The Work (2017)

Ik twijfel een beetje over mijn score. 'The Work' (2017) gaat absoluut onder de huid zitten in hoe het een therapie-uitwisseling toont tussen vrije burgers en gevangenen met agressie-problematiek. Of ze nu in de bajes zitten voor ernstige geweldsdelicten of een (relatief) zorgeloos bestaan achter de rug hebben, deze mannen worstelen allemaal met dezelfde eisen en verwachtingen over wat het betekent om een man te moeten zijn: niet huilen, de rug recht houden, vertrouw op niemand en draag elke last zelf. De documentairemakers wisten tijdens deze vierdaagse therapiesessies de homosociale spanning vast te leggen tussen mannen die het niet gewoon zijn om bij hun gevoelens te komen, maar die door deze fysieke uitwisselingen met andere mannen gedwongen zijn om hun schroom en hun decorum te laten varen. En dat is misschien waar ik zelf een beetje moeite mee had: die intense, nare sfeer waarin men schreeuwt, scheldt, huilt, elkaar bedreigt en soms een ander fysiek aanvalt. Ik heb hele stukken van de documentaire op mute gezet omdat het geluid te hard en te direct binnenkwam. Echt fijn is het namelijk allemaal niet.

Erg heftig. Het raakte mij erg en ik kreeg tranen in mijn ogen. Knap dat de mannen zich zo kwetsbaar opstellen, aangezien ze dat niet gewend zijn. Ik denk dat dat heel goed is om te doen en het lijkt mij een waardevolle en zinvolle therapie. Ik heb best veel ervaring met therapie, maar een therapie als deze heb ik nooit gehad. Het lijkt mij wel interessant, al zou ik het ook heel moeilijk vinden om mijn gevoelens echt toe te laten, maar dat maakt het ook een uitdaging, die je uiteindelijk veel op kan leveren. Een geslaagde documentaire, wat mij betreft, maar je moet ervoor in de stemming zijn. 3,5*

Prachtige, indrukwekkende en heftige docu, dit zouden ze wat mij betreft overal moeten toepassen als er goede begeleiding (zoals hier was) beschikbaar is.

McLeary en Aldous verdienen alle lof voor het feit dat ze het vertrouwen hebben weten te krijgen van de betrokkenen bij dit uiterst confronterende en bijzonder aangrijpende kijkje achter de schermen van New Folsom Prison. James McLeary, Donald Morrison en ex-veroordeelde Rob Allbee leiden daar een programma waarmee gevangenen – stuk voor stuk veroordeeld voor een ernstig misdrijf – deel kunnen nemen aan groepstherapiesessies in een poging hun gewelddadigheid te verklaren, onder trauma’s en demonen onder ogen te komen. Elke twee jaar kunnen burgers zich aanmelden om vier dagen deel te nemen aan een gemengde groepssessie. De sessies vereisen dat iedereen zich openstelt en het feit dat deze geharde criminelen hun masker laten vallen en zich volledig kwetsbaar opstellen naar elkaar en dat alles voor het oog van de camera. De sessies brengen extreme emoties naar boven en dat zorgt voor enorm veel spanning, vooral wanneer de mannen elkaar oog in oog de waarheid vertellen. Verrassend, veelzeggend, maar vooral buitengewoon ontroerend. En het nawoord bevestigt dat het niet voor niets is. Er zijn weinig films waarbij ik meer tranen heb gelaten.