Midnighters (2017)

Aardige thriller. Het verhaal is best leuk bedacht, maar de plotwendingen zijn wat ver gezocht waardoor je de film niet helemaal serieus meer neemt. Verder is het een prima thriller met een aantal spannende momenten. Er zitten wel wat harde scenes in, maar om het nu horror te noemen, nee dat niet. Het acteerwerk is van gemiddeld niveau. Leuk tussendoortje. 3/3.5

Geen bijzonder innovatieve film, maar goed acteerwerk en een paar spannende scènes maken dat de film toch nog wat punten scoort. Een thriller die erg gefocust is op de personages. De film vult de personages met wantrouwen, verraad en begeerte en laat zien hoe deze ondeugden zich invreten in de menselijke natuur. Dat daar weinig goeds van komt, is geen verrassing. De film deed me een beetje denken aan Shallow Grave, maar dan minder origineel en oppervlakkiger.

Regisseur Julius Ramsay verfilmt het script van broer Alston, dat niet uitblinkt in verhalende omhalen en humor. De uitvoering is droog en direct. Wel ok, maar een beetje humor om de nuchterheid van verhaal en personages te doorbreken, had ik wel op prijs gesteld.

Tevens een film met veel geweld. Geweld dat voortkomt uit het eerder genoemde spel met de menselijke natuur. Eigen belang is allesoverheersend. Bij twijfel over de winstkansen moet iemand het ontgelden. Dat gebeurt op gewelddadige wijze. Nooit heel expliciet in beeld gebracht overigens. Eigenlijk is slechts één scène met wat folterwerk visueel ietwat onaangenaam, maar ook in die scène presenteert de camera geen erg verontrustende beelden. Het blijft vooral suggestief en in het nette, dus zonder grote hoeveelheid gore of bloederigheid. Slechts mijn bescheiden mening natuurlijk.

Fijne rol van Ward Horton als de bozerik. Behangen met arrogante en psychopatische trekjes maakt hij indruk. Ook Alex Essoe als vrouw des huizes imponeert en biedt (niet onbelangrijk) ook nog eens een prettige aanblik. De overige personages zijn niet veel meer dan beeldvulsel. Hun aanwezigheid dient met name om het verhaal in beweging te houden door aanleiding te zijn voor plottwisten, die eigenlijk steeds op hetzelfde neerkomen.

Het verhaal draait in cirkeltjes rond. Er vallen klappen en machtposities veranderen telkens. Er is veel beweging. Ondanks de hoge handelingssnelheid valt er echter weinig verrassends te beleven. Alertheid bij het kijken is niet nodig. De psychologische diepte van de personages valt ook wel mee. Het ondeugdelijke spel met de menselijke natuur is in aanzet zeker boeiend maar zonder evolutie blijft het spel hangen in banaliteiten.

De slotakkoorden zijn nog even de moeite als het (door mij al ingevulde) einde niet gebeurt. Hoera. Verrassing.

Ja, een leuk en onverwacht einde. Beetje duister ook. Daar kan de rest van de film nog wat van leren.