The Children Act (2017)

Had niet gedacht dat ik een oerdegelijke, cinematografisch saaie film als deze zo mooi kon vinden. Schitterende hoofdrol van Emma Thompson.

Het laatste halfuur is me helaas te zwak; die hele lijn met dat zingen had eruit gemoeten wat mij beteft en die scene waarin ze het verkeerde lied speelt en wegrent zeker. Daarom geen 4* maar 3,5.

Vakwerk qua cinematografie wat mij betreft - in tegenstelling tot de saaiheid die Koekebakker noemt. En ik was niet kapot van de soundtrack, zij het om andere redenen - te opdringende filmmuziek, op een paar momenten echt storend vond ik. Maar over de hoofdrol van Thompson zijn we het wel eens. Een karakter waar ik wel wat moeite mee heb - een bevoorrechte en over het paard getilde betweter, en haar uit de rails lopende echtgenoot is nog een heel tandje erger. Goedbedoelend misschien, maar ook behoorlijk irritante mensen.

Met het verhaal zit ik ook wel wat in mijn maag. De vraag die de eerste helft lijkt te stellen verwaterd in de tweede helft. Of toch niet. Ik meen er iets anders in te zien - de vraag of je verantwoordelijkheid draagt voor iemand die je op het rechte spoor gezet hebt, of in de extremere variant, iemand die je het leven gered hebt. Maar misschien is dat ook de makke van dit type film, je wilt wel graag geloven dat er een diepere laag in zit misschien, maar dat garandeert niet echt dat die er ook is.

Dat aan kritiek gezegd hebbende, het is wel degelijk een erg indringende film - van het type waar je wat verdwaasd van uit de bioscoop komt. En dat mag ik graag zien.

Emma Thompson geeft een monumentale vertolking in een geweldig geschreven rol. Ze speelt Fiona Maye, een rechter die zich al jarenlang volledig stort op haar loodzware werk en regelmatig uitspraak moet doen in complexe ethische kwesties. Maar doordat ze zich zo op haar werk stort is de relatie met haar echtgenoot Jack [Stanley Tucci] onder druk komen te staan. Wanneer Jack aankondigt dat hij een affaire wil beginnen, probeert de geschokte Fiona op de voor haar zo gewone rationele manier te besluiten hoe ze nu verder moet, maar wanneer ze kort daarna een ethische zaak rondom de 17-jarige zoon [Fionn Whitehad] van Jehovah-getuigen een uiterste onconventionele wending geeft, blijkt langzaam maar zeker dat Fiona niet langer meer haar emoties volledig kan uitschakelen. Niet als echtgenote, maar ook niet als rechter.

Richard Eyre bewerkte zijn roman tot een scenario dat een treffend beeld van de Britse rechtspraak en het uiterst complexe en veeleisende werk van rechters. Een ander groot pluspunt is de ongebruikelijke, maar zeer volwassen benadering van de barsten in het huwelijk tussen Jack en Fiona. Jason Watkins zorgt voor een welkome luchtige noot als Fiona's geduldige assistent, maar Emma Thompson domineert deze film waarin haar karakter een emotioneel complexe, maar zeer geleidelijke ontwikkeling doormaakt. Ronduit schitterend!

In zoverre het in deze film ging over het rechtspreken inzake ingewikkelde ethische kwesties vond ik deze film best interessant, maar na het oordeel over de 17-jarige jongen door Fiona Maye zakte mijn interesse helemaal weg. In kon mij in de persoon of beter gezegd godsdienstwaanzinnige Keven Henly absoluut niet inleven. Het stalken door die knul van Fiona vond ik zelfs uiterst irritant. Het leek wel of Fiona voor Kevin de plaats van God had ingenomen. Op het einde werd het nog verschrikkelijk sentimenteel ook. Die zangpartij van Fiona en dan die momenten dat Fiona haar emoties niet meer de baas was trok ik gewoon niet. De mooiste scènes vond ik nog die tussen Fiona en haar echtgenoot Jack en om niet te vergeten die met Fiona's assistent Nigel. Die laatste zorgde tenminste nog voor een vrolijke noot.

