Wonderstruck (2017)

In 1927 verlaat Rose, een doof tienermeisje [Millicent Simmonds] haar vader om in New York in contact te komen met een beroemde actrice [Julianne Moore]. In 1977 gaat Ben [Oakes Fegley] een 11-jarige jongen die na de dood van zijn moeder door blikseminslag doof is geworden op zoek naar zijn biologische vader op basis van een aanwijzing die hij vindt in een boek met de titel 'Wonderstruck'. De eerste helft is een waar genot om naar te kijken, want regisseur Todd Haynes gebruikt de stijl en de sfeer van filmmakers uit beide periodes waardoor je vergeet dat je naar een film uit 2017 zit te kijken. De verwijzingen naar Lillian Gish en haar beroemde rollen in Orphans of the Storm en The Wind zijn bijzonder vermakelijk voor fans van zwijgende films. Oplettende kijkers zullen ook nadrukkelijke verwijzingen zien naar Berlin: Eine Symphonie der Grossstadt en het beroemde trackingshot aan het begin van The Crowd herkennen. De straatscènes in de jaren '70 roepen meteen herinneringen op aan de blaxploitationfilms van die periode, zoals Shaft en Cotton Comes To Harlem, mede dankzij een uitgekiende soundtrack. Deze film blinkt verder uit in kostumering en make-up. Simmonds is bovendien voortreffelijk in de hoofdrol... maar halverwege verliest de film momentum in een langdradige sequentie in het Natuurhistorisch Museum en werkt de film toe naar een afsluiting die bij lange na niet zo verwonderlijk is als de titel ons doet vermoeden. Sterker nog: het is voorspelbare schmaltz en dat is gezien het geniale eerste uur een onaangename verrassing.

De film kwam voor mij pas echt tot leven toen we al ruim over de helft zaten. Tot dan wist hij mij niet te boeien, noch te raken.

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van dat gedeelte wat zich in 1927 afspeelde. Mooie zwart-wit fotografie, heerlijk jaren twintig sfeertje en dat alles zwijgend was kwam de sfeer alleen maar ten goede. Niet te vergeten natuurlijk het mooie spel van het dove tienermeisje Rose. Voor mij had de hele film trouwens zich in de jaren twintig mogen afspelen want het gedeelte wat in 1977 plaatsvond vond ik totaal oninteressant. Het einde deed mij daarom ook helemaal niks.

3.0*

Grotendeels een stomme film, waarvan de helft in zwart-wit is, met twee verhalen die door elkaar heen lopen en uiteindelijk samen komen. We volgen een jong doof meisje in 1927 en een doof jongetje in 1977 die de benen nemen en naar New York vertrekken. Een wat kinderlijk verhaal dat pas na 75 minuten iets interessanter wordt. Op zich mooi geschoten en de jonge cast doet het niet slecht maar ik vond het over het algemeen behoorlijk saai. Dit had makkelijk een uur korter gekunt. Ik vond het een lange zit en was blij dat de film was afgelopen. Ik vond het de moeite zeker niet waard.

Een prachtige en weldadige ode aan de zwijgende (stomme) film.

Enige binding met die films kan dus wel een voordeel opleveren. Al is de film echter voor zowel jong als oud toegankelijk genoeg om te bekijken. Wonderstruck is gebaseerd op het gelijknamige boek van Brian Selznick, wiens schrijfwerk al eerder de basis vormde voor de film Hugo. Maar verwacht hier geen tweede Hugo daar verschillen Scorsese en Haynes (gelukkig) te veel van elkaar met hun aanpak. Ook het budget van Hugo was vele malen groter, al zijn er natuurlijk ook wel een paar overeenkomsten te vinden.

De plot draait om twee prille tieners in twee verschillende tijdperken. Het dove meisje Rose komt uit het New York van 1927, vlak voor de uitvinding van de geluidsfilm. Ze is van huis weggelopen en op zoek naar haar moeder. Haar belevenissen doorkruisen die van de jongen Ben die in 1977 in een hectisch New York verzeild raakt en tevens van huis is weggelopen op zoek naar zijn vader. Beide zijn doof. Deze twee parallelle verhaallijnen die naadloos met elkaar verweven worden, mede dankzij de muziek, komen uiteindelijk samen in een boekwinkel in New York.

Regisseur Todd Haynes laat 1927 aanvoelen als een stille (stomme) film, door dit ook zonder spraak en in zwart-wit gefilmd te hebben. Het voelt ook als het New York uit die tijd. Hetzelfde weten ze in kleur te creëren voor de jaren ’70. Dat de regisseur de tweede verhaallijn als een stille film toont is moedig en vooral erg geslaagd. Daarnaast is het acteerwerk van de jonge kinderen erg indrukwekkend te noemen, net als de dubbelrol van Julianne Moore die hier voor de derde maal verschijnt in een film van Todd Haynes.

Voor sommigen is het wellicht wat te traag, maar voor wie een beetje geduld heeft, krijgt met Wonderstruck pure filmmagie.

