Visages Villages (2017)

De 88-jarige Waalse filmmaakster Agnès Varda, die gezien wordt als één van de grondleggers van de Nouvelle Vague/New Wave-cinema, reist samen met de 33-jarige visuele duizendpoot JR door Frankrijk op zoek naar landschappen, gezichten en vooral de verhalen die erachter schuil gaan. Daarbij ontmoeten ze een keur aan gewone Franse mensen die ze op een bijzondere manier in de schijnwerpers zetten door uitvergrote foto's van mensen op muren en gebouwen te plakken.

Het concept is best aardig en Varda en JR vormen een interessant en charismatisch 'odd couple', maar het resultaat is helaas wat oppervlakkig en begint al snel te voelen als een herhaling van zetten. Als het doel van de film werkelijk was aandacht te geven aan 'de mensen', dan hadden Varda en JR er veel beter aan gedaan om zich te richten op een paar projecten zodat we meer inzicht krijgen in de impact die hun kunst op de langere termijn heeft op het leven in het dorp en de afgebeelde persoon of personen zelf. In plaats daarvan staan Varda en JR zelf meer centraal, maar is de ontwikkeling van hun vriendschap veel minder interessant dan hun kunst. Het gekunstelde en futloze commentaar helpt niet mee, de ééntonige score (inclusief accordeon) evenmin. En het einde is ronduit teleurstellend...

Hij is mij niet tegengevallen, maar was ook niet beter dan verwacht. Ik vind het een mooi en origineel idee, die grote foto's op gebouwen e.d. Het ene verhaal vond ik interessanter dan het andere. Ik vond de gesprekjes tussen Varda en JR tussendoor soms erg gespeeld. Wat dat betreft houd ik meer van spontaniteit in een film als de deze. Ik houd ervan als er wordt gereisd in een film, dus dat sprak mij aan. Geen film die veel indruk op mij heeft gemaakt, maar wel voldoende. 3*

De vorige maand overleden Agnès Varda leeft zich uit en amuseert zich in deze charmante documentaire waarin ze samen met fotograaf J.R. doodgewone mensen en eentonige plaatsen op een originele manier letterlijk in de kijker plaatst.

Het merendeel van hun vondsten zijn best geslaagd, maar niet alle en zeker niet de laatste waar een brok nostalgie naar boven kwam maar eigenlijk niet erg duidelijk was.

Daarnaast echter wel geamuseerd gekeken naar het duo in hun uiteenlopende houdingen en hun eenvoudige dialogen met af en toe een levenswijsheidje erbij.

Tenenkrommend inderdaad. Prima om sommige dialogen vooraf te schrijven, als ze mooie teksten bevatten. Ze vergeten alleen dat Agnès Varda en JR absoluut geen acteurs zijn - en dan krijg je dit resultaat. Het einde voelde ook erg gekunsteld aan.

Mooi project wel. Er hadden nog wat meer interessantere verhalen tussen mogen zitten, maar al met al een prima roadtrip.

Jammer van de matige stijl van de beelden, in een film die nota bene deels over fotografie gaat.

3*

Niet iedereen heeft wat met de documentaire als filmgenre, maar een goede documentaire kan echt iets raken als je ervoor openstaat, wanneer het over iets gaat wat je iets doet; of dat nu Maradona, kunst of de menselijke natuur is. Faces Places bevindt zich meer op het vlak van die laatste twee, en toont ons de hartverwarmende reis die de grande dame van de Franse cinema, de 88 jaar oude Agnes Varda, en de jonge fotograaf en beeldend kunstenaar JR, samen maakten.

Een vrij unieke roadmovie dus, waarin dit niet direct voor de hand liggende duo op de bonnefooi op zoek gaat naar bijzondere verhalen en herinneringen in de Franse dorpen, veelal op het platteland. Tegelijkertijd een duik in de geschiedenis, het individu en de connectie die we met elkaar en ons verleden hebben, brengen ze dit tot uiting door enorm uitvergrote foto’s aan te brengen op allerlei wisselende plekken, wat een verrassend mooi effect heeft.