Prachtige film waarin Fiona Maye (Emma Thompson) als kinderrechter in Londen met ethische dilemma's wordt geconfronteerd als Adam (Fionn Whitehead) een ernstig zieke, bijna meerderjarige Jehova's Getuigen jongen weigert mee te werken aan behandeling en daarmee op zijn dood afstevent en zij gevraagd wordt een beslissing te nemen, die, hoe de beslissing ook zal luiden, vergaande consequenties zal hebben. Hoewel de premisse de indruk wekt dat het vooral gaat over het ethische dilemma rondom de beslissing die Fiona over Adam moet nemen, wordt hieraan in de film per saldo niet zo heel veel tijd besteed. De film komt eigenlijk vooral tot leven, en wordt pas echt interessant, na het moment dat Fiona een ogenschijnlijk makkelijk genomen, zakelijke beslissing heeft genomen over de kwestie (en de conclusie eigenlijk is dat er nauwelijks sprake leek te zijn van een ethisch dilemma). Zowel Fionn Whitehead als Emma Thompson zetten daarbij een prachtige vertolking neer, al gaat de meerderheid van de credits toch echt naar Thompson: de gelaagdheid in haar spel is simpelweg van grote klasse. Overigens mag ook de rol van Stanley Tucci niet onvermeld blijven, die door het acteergeweld van Thompson bijna als figurant dreigt te sneuvelen (maar dat dus niet doet).

De film vertelt drie verhalen of aspecten van Maye’s leven waarbij het de kern van de film lijkt dat deze door elkaar gaan lopen of eigenlijk: gaan botsen. Het eerste laat het werk van (kinder)rechter Maye zien, het tweede betreft haar huwelijk dat op de klippen loopt en het derde is dat ze een affectieve relatie krijgt met één zo’n kind waarover ze vonnis wees.

De rechtszaken die wij als kijker meekrijgen – naast die van de Jehova’s getuige die een bloedtransfusie weigert ook eerst nog even de Siamese tweeling – betreffen de klassieke botsing tussen de twee dominante moderne moraalleren, namelijk het utilitarisme en de deontologische moraal. Het utilitarisme stelt dat het goede handelen dat is dat het geluk in de wereld vergroot en de deontologische moraal stelt dat het goede dat is dat de waardigheid dus autonomie van het individu respecteert. Nu leren we in de film dat in de Engelse wet voor kinderen het welzijn dus het utilitarisme moet voor gaan en voor volwassenen hun waardigheid dus autonomie moet voor gaan. Dat maakt de keuzes die rechter Maye moet maken uiteindelijk heel makkelijk: het leven van de ene van de Siamese tweeling moet worden gered ten koste van de ander en het ziekenhuis mag de minderjarige de bloedtransfusie opleggen. Als de jongen 18 is geworden en opnieuw ziek wordt, dan kiest hij opnieuw voor weigering, maar nu niet meer uit geloofsovertuiging maar uit vrijheid.

De kern van de film lijkt me de vraag van de jongen aan Maye wat zij nu eigenlijk zelf gelooft. Ze wordt gedwongen om daar over na te denken omdat ze de affaire van haar man afwijst, maar waarom eigenlijk? Omdat ontrouw gewoon fout is, zoals moord dat ook is, maar hoe kan ze dan als rechter de moord op het ene deel van een Siamese tweeling goedkeuren? Waarom zou haar man niet het geluk mogen zoeken als zij die zelf niet kan vinden? En gaat zij niet ook op een emotionele wijze vreemd door de jongen in haar leven toe te laten? En waarom heeft ze zo’n verdriet om de zelfverkozen dood van de jongen terwijl hij daarmee ‘in zijn recht staat’?

