Bella Donna's (2017)

3 Meiden, 1 bucketlist, 0 punten. Op de begrafenis van de Bella uit de titel laat haar vader uiteraard de video zien die ze maakte seconden voor ze haar dood tegemoet ging tijdens een duik in de oceaan. Bella klaagt daarin dat haar vriendinnen er niet bij zijn en praat ze daarmee een dusdanig schuldgevoel aan dat de meiden besluiten de bucketlist van hun beste vriendin af te werken. Dat is niet alleen een heel slap excuus voor een serie onsamenhangende, onleuke sketches (Bella Donna's Op Dansles, Bella Donna's Springen Parachute, Bella Donna's Doen Een Hondenshow), maar ook voor voorspelbare romantische verwikkelingen. Het script is een puinhoop en een gatenkaas, de dialogen te veel te vaak (hoor ik daar Liesbeth List?) gejat uit uiterst middelmatige Amerikaanse komedies waarbij te veel te vaak niet eens de moeite is genomen om het te vertalen. Het scenario is dan ook door twee mannen geschreven en schrijver/regisseur Jon Karthaus slaagt er ook niet in om iets van het theoretisch aanwezige talent van de drie hoofdrolspeelsters vast te leggen. Probeert te hard om leuk te zijn, neemt plotselinge dramatische wendingen en probeert zelfs nog door middel van een jengelende klaagzang tranen tevoorschijn te toveren. De enige lichtpuntjes zijn Thijs Römer, de enige die mij kortstondig liet lachen als een date met een spraakgebrek, en Egbert-Jan Weeber als een jongen waaraan de Bella Donna's (om niet nader uitgelegde redenen, zo gemakzuchtig waren de schrijvers wel) excuses moeten aanbieden. Over het extreem geforceerde happy-end wil ik geen verdere woorden vuil maken. Zie het eerst maar eens vol te houden tot het einde!

Heeft, vaak letterlijk, weinig om het lijf, maar laten we het positief benaderen: iets beter dan die talloze Nederlandse romantische komedies die we de laatste jaren hebben gezien. Ik heb zowaar enkele keren echt kunnen lachen, en dat is waarschijnlijk het hoogst haalbare bij dit type films. In de eerste helft heb je trouwens het gevoel meer naar een aantal losstaande sketches te kijken dan naar een samenhangend filmverhaal. Dat wordt gaandeweg beter maar dan blijkt dat Karthaus geen goede verhalenverteller is en tegen het einde zakt zijn film door de voorspelbaarheid als een kaartenhuis in elkaar. Typische vrouwenfilm eigenlijk met af en toe snedige humor, waarbij ook aan de mannen is gedacht want de drie aantrekkelijke dames in de hoofdrol komen zowel in het begin als aan het slot met sexy kleding prominent in beeld. De dames Spoor, Van Deursen en Laurenssen passen qua acteerniveau dan ook goed bij deze Bella Donna's: een gouden kalf zullen ze met hun net wat te overdreven spel niet winnen, maar voor dit soort fast food films zijn ze uitermate geschikt. Een kleine voldoende.

Niet heel vervelend, al wil de film leuker zijn dan die net is. Het script probeert het wel, maar de actrices missen de timing om de grappen die goed zouden kunnen werken ook echt aan te laten komen. Onderling is er wel chemie en ze voelen wel aan als een stel vriendinnen (wat al heel wat is, ik vind dat nogal eens tegenvallen in Nederlandse films) en dat maakt de film kijkbaar. Verder niks bijzonders en volledig uit te tekenen van a tot z, maar op de zaterdagochtend wil ik er niet te zwaar aan tillen. 2,5*.