Outrage Coda (2017)

Fijn einde.

Gelijkend op de voorgaande films. Weer een hoop gebalanceer tussen de verschillende Yakuza groepen, met een hoop verschillende personages die elk met hun eigen doel deelnemen aan het hele Yakuza gebeuren. Het eerste uur is daarom best draag, daarna krijg je wat meer actie voorgeschoteld.

Kitano blijft een geweldig imposant figuur, maar ook de rest van de cast laag zich gelden. Al is er uiteindelijk niemand die echt individueel kan schitteren, de film gaat dan ook niet zozeer over personages, wel over het gehele Yakuza-body.

Visueel sterk maar egaal, het is vooral de soundtrack die indrukwekkend was. Nooit gedacht dat Kitano Hisaishi zo goed zou kunnen vervangen, slim ook om een hele andere richting op te gaan met de muziek. Fijne film voor wie houdt van de wat serieuzere Yakuza film dus, maar allicht wat droog voor sommigen.

4.0* en een uitgebreide review

Deze film heeft erg lang op de plank gelegen voordat ik hem eindelijk keek. Belangrijkste reden was dat ik eerst de voorgaande twee delen wilde herzien omdat toen ik destijds het tweede deel zag merkte ik al dat het eerste deel erg weggezakt was. Dus de hele trilogie in een weekend weggewerkt.

Ik moet zeggen dat het goed is om de andere films eerst te kijken zonder teveel tijd er tussen. Er komen nogal wat karakters voorbij en het zakt nogal snel weg welke naam bij welk gezicht hoort en bij welke groep hij hoort. Er zijn nogal wat groepen en met name groepen binnen de groepen. Het is uiteindelijk bijna een Shakespeareaanse tragedie met alle paleisintriges.

De films staan verder in elkaars verlengde. Geen humor zoals in Sonatine, eerder veel snoeihard, meedogenloos en achteloos geweld. Met name de eerste twee films zijn sterk wat inventieve moorden en martelingen betreft; dit laatste deel is dan visueel weer een tikkeltje mooier, wat ook wel het verschil in leeftijd van de film is.

In ieder geval rond deze film de hele saga op een goede manier af. En het was mooi om Ren Osugi in wat één van zijn laatste films moet zijn geweest te zien. Ik vond het al jammer dat hij niet in de vorige films te zien was, maar gelukkig dook hij hier dan toch nog op. Ook voor deze afsluiter van de trilogie 4*.

Sterk en passend slot van de Outrage trilogie van regisseur Takeshi Kitano. Was niet verkeerd om van te voren nog de twee vorige delen te bekijken, zo begin je toch wat lekkerder aan Outrage Coda, weer helemaal op de hoogte omtrent de laatste stand van zaken wat betreft de verhoudingen tussen de diverse fracties en personages.

Het begin was wat traag en er gebeurde niet al te veel maar na een incident met een vooraanstaand Hanabishi lid op het gebied van de Chang organisatie (waar Otomo inmiddels deel van uitmaakt) in Zuid-Korea komt er wat schot in de film. Er ontstaat een conflict tussen de beide groeperingen terwijl er in de top van de Hanabishi ook een machtsstrijd ontstaat. Het in Beyond Outrage flink gedecimeerde Sanno-kai blok ruikt vervolgens ook weer zijn kans om hun macht en gebied weer te vergroten

De rol van de politie en/of autoriteiten in Outrage Coda is zeer bescheiden en zelfs te verwaarlozen. Ook het meest centrale karakter (als daar in de drie films al sprak van is) in de persoon van Otomo (gespeeld door regisseur Kitano zelf) komt in het begin maar spaarzaam aan bod. Het zijn vooral de fraai geschoten beelden, het imponerende acteerwerk en de indringende soundtrack die in het eerste gedeelte het meest renderen.

Naast de weer solide Kitano als de overwegend stoïcijnse Otomo is ook het duo Toshiyuki Nishida en Sansei Shiomi als de twee Hanabishi onderbazen bijzonder goed op dreef. Verder vielen me de rollen van Pierre Taki als de perverse Hanada, Hakuryu als Lee de rechterhand van Chang en de overspannen Hanabishi voorzitter Nomura, gespeeld door oudgediende Ren Osugi in positieve zin op.

Na zo'n vijftig minuten gaat zowel het tempo als het niveau van Outrage Coda nog een tandje omhoog en volgen er een aantal voortreffelijke scenes. Daaronder weer wat heerlijke schietpartijen, executies, conversaties en wat prima komische voorvallen, tenminste als je er met de juiste kijk instelling oog voor hebt.

Aansluitend komt Kitano met een goed gevonden zowel subliem als bevredigend einde.

De drie films naast elkaar leggend heb ik nog steeds een lichte voorkeur voor het eerste deel, maar dat komt enkel door de aanwezigheid van Kippei Shiina in de rol van Mizuno. Outrage Coda is hoe dan ook een boeiend en geslaagd slotstuk.

Duidelijk de minste van de drie Outrage films. Deze is zonder meer overbodig want er zit geen enkel extraatje in ten opzichte van de twee voorgangers ... het is gewoon meer van hetzelfde, maar van mindere kwaliteit... de intriges tussen verschillende yakuza families blijven, maar de opbouw naar een climax valt tegen. Coda geeft een vermoeide indruk; zelfs de geweldscènes die zo hard en expliciet waren in de eerste film, zijn suf. De meer gortige moorden blijven netjes offscreen. Er spreekt niet veel enthousiasme uit de regie, alsof Coda met enige tegenzin is gemaakt. Kitano is een plezier om naar te kijken als de oldskool yakuza die nog altijd sluw afrekent met zijn vijanden

Outrage : 4*

Outrage Beyond : 3,5*

Outrage Coda : 3*