Aus dem Nichts (2017)

Akin concentreert zich duidelijk op psychologie en emoties, maar doet dat wel vanuit een sterk eenlijnig perspectief. In de mal van goed en kwaad is geen ruimte voor nuances. Kijk je door de bril van Akin, dan begrijp je op zichzelf waarom. De cineast, zelf van Turkse herkomst, ontdekte voor de opnames dat hij door een neonazistisch collectief vogelvrij was verklaard. Het gevaar van deze groeperingen blijft onderbelicht, zeker als de autoriteiten hun kop in het zand steken. De stereotyp gecaste neonazi’s brengen de geloofwaardigheid van de film echter constant in het geding. Zelfs de brute advocaat van de twee daders (Johannes Krisch) ontkomt niet aan een dubieuze karakterschets. Het litteken op het voorhoofd stelt zijn neutraliteit al bij het eerste aanzicht im frage. De agressieve toon van ondervragen werkt enkel bevestigend.

uitgebreid schrijven

Hoe goed bedoeld de film ongetwijfeld is, dit is geen goede film.

Het eerste deel gaat nog wel, hoewel het acteren van de bijpersonen hier ook al tenenkrommend is, maar de emoties van om wie het draait, lijken oprecht. Daarna duizelt de film naar beneden de zee in.

Het rechtspraakdrama is dramatisch. Van de casting druipt af wie goed is en vooral wie slecht is. Zelden zulk een gluiperig uitziende advocaat en getuige à decharge gezien. Over de motieven van de daders komen we niets te weten en het vonnis zien we mijlen ver aankomen, zozeer wordt het tegenovergestelde bij voortduring benadrukt. De rechter die aan het slot in slow motion de rechtzaal binnenzweeft, is goed voor een slappe lach.

En dan het derde en laatste deel met een hoofdrol voor een witte kwikstaart. Knulligheid ten top, zelfs een mislukt jongens- en meisjes avonturenboek onwaardig.

Jammer, jammer. Deze regisseur kan veel beter, heeft hij bewezen.

Een film in drie delen, en ze zijn niet allemaal even goed. Het eerste deel, waarin Katja [Diane Kruger] het verlies van haar gezin probeert te verwerken, is een goed geacteerd, maar weinig verrassend psychologisch drama dat zich vooral richt op het rouwverwerkingsproces. Het tweede deel richt zich eerst op het politie-onderzoek, met een uitstekende Henning Peker als commissaris Gerrit Reetz die Katja op even omzichtige als doortastende wijze ondervraagt, en toont bovendien het verloop van de rechtszaak (Vielen Dank!). Dit deel is met zeer veel aandacht voor detail gemaakt en veruit het beste deel van de film. Het toont hoe politie de moeilijke balans probeert te vinden tussen empathie met het slachtoffer en een nuchtere kijk op de feiten en de bewijzen die voor handen liggen, alsmede de zakelijke manier waarop de rechtszaak verloopt. Het laatste deel is weer een wat dwaze psychologische thriller die de tot dan toe authentieke toon van de film behoorlijk om zeep helpt. Het einde is een slappe, melodramatische uitvlucht. Een film met een ernstige identiteitscrisis, een paar enorme plotgaten en een bijzonder twijfelachtige moraal.

Ik vond dit nu niet een bepaald sterke film en dat komt vooral door het vooral totaal ongeloofwaardige 3e deel. Tijdens de aftiteling wordt verwezen naar de moorden door de neonazistische groepering, de NSU die tussen 2000 en 2007 acht moorden met een racistische achtergrond pleegde. Als je een film wil maken met dat als voorbeeld, dan is natuurlijk geloofwaardigheid wel een vereiste. In het 1ste en 2e gedeelte weet de regisseur daar goed in te slagen maar in het laatste gedeelte slaat de regisseur de plank i.m.o. volledig mis. Katja die zich als een IS strijder met een zelfgemaakte bom de caravan binnengaat en zich samen met de twee nazi's opblaast. Al eerder heeft ze al een poging gedaan door de bom onder de caravan te leggen, maar toen nam plotseling een vogeltje bezit van de caravan en toen haalde Katja de bom weer weg, want ja, zo'n arm vogeltje opblazen, dat kan natuurlijk niet. Tja, gekker moet het natuurlijk niet worden en ik kan dit absoluut niet serieus nemen. Dat 3e gedeelte had i.m.o. radicaal anders gemoeten, want nu gaan velen niet alleen twijfelen of die moorden tussen 2000 en 2007 door de NSU wel echt gepleegd zijn maar gaan ze denken dat zij niet meer dan een verzinsel zijn van de regisseur zelf omdat hij zo graag een film wilde maken over nazi terreur in het huidige Duitsland. Dat de regisseur van Turkse afkomst is werkt dan natuurlijk ook niet bepaald in zijn voordeel.

