Incredibles 2 (2018)

In Film > Nieuws > The Incredibles 2 (2018):

een vriend van mij heeft deze maand eens gezegd er komt een incredibles 2 en meerdere zeiden ja dat is waar en ik heb op internet opgezocht of het waar was en sommige site's zeiden van wel maar ik weet het niet zeker wat denken jullie en zouden jullie blij zijn met een incredibles 2???

Zolang er op IMDb niks staat van een 2de deel, zou ik er ook maar niet op hopen! Persoonlijk hoeft er van mij geen 2de deel te komen.

Misschien had je dit topic beter ergens anders kunnen plaatsen, en niet bij gebruikers (maar bij Algemeen)!

Het is al verplaatst zie ik.

Lol twee jaar veder weten we nog niks

Ik zoek ff wat info

Bijna twee jaar veder en helaas nog geen film

The Incredibles 2 (en Cars 3) is aangekondigd door Pixar.

https://www.facebook.com/DisneyPixar/photos/a.127437064077.102676.35245929077/10152339275479078/?type=1&theater

Pfft, misschien moet Pixar weer eens originele verhalen vertellen in plaats van alle titels uitmelken. Maar ja, die schrijvers lijken allemaal naar Disney vertrokken, want die hebben ineens allemaal leuke originele films.

De film komt er schijnbaar toch aan...

Brad Bird is begonnen met script 'The Incredibles 2' - FilmTotaal filmnieuws

THE INCREDIBLES 2 Teaser Trailer (2018) - YouTube

Eindelijk komt ie er dan na al die jaren.

Vanaf 27 juni 2018 in de bioscoop (Walt Disney)

Nieuwjaarsposter 'Incredibles 2' | Filmtotaal filmnieuws

Trailer ziet er gaaf uit.

Veel elastigirl.

Heel veel zin in.

1 van de weinige animation films die ik ga kijken.

Rest is waardeloos.

Leuke trailer, heb hier ongelofelijk veel zin in.

Veertien jaar na de release van The Incredibles, Pixars parodie op superheldenfilms, krijgen we eindelijk het vervolg waar zoveel fans op zaten te wachten. The Incredibles 2 volgt netjes de paden die de eerste film ervoor had uitgestippeld en soms is dat net wat we willen. Een enthousiaste superheldenfilm over opvoeding, vol spannende actie en visuele pracht.

Lees hier mijn volledige recensie van de film!

even voor pret voor de beste pixar film aller tijden wat mij betreft .

Honest Trailers - The Incredibles - YouTube

Opgepast!

Pas op! 'Incredibles 2' gevaarlijk voor mensen met epilepsie | Filmtotaal filmnieuws

https://www.telegraaf.nl/entertainment/2181843/incredibles-2-verplettert-openingsrecord

Wat een fijn vervolg op het 14 jaar geleden uitgebracht The Incredibles.

Leuke insteek dat Mr. Incredible huisvader moet spelen en Elastigirl "het werk" gaat doen.

Jack Jack steelt de show met enkele hele grappige scenes.

En omdat de vaart er goed in zit verveel je je geen moment en vergeef je ook dat je de plottwist al mijlen ver aan zag komen.

Stiekem hoop ik dat ze niet weer 14 jaar nodig hebben om een vervolg te maken, want ik zou graag meer zien van deze familie supers.

"It might get weird."

Best verrassend dat er veertien jaar na dato alsnog een vervolg komt, maar achteraf gezien is het niets nieuws onder de zon.

Dit deel sluit direct aan op het vorige waarin het gevecht met The Underminer vrij abrupt werd afgebroken. Het is een prima inleiding naar een verloop dat min of meer een herhaling van zetten is. Het is ditmaal de beurt aan Elastigirl om in actie te komen, terwijl Mr. Incredible de huisman mag uithangen. Op deze manier wordt er een leuk contrast gecreëerd.

Het gebeuren rondom het opkomen voor de rechten van superhelden voelt jammer genoeg te geforceerd aan, bovendien zie je al ver van tevoren aankomen hoe de vork in de steel zit. Toch zit het met de pacing snor, hoewel sommige situaties aan het thuisfront onnodig gerekt worden. Brad Bird maakt er weer een vermakelijke rit van.

