The Keeping Hours (2017)

Matig.

Laat je vooral niet vangen aan de genreaanduiding. Geen zin om een hele genrediscussie te starten, maar horror komt er echt niet aan te pas. En doorgaans hanteer ik toch een best ruime definitie van het begrip, maar The Keeping Hours ... nopes.

Eigenlijk is het gewoon een verwerkingsdrama. Met een geest. Geen enge, er zit misschien een halve spannende scene in, maar gewoon een geest met als functie om een zeker drama in gang te steken. Daar blijft de rest van de film dan gewoon in hangen. Geen genreswitch meer naar het einde toe, integendeel zelfs. Hoe verder je komt, hoe krachtiger de dramainsteek wordt.

Probleem is echter wel dat de film nog steeds is opgebouwd als genrefilm, het is ook niet voor niks een Blumhouse productie. Daardoor is het drama redelijk cheesy en boeit dat stuk van de film allerminst, terwijl de film net helemaal die richting uitdraait. Beetje foute mix (of toch invulling) van de genres.

Qua productie oogt het nog wel aardig, acteerwerk is verder ook niet verkeerd, maar als film is het een redelijke sof. Leuk probeerseltje, maar het komt er niet echt uit.

2.0*

Prima drama waarbij een bovennatuurlijke gebeurtennis een getormenteerd stel de kans biedt op vergeving. Liefde, verlies en vergeving worden hiermee prachtig in beeld gebracht. Karen Moncrieff weet met mooi camerawerk prachtige beelden te genereren en de cast acteert verrassend goed. Ik vond het zelf zacht en ontroerend. Je mag het cheesy vinden, maar wat is daar in essentie eigenlijk mis mee? Als het op deze manier aan de man wordt gebracht heb ik er meer dan vrede mee.

Een zoet, bovennatuurlijk drama met prima acteerwerk en een braaf maar redelijk verhaal. Van horror is geen sprake. Iets meer pit had niet misstaan, het begint best redelijk maar daarna kabbelt het rustig voort naar het einde toe zonder opzienbarendheden. Een nipte voldoende.