon best sterk en kende met Rosamund Pike en (vooral) Daniel Brühl twee charismatische hoofdrolspelers terwijl ook de scènes met de machthebbers in Jeruzalem erg geloofwaardig overkwamen.Maar zo gauw de film in Entebbe terecht kwam zakte het allemaal als een plumpudding in elkaar.Zwakke flashback's over de motieven en voorbereidingen van de kapers,vrij vermoeiende en vervelende gebeurtenissen op het vliegveld en de planning van de de bestorming door de commando's had wel beter gekund.Vooral dat hele dansgedoe was voornamelijk storend.

Wel fraaie beelden en een vrij goed tijdsbeeld al kwam de rol van Oeganda en zijn dictator Idi Amin totaal niet uit de verf.

7 Days in Entebbe kan dan ook,ondanks een sterk begin niet echt overtuigen en haalt het dan ook niet bij zijn voorgangers.

Matige en een wat overbodige film zijn hier de uiteindelijke conclusies.

Matte, vreemd geconstrueerde thriller over de waargebeurde kaping van een vliegtuig van Air France in 1976. Hier en daar wat spannende momenten en de degelijke cast is het aankijken nog net waard, maar bepaalde rare montagekeuzes en een algehele sfeer van middelmatigheid doen flink afbreuk aan het geheel. En wat ziet Eddie Marsan er bizar uit als israëlische minister van buitenlandse zaken.