Persoonlijk vind ik de focus op de elastieken dame erg geslaagd; het lijkt alsof ze nog mooiere rondingen heeft gekregen van het animatieteam. Op deze wijze krijgen de actiescènes - die al gevuld zijn met het nodige spektakel - iets extra's mee. Wat dat betreft vind ik de animatie levendiger van opzet en enorm gedetailleerd. Met name in de over-the-top momenten verbaasde ik me hoe men deze allemaal vorm heeft kunnen geven.

Al met al een redelijk vervolg dat iets beter is dan zijn voorganger.

Dikke 2,5 sterren.

Film doet niks bijzonders, maar wat die doet, doet die wel goed. Vooral de regie valt te prijzen met het sterke tempo ondanks veel momenten waar de film kan inkakken. Maar in de regel weet Bird net op tijd weer een zwiep te geven waardoor de film niet stil valt. Het is wel enorm jammer dat de plot zo matig is en de clou van mijlenver is te zien. Enige vraag is: is het de man, zijn zus, of allebei die de schurk van dienst is of zijn? Ook dat gedoe dat die pizzabezorger die is opgepakt. Het is direct duidelijk dat het niet de juiste persoon is maar iemand die gehypnotiseerd is. Misschien dat een jong publiek daar nog in trapt, maar Pixar mag richting het volwassen publiek echt wel wat meer doen.

Dat maakt dat het wel een fijn stukje bioscoopvermaak is, maar geen memorabele film. Vooral de stukjes waar het gezin centraal staat zijn erg leuk en geven deze film behoorlijk wat diepgang, ook al wordt er niets speciaals gedaan. Maar het enthousiasme en stemmenwerk doet veel goed. Ook vind ik de film visueel soms verrukkelijk ogen. Er wordt enorm veel sfeer en zeggingskracht geput uit doodnormale beelden, zoals een gordijn zacht belicht, een keuken of een lokale diner. Zoals Japanse animatie dat ook heeft met haar vele details, zo weet Pixar eens haar technische superioriteit daarvoor te gebruiken om betoverende beelden te krijgen. Hoogtepunt is een scène waar Elastigirl in de nacht zweeft, met duidelijk de omgevingsgeluiden en de stem van de schurk op de voorgrond en heel subtiel wat muziek op de achtergrond. Audiovisueel zeer sterk gedaan.

3,5*.

De Pixar short was trouwens weer prachtig. Sfeervol, meelevend en mooi geanimeerd.

Het verbod op superhelden heeft het leven van The Incredibles er niet gemakkelijker op gemaakt. Ze leven in een motel op kosten van de overheid. Wanneer die financiering stop wordt gezet, moet er geld in het laatje komen. Maar in een moderne familie kan de moeder ook de kostwinner zijn, zeker wanneer Elastigirl [Holly Hunter] een aanbieding krijgt voor een campagne die moet helpen om superhelden en hun superkrachten weer legaal te maken. Mr Incredible [Craig T Nelson] moet het ondertussen zien te redden met nukkige tiener Violet [Sarah Vowell], diens eigenwijze broertje Dash [Huck Milner] en niet te vergeten baby Jack-Jack [Eli Fucile]. Die laatste levert nogal wat onverwachte problemen op, maar die blijken van pas te komen wanneer de schurkachtige, geheimzinnig Screenslaver al het goede werk van Elastigirl teniet wil doen.

Craig T Nelson en Holly Hunter geven opnieuw uitstekende stemvertolkingen in deze redelijk geslaagde sequel. Het stemacteren van Milner en vooral Vowell is regelmatig erg over-the-top en soms wat irritant. De actiescènes in het eerste deel zijn net zo bombastisch als de lawaaiige score van Michael Gacchino. De film is veel leuker wanneer het zich richt op de beslommeringen thuis, vooral wanneer de 'problemen' met Jack-Jack (met uitstekend stemwerk van Fucile) zich manifesteren. Hoewel de identiteit van Screenslaver zich vrij gemakkelijk laat raden is er een sterke finale, met dank aan een aantal inventieve, nog niet eerder vertoonde superkrachten. Sowieso is het verfrissend om een familiefilm te zien waarin de traditionele rollen van kostwinner en gezinsverzorger 'gewoon' zijn omgedraaid.

