Le Sens de la Fête (2017)

Een dag uit het leven van Max [Jean-Pierre Bacry], de organisator van grote bruiloften en partijen. Hij heeft een 'geheime' affaire met één Josane [Suzanne Clément] die het beu is te wachten tot Max zijn vrouw verlaat en opzichtig flirt met een veel jongere collega. Max' assistent Adèle [Eye Haidara] heeft door haar opvliegende karakter veelvuldig ruzie, vooral met Etienne/James [Gilles Lellouche], de bandleider die net zo koppig is als zijzelf. Tot overmaat van ramp blijkt de bruidegom een zelfingenomen controlfreak te zijn... kortom, het wordt een hele klus om deze dag überhaupt door te komen en Max doet er alles aan om de schade te beperken.

Olivier Nakache en Eric Toledano schreven en regisseerden dit luchtige komische drama en maken goed gebruik van de locatie, een chic kasteel. Het meest bijzondere is dat ze erin slagen om alle karakters een volwaardig aandeel te geven in het verhaal, zonder in karikatuur te vervallen. Bacri torent boven alles en iedereen uit in de cruciale hoofdrol en houdt uiteindelijk zowel de bruiloft als de film op voortreffelijke wijze bij elkaar. Dit is natuurlijk meer een modern sprookje dan een docudrama, dus houdt rekening met verrassende/bizarre twists en een happy end, maar dat zal je er niet van weerhouden de filmzaal met een glimlach te verlaten. Pretentieloos vermaak en daarmee een aanrader voor een luchtig avondje uit.

Eigenlijk precies wat ik van deze film had verwacht, simpel verhaaltje dat wel erg vermakelijk is en makkelijk wegkijkt. Dit is vooral te danken aan het degelijke acteerwerk en de mooie beelden van het oude kasteel en de kasteeltuin. Het einde is voor mijn smaak allemaal net even wat te zoetsappig en voelt een beetje geforceerd maar ach, je kan ze velen malen slechter treffen en het was mijn bioscoopbezoek zeker waard.

3*

Heerlijke klucht zoals er naar mijn mening tegenwoordig veel te weinig gemaakt worden. Ik heb hier volop van genoten en bijna twee uur lang weer eens lekker kunnen lachen om de uiteenlopende typetjes en hun interactie.

Het regisseursduo Olivier Nakache en Eric Toledano haalt weliswaar niet het niveau van hun meesterlijke Intouchables (2011), maar de humor komt wel dicht in de buurt. Kostelijk.

Grappig hoe dat soms gaat met een film. Je kijkt ernaar en je denkt: dit wordt 'm niet voor mij. Maar dan kijk je langer en dan begin je het ineens heel goed en leuk te vinden. De setting, het verhaal, het camera- en acteerwerk, de humor, de sfeer. Het zit wat mij betreft briljant in elkaar, het is pakkend en origineel en het geheel vormt één groot spektakel. Het was haast alsof ik zelf op de bruiloft was, en hoe verder de film vordert, hoe vermakelijker het wordt. Ik zat er steeds meer in. Ik dacht in het begin dat het heel flauw zou worden, maar uiteindelijk vond ik het dat niet. Chapeau dus, en om maar te eindigen met het woord waarmee ik begon: ik vond het erg grappig. 4,5*

Ik had me echt verheugd om deze franse film! er werd zelfs vergeleken met de prachtige 'Intouchables'...

Sorry maar het komt niet eens dichterbij, het verhaal klonk aardig maar uiteindelijk wordt er alleen maar slechte flauwe grappen verteld of er wordt veel gevloekt (al wordt het meestal niet vertaald). Oh en nog eens slecht gespeeld!

Voor mij pure ergernis dus ik zal deze slechte komedie snel vergeten.

Erg leuke film, echte aanrader voor wie op zoek is naar de wat meer subtielere humor. De setting(bruiloft) voor een komedie met allerlei verschillende typetjes is wellicht wat voor de hand liggend, maar de regisseurs houden bijna twee uur lang een perfect evenwicht tussen humor en ernst waardoor je het gevoel krijgt naar een levensecht, herkenbaar gebeuren te kijken. En ja, persoonlijk vond ik hem nog een beetje beter dan het wat overschatte Intouchables. Ook een goede film, maar deze "opvolger" heeft met al die verschillende personages en minieme verhaallijntjes een hogere moeilijkheidsgraad om te maken, en desondanks slaagt het regisseursduo bijna cum laude. Le Sens de la Fête is typisch zo een film waar je weinig van verwacht, maar die toch blijkt te werken als een tierelier, en dat zijn de leukste kijkbeurten.

Deze eens bekeken en het was niet mis. Toch een paar keren moeten lachen en die ballonscène was ook wel mooi en uiteindelijk ook wel grappig

De cast deed het ook prima en ook visueel zat het wel snor.

Leuk om gezien te hebben.

Je moet het hen nageven: Toledano en Nakache maken leuke films. Ik begrijp wel dat het niet elke keer bullseye kan zijn zoals Intouchables, dus legde ik vooraf de lat niet té hoog. Vond deze wat traag en oninteressant op gang komen doch eens je doorhebt dat alle ingrediënten ingezet worden om een totaal mislukt trouwfeest te krijgen is het uitkijken naar het trouwfeest. Dat de bruidegom als een onuitstaanbare snob geschetst wordt deed me daar ook op hopen. Verder is de ceremoniemeester Max omringd door heel wat sullen, waarvan vooral de entertainer (Gilles Lellouche) bijblijft. De reeds genoemde ballonscène was de apotheose van het hele gebeuren en de humor wordt gericht op hedendaagse lifestyle zoals de smartphone-onzin en de drang om altijd exceptioneel te moeten doen omdat normaal doen niet goed genoeg is. Zeker het bekijken waard maar voor een Franse komedie net een te degelijke komedie. Twijfel tussen 3* en 3,5*.

Humor die je vaak op je klompen aan voelt komen, maar het tempo ligt hoog en op een gegeven moment moet je er maar gewoon in meegaan (mijn huisgenoot rolde bijna van de bank). En dan is C'est la via bij vlagen een hilarisch vermakelijke film. En ja, dat is een soort van pleonasme.

Vlotte film met een fijne cast, sowieso een geinig onderwerp zo'n cateraar voor feesten en partijen. Er zit veel vaart in de film en de humor is in orde. Een Franse feelgood fillm.

Leuk.