De film laat ons zo meedenken over allerlei ethische dilemma’s, hetgeen altijd leuk is, en toont het conflict tussen het verstand en het hart en dus ook tussen de rechter Maye en de mens Maye. De film kijkt ook lekker weg. Toch vond ik de film wat onbevredigend, omdat de film uiteindelijk weinig meer doet dan de dilemma’s en botsingen tonen. De film lijkt geen duidelijke conclusie te trekken, anders wellicht dan dat ethische conflicten nu eenmaal deel uitmaken van het leven en dat we daar wijzer van worden doordat ze ons dwingen tot zelfreflectie en nuance.

Ik ben zo dankbaar, ik mocht de film vanmiddag gratis bijwonen. Hij was eigenlijk uitverkocht en op een extra stoel heb ik 'm toch gezien. Het duurde even voor ik erin kwam. Pas toen de jongen (Fionn Whitehead) in beeld kwam, vond ik het echt interessant worden. Ik werd erin meegetrokken, ik vond het soms best grappig of spannend en bovenal gevoelig. Zowel kwetsbaar als sterk, net als Fiona Maye, het hoofdpersonage dat subliem wordt gespeeld door Emma Thompson. Ook de andere acteurs spelen hun rol erg goed, naar mijn mening. Ik vind het een mooie en ontroerende film, maar doordat ik over het begin niet enthousiast was, gaat er wel een ster af. 4*

Emma Thompson in topvorm. Maar ook de andere acteurs waren zeer overtuigend. Ik vond de aan leukemie lijdende jongen na zijn ziekbed minder overtuigend. Maar goed, zijn boodschap was duidelijk.

De uitspraken van de rechter zijn minder interessant. Het gaat de wettelijke overwegingen.

Tegen het einde van de film werd het ontroerend.

Sowieso word je meegezogen in de film.

Het dilemma tussen gevoel en zakelijkheid werd goed in beeld gebracht. Zeker door het voortreffelijk acteren van Emma Thompson.

Zonder meer een film die mij blijft heugen.

Fiona Maye is een workaholic, die met vele overgave en ernst haar belangrijke taak van rechter op zich neemt en in een zaak, van geloof en leven, een vertederende passage in haar leven meemaakt.

Emma Thompson is zonder meer verbluffend in haar rol, waarop ze had aangedrongen om te mogen vertolken, in deze film die de relatie ouder-kind uitzonderlijk scherp naar voren brengt.

Knappe film.

Erg mooie film met ijzersterke Emma Thompson. Hoewel ik me had ingesteld en enigszins verheugd op een film die meer om het ethische dilemma van de rechtzaken draait dan om persoonlijke karakterontwikkeling, was ik verre van teleurgesteld. Al het acteerwerk was heel sterk, de film had een prettig tempo en opbouw, het plot ontwikkelde zich gestaag en uiteindelijk was het moeilijk niet heftig mee te voelen met de belangrijkste personages. Ook is de film gewoon prachtig geschoten met een dito soundtrack er onder. Absoluut een aanrader. Ik snap de lage waardering dan ook slecht..

Goeie film waarin een rechter met huwelijksproblemen een moeilijke uitspraak moet doen over het leven van een zieke jongen. De eerste helft van de film handelt over een juridisch en moreel dilemma. De tweede helft laat zich wat minder gemakkelijk voorspellen. En de rol van de jongen komt wat ongeloofwaardig over. Dit in tegenstelling tot het sterk uitgewerkte hoofdpersonage die weer uitstekend wordt neergezet door Emma Thompson.

The Children Act is een heerlijke drama film waar weinig op aan te merken valt. Alles verloopt via de boekjes en dat is wat er simpelweg bij past. Emma Thompson blinkt uit in een uitstekende cast.

Dit drama eens bekeken en het was geen misse film. Prima en overtuigend geacteerd. Het verhaal was ook wel interessant om eens gezien te hebben.