Fans van het eerste uur kunnen opgelucht ademhalen: veertien (!) jaar na dato is Incredibles 2 toch minstens zo vermakelijk als zijn voorganger.

En dat mag gerust een unicum heten. In de commerciële mallemolen van de grote animatiestudio’s moeten successen vanzelfsprekend zo snel mogelijk opgevolgd worden. Het gevolg is dat de kwaliteit gradueel afneemt; films als Ice Age: Collision Course (#5) en Despicable Me 3 (#3 dus) waren hooguit nog interessant voor jonge liefhebbers van de twee franchises. Ondertussen scoorden de inventieve one-hitwonders. Belangrijke recente voorbeelden zijn films als Vaiana en Coco, die met aanstekelijke soundtracks en een slim overschrijden van culturele grenzen de goedkeuring van een immens publiek vergaarden.

Precies daarom was Incredibles 2 op voorhand een scherp uitgelijnde hit or miss. De live-action superheldenfilms mogen dan als warme broodjes over de toonbank gaan, er is geen enkel draagvlak voor een slap nostalgisch aftreksel van het bekroonde eerste deel [2004]. Drie decennia later moet regisseur Brad Bird (terug in animatiesferen na het floppen van Tomorrowland) een nieuw publiek aan kunnen spreken, en ideaal gesproken ook nog in kunnen spelen op technologische én maatschappelijke veranderingen.

Incredibles 2 pakt de draad op waar Bird die in de climax van deel één liet liggen. Fictieve metropool Metroville is in de greep van de unheimliche underminer, een weinig memorabele bad guy wiens motieven nog steeds even schimmig blijken. Gelukkig rekent de begaafde familie [dat mag toch geen spoiler heten] snel met hun opponent af, al blijft dat niet zonder gevolgen: het stadsbestuur besluit na een vlugge kosten-batenanalyse dat de gunsten van het rode ensemble niet opwegen tegen de aangerichte ravage.

En dus betrekken de Incredibles luttele minuten later het verlepte Safari court, een afgelegen motel dat slim inspeelt op de doorzichtige grens tussen arm en rijk. Het duurt immers niet lang voor mater familias Elastigirl (Holly Hunter) een lucratieve aanbieding krijgt uit onverwachte hoek. Het motel kan weer omgeruild worden voor een penthouse. Waarop het wandelende ego van Mr. Incredible (Craig T. Nelson) de zorg voor zijn levensgevaarlijke baby op zich mag nemen – ook de genderrollen worden op speelse wijze omgedraaid.

Producent John Walker beweert in een interview [Vertigo 43] desondanks dat die toespeling nooit bedoeld is geweest als een actuele roep om gelijke behandeling: ”Brad (Bird, red.) had het idee al toen de eerste film net in de zalen draaide”. Bewust of niet, Incredibles 2 zit hoe dan ook vol met verwijzingen naar de echte wereld, en dat verrijkt de film. Denk zeker aan de Screenslaver, een verfrissende antagonist die voor de verandering eens niet op wereldoverheersing uit is. In het bevragen van het ‘nut’ van superhelden raakt Bird met zijn sterke scenario daarnaast aan kwesties die ook de laatste Avengers-film beroert: maken deze zelfbenoemde beschermers de wereld daadwerkelijk tot een betere plaats? Of, nog scherper, zijn zij de échte helden? In Infinity War heeft Thanos ineens een helderder motief dan de volledige Marvel-stripclub bijeen.

Parkeer de ideologische kwesties even, vergeet de scherpe vondsten van Bird. Ook dan zie je een film die vermaakt en verfrist. In de tweede akte begint de speelduur [125 min.] soms wel wat op te spelen; dit ligt dan echter eerder aan het repetitieve gehalte van sommige grappen dan aan het strakke tempo, mede bepaald door de snedige montage van Stephen Schaffner (betrokken bij het eerste deel, maar ook bij o.a. Walle.E en Cars 2). Bird trakteert zijn publiek op een aantal heerlijke oneliners, maar voorkomt niet dat de running gags rond Baby Jack-Jack (Eli Fucile) te veel rieken naar simpel effectbejag.

