Bohemian Rhapsody (2018)

Het feit dat ik deze nog redelijk vond wegkijken, ondanks dat ik eigenlijk een grafhekel aan Queen heb zegt eigenlijk wel genoeg.

Een standaard Hollywood filmpje braaf binnen de lijntjes en voor ieder wat wils.

Zo'n film die je moeder je aanprijst omdat ze hem 'enorm leuk' vond.

Vrij ironisch aangezien ze in de film zelf letterlijk beweren 'formulas are a complete and utter waste of time'.

Nou formulematiger dan dit wordt het niet.

Niet onverwacht wordt de film compleet opgehangen aan Mercury, aangezien hij natuurlijk het enige niet-doodsaaie bandlid was. Maar het is allemaal precies wat je verwacht en niet erg overtuigend.

Alweer een tijdje geleden gezien, en dat was best een leuke avond in de bios. Volle zaal met ademloos kijkende mensen, en ik ook. Maar eens ik de zaal uit kwam begon het wel wat te knagen - dat de film een kleine dichterlijke vrijheid neemt was me al wel duidelijk, maar pas na een tijdje begon ik me langzaam te herinneren dat de volgorde toch echt anders was van een paar van de events in de film. En ja, als je er dan een heel klein beetje induikt blijkt dat er wel heel veel dingen niet echt kloppen. Of zelfs echt niet.

Waar de film leuk in slaagt is om een sprookje te weven rond Queen en het ontstaan van de liedjes. Dat dat ook echt een sprookje is is ook wel duidelijk. Nou zou je daar vrede mee kunnen hebben, maar ja, ik heb het nooit zo op geschiedsvervalsing. En waarom de bandleden als brave huisvaders worden afgeschilderd, en Freddie als enige wat queer mag zijn - maar dan wel een beetje calvinistisch terughoudend. Ook niet echt helemaal zoals het echt was, dacht ik toch. Captain Pervert legt de vinger daarmee precies op de zere plek - het is allemaal te gelikt, te braaf, en te mooi. En als ik ook maar even terugdenk aan die tijd, dan was er toch echt een ander geluid te horen. Ook zonder social media kwam dat wel door.

En dat is dan waar ik na een paar weekjes mijmeren op uitkom, als samenvatting. Een leuk en sterk verteld sprookje. Met een vrijwel perfecte cast voor de bandleden, en veel beter dan je zou kunnen verwachten voor de rol van Freddie Mercury. Maar met Queen heeft het denk ik bitter weinig te maken.

Haha ja, zo doorzichtig.. Deacon begint opeens zomaar vanuit het niets met een Another One Bites the Dust rifje en iedereen stopt met wat ie doet.. 'thats really cool' hahah.

Wie trapt daar nou in?

Jammer van de opgedrongen fictie (vooral qua produceren van hun tracks) en de extra laag dramatiek door een loopje met de waarheid te nemen , maar als je daar doorheen kunt prikken kun je genieten van een prima geschoten film, met uiteraard fantastische muziek. Vooral de pianostukken met Freddy waren top.

In totaliteit had er meer in gezeten, vooral voor de diehard Queen fans, maar voor de mainstream kijker toch wel prima vermaak.

3.5*

Oké , als je deze gast mag geloven ( ik denk dat hij zijn research wel heeft gedaan voor dat hij dit op YouTube poste ) is de helft van het verhaal bij elkaar verzonnen .

Jammer .

Bohemian Rhapsody Pitch Meeting - YouTube

Nee, belangrijker is of je je af moet vragen of dit nou zo boeiend is. Dan ging het niet zo spontaan, maar na dagen denken en weken oefenen. Dat is nuttig om in een film te stoppen die tientallen jaren geschiedenis in 2 uren moet proppen. Denk dat iedereen wel snapt dat ze het bedenken van de nummers in hoog tempo hebben moeten tonen aan de kijkers.

Het gaat hier niet om een film van Der Untergang-achtige proporties waar historische accuraatheid van groot belang is.

Dus een biopic over een van de grootste bands ooit, hoeft niet accuraat te zijn. Lees je mee? een biografische film. Je blijft me verbazen.

Het verbaasd me een beetje dat je deze film nog niet hebt gezien RuudC, zeker als ik toch zie dat Queen zeker een band is waar je graag naar mag luisteren. Ben echt benieuwd wat jij van deze film vindt, hopelijk komt er snel een recensie !!

Je moet eens beter lezen, met je objectieve Redbad blik.

Ik geef aan dat makers creatieve vrijheid kunnen nemen omdat het een film is en geen docu.

Kom op zeg. Redbad en Bohamian Rapsody zijn beide even erg wat betreft onaangename vrijheid die de makers zichzelf gunnen. Beide gewoon prul en ergernis. Nou ben ik hier een tijdje weggeweest uit dit forumtopic, maar kom ik even terug, blijkt dezelfde idioterie nog de mensen te willen beïnvloeden. Dit is gewoon een technisch mooie, maar inhoudelijk waardeloze film. Schijtpresentatie van Malek verbeterd dat niet.