Zeer mooie film. De muziek alleen al is prachtig. Maar nu ga ik natuurlijk Emma Thompson even een dikke vette pluim geven. Wat speelt zij hier SUPER!!! Heerlijk om naar haar te kijken. In elke scene zie je in haar non-verbale uitdrukkingen van alles gebeuren. Dit kunnen maar weinig actrices. Verder zijn de locaties ook prachtig gefilmd. Stanley speelt trouwens ook een zeer goede bijrol. Gek dat deze film niet meer heeft gedaan. Of breder is gereleased. Wat ik terug kon vinden op Wikipedia.

Bedachtzame film waarin complexe problemen en relaties tussen mensen aan de orde gesteld worden. Zware kost van begin tot einde, zonder een moment van verpozing. Een beklijvend drama om over na te denken.

Emma Thompson is natuurlijk uitermate geknipt voor dit soort rollen. Zij maakt het tot háár film.

Ik hou wel van dergelijke films waarbij morele dilemma's de kop opsteken. Deze film staat er bol van waarbij een jeugdrechter ingrijpende vonnissen moet vellen die vaak indruisen tegen de wil van de ouders, maar waarbij ze steeds het belang en welzijn van het (minderjarig) kind voor ogen moet houden. Vanuit de zetel is het overigens makkelijk een opinie te vormen, maar de film pakte het wel goed aan om de mentale druk én last weer te geven wanneer JOUW beslissing die of die uitkomst heeft. Ethische en religieuze principes druisen vaak in tegen bepaalde rechten en wetten.

Uitstekende rol overigens van Emma Thompson! Een rol perfect op haar lijf geschreven. Een rechter die duidelijk afziet van haar acties, maar zich ook ten volle gooit op haar werk en dossiers die ze zorgvuldig voorbereidt en afhandelt.

Daar tegenover staat dat haar huwelijk op een laag pitje staat. Beetje een vreemd subplot omdat dit uiteindelijk weinig boeiend is. Ook een beetje jammer omdat Stanley Tucci er vaak nogal verweesd bij staat en eigenlijk als topacteur beter verdient.

De toenadering die er kwam met Adam vond ik iets te melodramatisch en weinig realistisch. Los van de huwelijksproblemen die ik wel kon hebben, was dit voor mij de grootste smet op de film. Prima film voor de rest die de sereniteit en oprechtheid zeker bewaakte.

Subtiele film met Emma Thompson in topvorm en de rest van de cast die prima tegenwicht biedt. Toch pakte het verhaal me niet zo stevig bij de kladden als ik had gehoopt: Fiona's weigering om serieus op het door haar man aangedragen punt in te gaan maakte het mij niet makkelijk om met haar mee te leven, en het einde bleef een beetje in de lucht hangen, met noch voor Fiona zelf noch voor haar huwelijk enige vorm van "closure" of helderheid, zodat ik bleef zitten met de vraag waar het nu voor haar naar toe moet. (En dan niet met het idee van "ze heeft nu iets geleerd waarmee ze verder kan", maar eerder "dit is onaf".)

The Children Act wordt vooral gedragen door Emma Thompson. Op basis van haar eerdere werk heb ik haar eigenlijk altijd wel een goede actrice gevonden, maar hier doet ze er misschien nog wel een schepje bovenop. Ik geloofde ieder woord van haar en een emotionele scène, of dat nou hier is of in Love Actually, brengt ze met veel overtuiging. Ook de rest van de cast levert prima werk af.

Helaas blijft de film verder vooral een beetje 'zweven'. Het uitgangspunt is interessant en de film weet de aandacht eigenlijk vrij gemakkelijk vast te houden, maar de rol van Adam blijft iets te vaag. Het is overduidelijk dat Fiona indruk op hem heeft gemaakt en er lijken ook wel gevoelens een rol te spelen, maar het leidt tot een reeks vreemde, ongemakkelijke acties, zonder dat het echt ergens naartoe lijkt te gaan. Ik miste een beetje een climax, want opeens is Adam opnieuw ziek, sterft hij en is de film afgelopen. Hetzelfde onbevredigende gevoel blijft hangen bij de relatie tussen Fiona en haar echtgenoot. Al met al denk ik dat de uitwerking van het script ervoor zorgde dat de film niet dusdanig bij me binnenkwam als ik gehoopt had.