Dat de film toch een onverdeeld succes is geworden, mag gerust de verdienste van Birds regiekunsten heten. Met Incredibles 2 bewijst de filmmaker dat hij de kunst van het vak tot in de puntjes beheerst. Nieuwe animatiefilms van Birds hand zijn dan ook meer dan welkom, al moeten we nog even afwachten of de gekoesterde familie over een jaar of veertien weer zal terugkeren: ””It’s best not to talk to the mom who’s just delivered a child about, ‘How about the next child?’ Don’t do it. Don’t do it, man.”

met linkjes & beeld

The Incredibles 2 haalt gewoon een hele dikke, stabiele voldoende. Uitstekend vermaak. Niets meer, niets minder. Inhoudelijk is het allemaal niet zo sprankelend, maar Mr. Incredible als huisman pakt best wel leuk uit, zeker als hij zijn kinderen probeert te helpen. Het levert ook meteen de leukste scène op; die tussen baby Jack-Jack en de wasbeer. Erg om gelachen. Het schurkenplot inclusief de onthulling wie het was vond ik niet zo sterk en de overdreven grote rol voor zijn vrouw Helen was niet constant leuk, maar de onderlinge chemie werkte gewoon goed. Daarnaast ziet de film er visueel waanzinnig mooi uit, met ontzettend veel details en kleur. Ook is de stemmencast weer uitmuntend. Fijn om de bekende stemmen weer even te horen. Maar was dit nou 14 jaar wachten op een vervolg waard? Puur voor de fun wel, maar het is zeker geen film die me heel lang bij gaat blijven. Daarvoor is het allemaal te standaard. Ik vind het ook zeker niet een van de allerbeste franchises van Pixar, omdat het geen films zijn die me echt raken, zoals Wall-E, Toy Story of Inside Out. The Incredibles staat gewoon voor popcornvermaak en daar slaagt ook deze tweede film wel keurig in.

De Pixar Short Movie vooraf was overigens ook erg goed, heel sympathiek.

3,5*

Ik ben zelf afgehaakt (want spoilers) maar volgens mij een heel goed artikel over waarom dit een Pixariaanse dystopie is: Review: The Authoritarian Populism of “Incredibles 2” | The New Yorker - newyorker.com

Waardig vervolg op het eerste deel.

De film ziet er prachtig uit en zit bomvol actie maar ook bomvol inhoud: de film oogt als een kinderfilm (en lijkt ook vooral jong publiek te trekken) maar het verbindt de actie en de humor met politieke en maatschappelijke actualiteit van bv. fake news en identiteitspolitiek (en de strijd tussen man en vrouw qua rolpatronen) alsmede met filosofische kwesties en raadsels.

De film begint meteen zwaar politiek-filosofisch met een discussie over de illegaliteit van superkrachten. Supermensen zijn daardoor ongelukkig want ze kunnen niet zichzelf zijn en moeten hun speciale krachten verbergen: hier wordt duidelijk de associatie opgewekt met homoseksuelen die lang niet zichzelf konden zijn en hun geaardheid moesten verbergen. Er ontspint zich vervolgens een discussie tussen Bob en Helen over recht vs. rechtvaardigheid: moet je altijd het goede doen ook als dat tegen de wet is of moet je je altijd aan de wet houden waarbij je moet proberen de wet te wijzigen als die wet niet rechtvaardig is? Volgens Helen kan het breken van de wet om het goede te doen alleen maar tot chaos leiden maar volgens Bob is het andersom en kennen de politici alleen maar de wet en hebben zij daardoor de wereld in chaos gestort. En dit is nog maar de eerste paar minuten van de film en alle latere actie kan niet verhinderen dat er steevast een parallel verhaal meeloopt van zowel politieke actualiteit (bv. “make this country super again!” dat uiteraard naar Trump verwijst) als filosofische kwesties (bv. “als je mensen kunt meppen, kun je dan ook mensen ontmeppen?” hetgeen ook naar de entropiewet – de tweede hoofdwet van de thermodynamica – verwijst)…