Haynes blijft een eigenzinnige, getalenteerde filmmaker, die elke keer weer toch weer probeert om iets nieuws te proberen, maar deze Wonderstruck is zeker niet zijn beste poging geworden. Misschien moet je wel pure liefde voor de stad New York voelen(de eigenlijke hoofdrolspeler hier) om door deze film betoverd te worden, maar gevoelsmatig werd ik zelf niet geraakt door dit net wat te bombastisch en tegen het einde ook behoorlijk sentimenteel drama. De bijna twee uur durende speurtocht van de dove eenling Ben(goed gespeeld door Fegley) word derhalve nergens zo magisch als de bedoeling zal zijn geweest. Waar je wel van kunt genieten is dat de makers de unieke jaren zeventig op schitterende wijze laten herleven: uitstekend. Prachtig ook bij vlagen hoe men de beelden overduidelijk voor zich laat wil laten spreken, dit is geen film die het van sterke dialogen moet en wil hebben. In dat kader bevreemd de aanwezigheid van klasse actrices als Williams en Moore dan weer wel. Beide spelen de meest ondankbare, overbodige bijrol in hun carrière, dit had hen bespaard moeten blijven.

Goeie film waarin een doof jongetje en een doof meisje beiden weg rennen van huis. Twee verhalen gescheiden door een tijdspanne van 50 jaar die parallel aan elkaar worden verteld en waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Weinig dialoog en een tikkeltje langdradig. Maar wel een aantal mooie momenten zoals de prachtige finale waarbij de twee verhalen bij elkaar komen.

We are all in the gutter but some of us are looking at the stars

Todd Haynes heeft met I'm Not There. één van de meest indrukwekkende muziekfilms gemaakt en het was altijd mijn bedoeling geweest om eens wat meer van zijn oeuvre te gaan zien. Velvet Goldmine lijkt mij sowieso al een enorm interessante film, maar door omstandigheden bleef die tweede kennismaking met de regisseur uit. Dan maar eens aan zijn meest recente hersenspinsel begonnen, het op een boek van Brian Selznick (die ook Hugo schreef, een tijd geleden verfilmd door Martin Scorsese) Wonderstruck.

Maar echt onder de indruk ben ik niet. Haynes verdeelt de film in twee verhaallijnen die - uiteraard - uiteindelijk samenkomen. De eerste plotlijn speelt zich af in 1927 waarin we het dove meisje Rose volgen die een ontmoeting met haar idool wilt. Het jaar 1927 staat in de filmgeschiedenis vooral gekend als het jaar waarin de de silent film overging naar de geluidsfilm (met The Jazz Singer als grote 'schuldige') en Haynes speelt vlotjes met de gekende stijl van een silent movie. Rose straalt zo eenzelfde tristesse uit als Charlie Chaplin en visueel komt de zwartwit stijl mooi tot zijn recht. De tweede plotlijn concentreert zich op de jonge Ben in 1977 die na de dood van zijn moeder op zoek gaat naar zijn vader. Haynes kiest om grotendeels voor eenzelfde aanpak te gaan als met Rose, maar de jaren '70 zonder geluid? Het werkt toch niet zo goed. Naar het midden toe kabbelt de film maar wat verder en verder, de scène in het museum duurt wel erg lang, maar uiteindelijk komt er schot in de zaak.

En hoe! Vanaf de boekenwinkel laat Haynes ook in de jaren '70 een visueel indrukwekkend stukje cinema zien (die maquette!) en hoewel je het einde van ver ziet aankomen, werkt het wel.Wat een debuut trouwens voor Millicent Simmonds die hier Rose speelt. Simmonds, in het echt ook doof, had voorheen nog geen acteerervaring maar oogt enorm naturel en overtuigt over de gehele lijn. Dat kan iets minder gezegd worden van Oakes Fegley die Ben speelt, al heeft dat er misschien ook wel mee te maken met het feit dat ik net iets minder kon met zijn verhaallijn. Nog een paar leuke bijrollen trouwens. Michelle Williams is als de moeder van Ben ietwat onderbenut maar Julianne Moore past perfect als de mythische actrice van wie Rose allerlei knipsels verzamelt.

Niet slecht en het is het op zich wel waard om dit tot het einde uit te zitten, maar had er toch meer van verwacht. Zeker de jaren '70 sequentie had compacter en intrigerender gemogen en ik vraag me af wat het had gegeven mocht Haynes zijn film volledig in de jaren '20 had gesitueerd. Misschien had dat na een tijd ook beginnen tegen te steken, maar voor nu is dat het beste stuk aan deze Wonderstruck.