Niet al Varda’s film kunnen me in gelijke mate bekoren, maar na Cléo de 5 à 7 (1962) is hier dan toch een tweede welverdiende viersterren waardering.

4*

Geslaagde roadmovie vol nostalgie en mijmeringen, waarbij ik de interactie tussendoor ook best kon waarderen ("Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?" "Via een datingsite"). Het project vond ik leuk om te volgen maar ik had gehoopt op iets meer herinneringen van Varda zoals wanneer ze verhaalt over een verblijf met Demy, Godard en Anna Karina.

Mooie locaties zoals het mijnwerkersstadje of dat piepkleine begraafplaatsje- enige dissonant was Le Havre, dat vind ik ook het minst interessante portret. Beetje jammer, maar niet verrassend, dat de ontmoeting met Godard op niets uitdraaide. Ben benieuwd of Godard Varda nog heeft gezien voor haar overlijden.

De vrijblijvendheid van de film is zowel een kracht als een zwakte. Enerzijds ontspannen en relativerend, anderzijds wat niemendallerig. Blijft daardoor slechts een heel aardig tussendoortje naar mijn mening, dus ik verbaas mij wel over het hoge gemiddelde op IMDB.

Het einde is overigens wat gekkig en bijna surrealistisch, je vraagt je af of dat wel helemaal spontaan is verlopen.

Mooie documentaire over de fotograaf JR en de regisseuse Agnes Varda die samen door Frankrijk trekken en mensen fotograferen waarvan de foto's supergroot op gebouwen worden geplakt. Het is niet alleen een leuk idee en een mooi project voor een film, maar bovendien is de film ook mooi uitgewerkt en weet hij tot het einde te boeien.

Best wel genoten van deze documentaire van Agnès Varda. Mijn eerste film/docu overigens van haar die ik zag. Meteen al een schot in de roos waarmee ze met haar onbevangenheid en een vleugje ondeugendheid de kijker en de vooral ook JR en andere figuranten bespeelt.

Geweldig toch die kunstaffiches van levensechte grote posters op de wanden. Het doet wat denken aan een kruising van Christo en Bansky. Maar meer dan de kunst op zich zijn die kleine verhalen van de kleine man in de straat die het een aangename geheel doet vormen. Het lijkt wel een rubriek van Man bijt hond of Iedereen beroemd.

De dialogen tussen JR en Varda lijken soms wat geconstrueerd, maar dat stoorde me niet. Het bracht wat humor in de reeds fijne docu die werd gepresenteerd. Het busje is geweldig en brengt je van de ene plek naar de andere. Fijn!

Fijne feel-good docu waar kunstenaars desolate omgevingen verfraaien met kunst en daarbij gewone mensen in de schijnwerpers zet. Er is veel chemie tussen de hoofdrolspelers/regisseurs en er is constant sprake van een Godard-achtige, stuwende energie en spontaniteit. Bewonderenswaardig is hoe fris Agnes nog is op haar 88 en hoe met zeer simpele middelen (uitgewerkte portretfoto's) de mensen zo veel blijdschap kan worden gegeven.

Leuk om een keer te kijken (gezien op Mubi).

Dit keer komt Varda een meer dan een halve eeiuw jongere kunstenaar tegen. Varda voelt een sterke verwantschap voelt. Ze gaan samen Frankrijk door. Fraaiste en ontroerendste stuk zit erg naar het begin, dat vond ik de mijnwerkershuisjes met de grote mijnwerkers erop. De huisjes worden gesloopt en er woont nog een vrouw. JR en Varda plaatsen ze op een fraaie manier in de geschiedenis. De hele docu is fijn maar dat stuk is het fijnste. Varda en JR brengen hun kunst naar de mensen in deze losse feel good documentaire.