Het filosofische karakter van de film toont zich ook in zijn liefde voor paradoxen. Zo besluit Helen uiteindelijk om – in haar eigen woorden – “de wet te breken om de wet te herstellen” en “haar gezin te verlaten om haar gezin bijeen te houden”. En Evelyn besluit later de helden – zowel figuurlijk als letterlijk – tegen henzelf in te zetten: “helden gebruiken om definitief een einde te maken aan helden”. En het verhaal laat zien dat het goede makkelijk het kwade wordt, zodat het onderscheid nog niet zo makkelijk is: a) om heldendom (dus rechtvaardigheid) weer legaal te maken wordt er ingezet op een publiekscampagne om zo het ‘perspectief’ van de helden bij het publiek te brengen maar die focus op perspectief – onze afhankelijkheid van het scherm – leidt ook naar misleiding en nepnieuws (hetgeen het verhaal is hoe postmodernistisch links z’n eigen postmodernistisch rechts monster schiep) en b) Evelyn vertelt en laat zien dat het kapitalisme van ons luie, passieve consumenten heeft gemaakt die het leven nog slechts vanachter een scherm gadeslaan in plaats van echt te leven zodat we superhelden (zeg maar ‘een sterke leider’) nodig hebben om ons uit de problemen te houden, waarbij onze afhankelijkheid van superhelden ons echter alleen maar nog kwetsbaarder maakt omdat degenen aan wie we onze macht hebben gegeven die macht ook tegen ons kunnen gebruiken (dit is in wezen Hobbes vs. Locke c.q. het Europese vs. Amerikaanse systeem: zie Geband van Joop: Het vuurwapengeweld in de VS en de Amerikaanse ideologie - gebandvanjoop.blogspot.com).

Het is een film als Ready Player One (https://www.moviemeter.nl/film/1114610/info/120#4693300): het oogt als een kinderfilm, maar het ziet er zo fantastisch uit en zit zo vol inhoud – het bedient zowel lichaam als geest – dat de film een soort totaalervaring geeft en je ook als volwassene er niet op uitgekeken raakt. Dit soort films bereiken de perfectie in de vermenging van lage en hoge cultuur. En beide films hebben een vergelijkbare kritiek op het kapitalisme en de huidige maatschappij waarin we – afhankelijk geworden van de schermen om ons heen – het contact met de werkelijkheid c.q. de controle over ons leven kwijt zijn geraakt. Maar bovenal heeft de film zijn speciale charme die iedereen direct kan aanspreken en die ook weer een paradox is: de pop-personages zijn zo levensecht en menselijk dat de stijl bijna hyperrealisme is in de zin dat de poppetjes nog meer op mensen lijken dan echte mensen op mensen lijken. Het zijn de details en levensechte situaties en emoties die het ‘m doen – die direct onze empathie opwekken – zoals bv. hoe Bob aan z’n buik krabt terwijl hij in gesprek is of Violet die zich geen houding weet te geven bij een jongen: de ‘nep’-personages bewegen zich zo naturel zoals echte acteurs dat misschien niet eens kunnen. Dat maakt dat we meteen een band hebben met de poppetjes zodat ook hun avonturen ons boeien. Daar hoef je geen filosofie voor gestudeerd te hebben.

Met vervolgen op succesvolle Pixar films kan het vriezen of dooien. Zo kwamen ze ooit met twee fenomenale vervolgen op Toy Story, die met gemak het niveau van de eerste film konden evenaren, maar tegelijkertijd is de studio eveneens verantwoordelijk voor middelmatig werk als Finding Dory en Monsters University. Waar valt Incredibles 2 op deze lijn? Precies in het midden.