Als Queen-fan van het eerste uur heb ook ik ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film. Maar ik realiseer me dat het nooit de bedoeling is geweest om er een waarheidsgetrouw docudrama van te maken. Soit. Met het eindresultaat heb ik mij toch meer dan redelijk vermaakt, moet ik bekennen.

Nee, waarom stoppen ze het er dan in. Zodat mensen het niet moeten geloven nou goed?

Dat vraagt toch ook niemand? Maar probeer het in ieder geval wel geloofwaardig te laten lijken.. Of het wel of niet zo gebeurd is zal me verder echt worst wezen aangezien ik geen fan ben.

Maar stop het er dan gewoon niet in. Het bedenken van We Are the Champions zit er toch ook niet in om maar wat te noemen?

Alsof iets niet in 1 enkele keer in het pulletje kan vallen en dingen pas geloofwaardig zijn wanneer men eerst, waar het ook over gaat, wekenlang heeft zitten denken/filosoferen/repeteren.

Edit.

Misschien is het wel een zegen dat niemand verder precies weet hoe alles in werkelijkheid is verlopen. Alles tot in detail weten zou bij doorgewinterde fans het romantische beeld wat men heeft wel eens aan diggelen kunnen slaan.

Als ik de meeste mensen hier mag geloven had ook niemand het erg gevonden als Mercury leed aan ALS, hun grootste hit Hey Jude was en Freddie Mercury een vrouw was luisterend naar de naam Mick Jagger, want de film geeft wel een goed beeld van de band Queen, en nog zoiets met artistieke vrijheden. Dat hierboven is immers net zulke kul als in de film zelf te zien is.

Nee, want jij verwisselt cruciale info waar je een heel ander verhaal mee zou krijgen met details of een aanpassing van het tempo van een stuk informatie. De film toont gewoon alles wat Freddie mee heeft gemaakt, alleen soms versneld of in een iets andere context. Maar ze verzwijgen niks. Zijn ziekte, ruzies met de band, bedenken van muziek of zijn coming out komen gewoon voorbij.

, man, ik heb nog nooit zoveel azijnzeikers gelezen als bij deze film. Als een stel ware farizeën en bijbelse profeten wordt er met opgeheven wijsvingers de leer van ‘Het ware Queen verhaal’ verkondigd. En wee Brian Singer, Brian May en Roger Taylor (stelletje bedriegers !!) die het verhaal van Mercury en Queen verloochend en verkwanseld hebben ! En dat allemaal voor de graaierige hebberige vingers van de commercie die de massa bedrogen heeft !

Blasfemie !!

En kom maar weer op met jullie ietwat in zwartgallige inkt gedoopte en nog nadruipende gekroonde pennen. Het is heerlijk om te lezen

Hiermee is toch eigenlijk alles gezegd? Ja, men had een andere insteek kunnen kiezen. Had ongetwijfeld ook prima gescoord. En nee, waarheidsgetrouw zou dit ook niet zijn geweest. Films pretenderen dit trouwens helemaal niet. Zelfs documentaires geven niet helemaal de realiteit weer, zeker niet naar de maatstaven van sommige mm-leden die bijna beter dan de bandleden zelf lijken te weten wat er allemaal precies heeft plaatsgevonden.

Het zal me worst wezen of iets accuraat is of niet. Maar probeer in ieder geval wel een beetje te doen alsof iets realistisch is.

Het is zo makkelijk allemaal, je voelt de makers gewooon tegen elkaar zeggen 'ja en dan gaan de kijkertjes hier denken he die basslijn ken ik!!! dat is Another One Bites the Dust haha!'

Realistisch of teleurstellend dat de mogelijkheid gwwoon bestaat dat er wereldhits tussen zitten waar niet lang over is na gedacht, weinig voor gerepeteerd is, en waar dus eigenlijk weinig energie aan is besteed?

Drank. Drugs. Seks. En ff snel een nr opnemen.

Nja, de vreselijke simpliciteit van dergelijke Queen nummers kennende had dat idd ook zomaar gekund. Een beetje stampen en we will rock you roepen.

Ik lees uitstekend. Jij schrijft beroerd

Der Untergang is trouwens ook geen docu. Kromme vergelijking.

Oh, ik wil deze film wel zien hoor. Alleen heb ik er geen haast mee. Het kan zomaar nog een jaar duren.

Je kunt het onderwerp queen in mijn bericht voor iedere andere band, artiest, of kunstenaar ter wereld vervangen.

Ergens veel tijd en energie insteken zijn simpelweg geen harde voorwaarden om iets als geniaal te kunnen ervaren.

Ik begrijp overigens best dat een film die op wat vluchtige wijze wordt gebracht je stijl niet is, hoor. Dat wil echter niet zeggen dat er geen (geniale) dingen kunnen onstaan uit vluchtigheid. ?

Ja, maar dat alle nummers van Queen en zelfs de band zelf uit vluchtigheid zijn ontstaan, is dan wel weer wat te veel van het goede.

Al ben ik wel overtuigd dat het script uit vluchtigheid is ontstaan. ?

Ze zullen niet de eerste mensen zijn geweest met een uit de hand gelopen hobby. Al ben ik 't verder met de strekking van je bericht eens, hoor; nooit ergens passie en energie insteken slaat natuurlijk evengoed nergens op.