Peterloo (2018)

Toegegeven, de reconstructie van het bloedbad waar deze film naar vernoemd is maakt indruk. Het is een beetje jammer dat je tot die tijd zo'n 130 minuten lang alleen maar moet kijken naar mannen die praten met elkaar, speeches houden voor publiek, nog meer praten met elkaar, 'Liberty Or Death' roepen en vervolgens gewoon weglopen. Wellicht is het allemaal historisch correct, maar het is slaapverwekkend saai. Mike Leigh verdient weliswaar lof voor de realistische manier waarop hij de periode en de verhouding in de toenmalige klassenmaatschappij neer zet, maar zijn minachting voor de autoriteiten die het bloedbad aanrichtten ligt er te dik bovenop in de vorm van enkele karikaturale vertolkingen, waaronder die van Tim Mcinnerny als Prince Regent George IV, die de film weinig geloofwaardig maakt als historisch document.

De uncut versie. Want de regiseur heeft er blijkbaar van afgezien om zijn darlings te killen, zodat de film ongeveer een uur te lang duurt. Dit is wel te overkomen door de film na een uur op te starten, heel veel mis je dan niet.

Een verzameling toespraken die op elkaar lijken, die ook bezocht worden door informanten van de machthebbers, in de periode na de slag bij Waterloo. Er wordt een beeld geschetst van dat tijdperk, arbeiders vs. de bourgeoisie, maar dat is al snel vrij helder. Meer hoef je eigenlijk niet te weten.

Een uitstapje van Mike Leigh, dit historische drama, dat hij beter niet kan herhalen. Mike Leigh is denk ik vooral bekend om zijn geëngageerde sociale drama's als Secrets & Lies, All or nothing, Vera Drake en Happy Go Lucky. Films met een kloppend hart, waarin vaak met compassie mensen uit de lagere sociale klassen worden geportretteerd. Sterk aan die films is, vind ik, dat Leigh erin slaagt om je te laten houden van de protagonisten, of op zijn minst gevoelens van sympathie op te roepen. Hoe anders is dat helaas met Peterloo.

Peterloo mist focus en duurt veel te lang, waardoor ik menige geeuw niet kon onderdrukken. Daarbij komt dat het verhaal weinig interessant wordt verteld (en misschien ook gewoon niet zo interessant is) en dat de hoofdpersonen nauwelijks aansprekend of fascinerend worden. Die zijn soms zelfs ronduit karikaturaal. De dramatische gebeurtenis die dan uiteindelijk na twee uur praten en speechen plaatsvindt, het bloedbad bij Peter's Field, maakt (daardoor) weinig indruk. En dat geldt dus ook voor de film als geheel, die mij nergens kon raken of boeien.

Naar mijn gevoel is deze film een vreemde eend in de ‘Mike Leigh’-bijt. Door de documentaire aanpak mist deze film het engagement van Leigh’s andere films. Als historisch document zeer zeker belangrijk, als film echter niet erg geslaagd.

Peterloo

Matig. Het is knap dat je als regisseur een op zich interessant onderwerp als de prodemocratie rellen en de daaropvolgende slachting in Manchester in 1819 zo oersaai weet te brengen. Oninteressante personages die je niet uit elkaar kan houden, veel saaie dialogen, de matige regie van Leigh en vooral een veel te lange speelduur.

Het is dat ik deze film overdag heb gezien met genoeg zonlicht, want anders was ik waarschijnlijk na een half uur al in slaap gevallen. Op het einde denk je even dat het interessant wordt met de rellen (eindelijk!), maar Leigh weet zelfs dit gedeelte te verprutsen. Geen sprankje spanning of iets van betrokkenheid bij de personages.