Wat overblijft is een eenvoudig, onderhoudend drama met sterk acteerwerk. Niet speciaal, maar ook niet onaardig.

3*

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Children Act

Toen ik in september een persbericht ontving over de film The Children Act, leek mij dit meteen een bijzondere film toe. Ik keek de trailer en deze wist mij te ontroeren. Helaas kan ik 99% van de tijd niet naar persvoorstellingen toe; vaak vinden deze plaats in of rondom Amsterdam en op doordeweekse dagen. Gezien ik bloggen naast mijn “gewone” baan doe, kan ik zelden tot nooit heen. Dus mailde ik terug dat ik helaas niet kon, maar wel graag aandacht wilde besteden aan deze film. Zodoende mocht ik jullie verblijden met kaartjes voor de film, én kreeg ik zelf ook kaartjes om de film te bezoeken in Friesland.

Arthouse

Helaas is dit het type film dat niet gedraaid wordt bij onze bioscoop. Het is het type film dat je denk ik kunt scharen onder arthouse films. Deze worden bij onze bioscoop bijvoorbeeld eenmalig getoond om een filmhuisavond. Ontzettend jammer, maar dus reisden mijn vriend en ik af naar Leeuwarden om de film te bekijken bij Slieker; een soort bioscoop die juist alléén dat soort films draaien.

Jehova

De hoofdpersoon in deze film is Fiona Maye (Emma Thompson). Ze is een alom gerespecteerde rechter die zo opgaat in haar werk dat haar huwelijk eronder lijdt. We zien enkele zaken voorbij komen, maar uiteindelijk belanden we bij de zaak waar deze film om draait. De zaak waarbij The Children Act / De Kinderwet van toepassing is. Een 17-jarige jongen is Jehovagetuige en weigert wegens zijn geloof een bloedtransfusie die zijn leven zou kunnen redden.

Moreel vraagstuk

The Children Act is absoluut sterk. Zowel qua acteurs als verhaal, als de bijpassende klassieke muziek. Van Emma Thomson en Stanley Tucci konden we dit natuurlijk wel verwachten, maar Fionn Whitehead kende ik nog niet. Hij wist zijn rol echter ook overtuigend neer te zetten. The Children Act is het type film waarbij je nog tijden kunt discussiëren over de inhoud: een moreel vraagstuk. Hoe kijken wij ernaar? Wie mag die beslissing nemen, en waarom? Moet aan de wet vastgehouden worden, of moet er ook gekeken worden naar geloof en gevoel?

Zelf vond ik het wel wat lang duren voordat we kwamen bij de zaak waar het echt om draaide, en het huwelijk en de verhaallijn daarover voelde een beetje als bijzaak. En af en toe had ik het gevoel dat ik dingen niet helemaal begreep of miste, doordat ik niet standaard dit soort films kijk. Ik zal de film ook niet zo hoog beoordelen, omdat de film mij daarvoor een bepaald gevoel moet geven, en dat had ik hierbij niet. Niet zoals ik bijvoorbeeld wel had bij een film als The Imitation Game. Tijdens het einde moest ik wel even een traantje wegpinken.

Conclusie

The Children Act is het type film dat ik niet vaak kijk, maar wel af en toe verwelkom. Het zijn de films die je niet zomaar even tussendoor kijkt voor hun entertainende waarde. Het zijn de films die je doen nadenken. The Children Act is een sterke film met een sterke cast, met een onderwerp waarover je lang kunt discussiëren. De film zal niet iedereen aanspreken. Het moet wel jouw ding zijn. Zijn arthouse films normaal gesproken wel jouw ding en dit soort morele vraagstukken ook, dan is The Children Act zeker het bekijken waard.