Qua superheldenfilm moesten de makers nogal aan de bak; er is veel gebeurd sinds de vorige film is uitgebracht. Het verhaal van superhelden die verbannen moeten worden is alles behalve nieuw en ook komedie in superheldenfilms is niets nieuws. Sterker nog; in vergelijking met een Thor: Ragnarok is - met name het eerste uur van The Incredibles - tamelijk humorloos. De actiescènes zijn prima, maar het hele verhaal rondom Elastigirl is nergens baanbrekend, het loopt allemaal zoals je verwacht. Pas als de focus ook naar Mr. Incredble en - met name - Jack-Jack gaat, wordt het bijzonder geestig. De scène waarin Jack-Jack voor het eerst zijn krachten laat zien is geweldig; alleen dat personage maakt eigenlijk de hele film al de moeite waard. Incredibles 2 kent verder ook nog een handjevol andere fijne sequenties (een paar geslaagde grappen en een paar smakelijke actiescènes), maar jammer genoeg wordt het nergens verder echt memorabel of bijzonder.

3,5 sterren.

Heerlijke actie animatie voor het hele gezin. Het verhaal is best aardig en goed te volgen voor de jonge kijkers. Helaas is de twist al snel duidelijk, ook voor de jongere kijker. Maar buiten dat is het op en top vermaak. Veel actie, maar ook rustmomenten en veel humor. Verder ziet de film er visueel prachtig uit met prima geluidseffecten die door de dolby atmos nog eens extra tot hun recht komen. 4.0

Het is alweer veertien jaar geleden dat we de superhelden van The Incredibles van het eerst in de bioscoop konden aanschouwen. De film bleek zowel commercieel als artistiek een flink succes en een vervolg kon dan ook niet uitblijven. Toch liet deze erg lang op zich wachten. Gelukkig is het moment nu eindelijk daar en kan de film niet alleen rekenen op de originele stemmencast, waaronder Craig T. Nelsen, Holly Hunter en Samuel L. Jackson, maar ook weer op Brad Bird als regisseur. Toch is het natuurlijk nog maar de vraag of dit vervolg net zo succesvol kan zijn als zijn voorganger. Waar in het verleden vervolgfilms op animatiesuccessen direct in het home entertainment segment verschenen is dat tegenwoordig wel anders. Gelukkig bewijzen de makers met Incredibles 2 maar weer eens dat er wel degelijk een kwalitatief sterk vervolg mogelijk is, zelfs veertien jaar na het uitkomen van de eerste film.

De film weet namelijk flink vermaak te bieden voor jong en oud, waarbij de kracht niet alleen in de onovertroffen animatie zit, maar ook in de gevatte humor. Als Helen ervoor kiest om de wereld te verlossen van de kwaadaardige Screenslaver, moet er natuurlijk iemand thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Bob besluit na wat tegensputteren in te stemmen met het plan. Vanaf dat moment springt vooral de hilarische verhaallijn rond baby Jack-Jack in het oog. Zo krijgt het het aan de stok met een agressieve wasbeer, met alle gevolgen van dien. Dit zijn de momenten die niet alleen voor lachwekkende momenten voor het jonge publiek weet te zorgen, maar zeker ook voor het volwassen publiek. Dit niveau weten de makers knap genoeg eigenlijk de hele film vast te houden. Toch is het verhaal van de film niet altijd even sterk en zie je de twist al van mijlenver aankomen. Het zijn kleine smetjes op een verder zeer geslaagde film.

De film verschijnt naast de 2D versie ook in 3D en in IMAX in de bioscopen, en juist hier zitten toch wat haken en ogen aan. Met een speelduur die de twee uur aantikt kan dit iets teveel eisen van de jeugdige kijkers. Niet alleen zal dit het uiterste vergen van hun soms nog beperkte aandachtsboog, ook is daar nog het brilletje dat gedragen dient te worden voor het 3D-effect. Het zorgt ervoor, zeker in combinatie met de intense scènes van de film, dat er momenten van overdaad kunnen ontstaan. Om dit alles iets in te perken, is het met de jongsten dan ook zeker aan te raden om de 2D versie van de film te bezoeken. Voor de jonge tieners zal het 3D en IMAX effect dan weer smullen zijn en zo is er voor ieder wat wils.