3*

Film met twee parallelle verhaallijnen, waarin een jongen letterlijk in de voetsporen van zijn grootmoeder stapt. Kunstig geconstrueerd is het zeker, maar het is ook weer niet zo dat ik nagelbijtend op het puntje van m’n stoel heb gezeten. Ik deel de mening van wibro dat het fraaie zwart-wit gedeelte met een uitstekende Millicent Simmonds als protagonist verreweg het meest interessante deel van de film is. De andere verhaallijn, die vijftig jaar later speelt, is ronduit saai en de ontknoping is uiteindelijk weinig verrassend. Daardoor steekt de film in z’n geheel naar mijn mening amper boven de middelmaat uit.

“How do you know my name?”

Schitterende film van Todd Haynes. De inspiratie en fantasie die Haynes in Wonderstruck tentoonspreidt is bewonderenswaardig. Twee tijdsperiodes (de jaren 20 en jaren 70) vloeien moeiteloos in elkaar over, en vooral audiovisueel is het genieten geblazen. Simmonds, Fegley en Julianne Moore in een belangrijke dubbelrol zijn geweldig, en iedereen die fan is van New York zal ook kunnen genieten. Op het laatst wist ik een beetje wat er ging komen, maar toch zat ik nog met een brok in m’n keel naar de scènes tussen Moore en Fegley te kijken. Wonderstruck is een beetje onder de radar gebleven, maar het is een aanrader voor iedere filmliefhebber.

Teleurstellend op elk gebied. Het verhaal wist me op geen enkel moment te boeien en de clou zag je al van mijlenver al aankomen. Het acteerwerk, tja niet slecht...maar echt opvallend dan zeg ik neen. De beelden zijn ook wel aardig, maar daar had ik ook wel wat meer van verwacht. In ieder geval het wist me niet te imponeren blijkbaar. Het dramatische aspect komt uiteindelijk toch maar povertjes uit de hoek.

Matige film ! 5/10

Hmmm, fijn hoor.

De lage score verrast mij toch wel. Niet omdat ik vind dat op MM films zo geweldig gescored worden, maar dit type drama eindigt doorgaans toch wel een stukje hoger. Twee verhaallijnen die mooi bij elkaar komen, veelvuldige verwijzingen naar het verleden en een stevige brok sentiment.

Zeker niet altijd mijn ding, maar ik vond de regie van Haynes echt uitmuntend. Delicaat, maar ook trefzeker. En ondanks dat het zich afspeelt in de jaren '20 en '70 en de tijdperken met respect getoond worden, voelt het toch ook weer niet heel erg ouderwets aan.

Er zitten wel wat probleempjes hier en daar. Zo is het 20s fragment wel beduidend mooier (maar jammer genoeg korter), is de finale wat te lang (ondanks dat het streepje animatie daar écht wel leuk is) en is de afwikkeling wat té toevallig allemaal. Maar omdat Haynes alles netjes onder controle heeft is dat amper een probleem.

Verder hulde voor Millicent Simmonds, zij speelt op jonge leeftijd echt erg goed. Fijne ontdekking dit, jammer dat het blijkbaar weer niet bij de juiste mensen terechtkomt.

3.5*

Misschien had ik mijn avond niet of moet ik hem opnieuw gaan bekijken. Maar ik miste gewoon bepaalde stukken. Vooral van Ben waarvan ik eerst helemaal niet door had dat dat zijn tante was en niet zijn moeder. En ja wie was er dood? Het bleek zijn moeder dus en niet zijn broer of zusje. Daarna ging ie naar dat andere huis. Bleek dat dat zijn ouderlijke huis was en zo miste ik gewoon bepaalde logica. Ook naar het eind toe had ik gehoopt op een soort van hereniging van oud naar nieuw. Maar die kwam er niet. Sterker nog Rose kwam niet meer voor op het eind terwijl ik dacht en hoopte dat de twee verhalen zich gingen samensmelten. Dat was voor mij een mooi einde geweest.

De regisseur koos voor meer opmerkelijke keuzes. Wat soms goed uitpakte. Zwart wit voor het meisje uit 1927 en in mooie kleuren van de jaren 70. Maar vooral bij Rose werd gekozen om ook de stemmen weg te laten als ze gingen praten. Dit om het geheel vanuit het perspectief vanuit het meisje te bekijken. Dat is gewaagd zeker voor een film van bijna 2 uur. Gelukkig gebeurde dat zelden bij Ben's verhaal. Misschien ook omdat Ben pas later doof werd. Ik heb trouwens het meest genoten van Ben en die donkere jongen. Dat samenspel vond ik subliem en goed vertolkt met al die briefjes. Heb goed opgelet maar zag geen foutjes hierin. Ook niet bij het oversteken. Immers wie doof is hoort niks aankomen dus hij of zij moeten zeer goed uitkijken. Rose zag ik al eerder in een film en ben zeer gecharmeerd van haar. Vooral ook omdat ze in het echt ook doof is.

Zodoende voor mij plussen en minnen. Muziek vond ik goed gekozen trouwens. Ga m zeker nog een keer bekijken. Kijken wat ik nu heb gemist in het begin. Vond trouwens die animatie erin wat goedkoop aandoen. Hadden ze beter in beeld moeten brengen.

Okay kleine voldoende.