3.0*

Ik vond de rechtszaak ongeloofwaardig. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat het in Duitsland in het echt ook zo gaat...

Was een beetje bang dat dit een soort Hollywood achtige film zou worden nadat ik Akin bij nota bene The Hollywood reporter met Arronofsky aan tafel zag zitten. Een revenge film vonden ze het daar. Echt? volgens mij gaat dit veel meer om hoe een persoon met verdriet om gaat en de verschillende fases die daarmee gepaard gaat, maar goed.

Gelukkig werd het helemaal niet waar ik bang voor was. Akin weet mijn aandacht vast te houden in alle delen van de film. Akin heeft hier een duidelijke intentie om mee te voelen met de hoofdrolspeelster en dat is duidelijk gelukt. Mede door een uitmuntende Diana Kruger, die werkelijk waar met een powerhouse optreden de show steelt. Welverdiende prijs voor beste actrice in Cannes wat dat betreft.

Knap camerawerk ook in de rechtszaal. Overigens gaat het er helemaal niet zo aan toe ( is veel saaier in de realiteit ) in de Duitse rechtszaal, maar Akin moest wat doen natuurlijk om de aandacht erbij te houden. Akin doet verder alles waar hij goed in is. Langzame beelden, lange shots hier en daar en een harde maar realistisch ( hoe vaak hebben we dat wel niet anders gezien als de hoofdrol speler opeens in een soort van rambo transformeert) einde. Mooi met de zee op het einde, een terugkomend fenomeen in bijna al zijn films. Tof ook dat Josh Homme de soundtrack heeft verzorgt voor deze film, heeft hij absoluut niet slecht gedaan.

Overigens schijnen Kruger en Akin weer samen te werken waarbij zij de rol van Marlene Dietrich op zich neemt. Ben benieuwd.

Pakkend psychologisch misdaaddrama over binnenlandse terreur en de wankelmoedige houding van de autoriteiten. Een film over xenofobie, wanhoop en wraak. Het is vooral het overtuigende optreden van Diane Kruger dat deze film smoel geeft, veel meer dan het nogal meanderende verhaal. Dat de ontknoping er “modern” (= van deze tijd) uitziet maakt 'm niet per se steekhoudend. Fatih Akin heeft betere films gemaakt, maar ook voor deze hoeft hij zich evenwel allerminst te schamen.

Uitstekende film over een vrouw die haar man en kind verliest tijdens een bomaanslag. Een simpel verhaal, maar met een duidelijke en prima opbouw. Onderhoudend van begin tot eind en hier en daar redelijk spannend en aangrijpend. Diane Kruger weet de film goed te dragen en mede dankzij het sterke einde nog net 4.0 sterren.

Uitstekende film, de drieluik opzet is goed gevonden met oorzaak, gevolg, reactie. Deel 2 geeft de droge feiten in de rechtzaal weer waar onbedoelt de wanhoop wordt opgebouwd door vrijspraak, door een drugstest niet toe te staan is mede benoemt als reden voor vrijspraak. uiteindelijk komt er in het derde deel

de climax, maar niet op amerikaanse wijze. kijken een zeer overtuigende film. mooi spel van Diana Kruger.

Tsja, met films in delen en met hoofdstuktiteltjes heb ik het nooit zo.

Deze is dan op zich daarmee nog vrij verrassend, want ik heb er buiten dat nog wel een positief gevoel bij. Bijvoorbeeld omdat Diane Kruger gewoonweg enorm sterk speelt - en, met haar mooie blonde koppie en de films die ze langer geleden gemaakt heeft, wie zag dat dan aankomen. IJzersterk, niks op aan te merken.

De film verder lijdt wellicht wat teveel onder de betrokkenheid van de regisseur bij het onderwerp. Sympathiek en begrijpelijk wellicht, maar dat levert niet per definitie een goede film op. De rechtbankbedoening mist wat teveel de diepgang, en het derde deel daarna hangt wat teveel op suspension of disbelief - tenminste voor mij dan, hoewel dat misschien persoonlijk is.

De cinematografie is dan wel prettig in orde, hoewel misschien niet heel opvallend maar wel mooi werk. Toch is het vooral Kruger die de punten verdient.

Opzicht best een aardige Drama / Misdaad film en dat puur en alleen vanwege de goed spelende Diane Kruger. Maar het eenvoudige verhaal is qua verloop weinig bijzonder en is zelfs juist zeer voorspelbaar en daardoor wist deze film me eigenlijk nooit echt te pakken, te raken of te boeien en dat ondanks het emotionele spel van Diane Kruger.

In dit verhaal draait het om het Duits-Turks gezin, dat bestaat uit de blonde en blauwogige Katja (Diane Kruger), de Turkse ex-crimineel Nuri Sekerçi (Numan Acar) en hun 6-jarige zoon Rocco (Rafael Santana). Wanneer vader en zoon "uit het niets" slachtoffer worden van een bomaanslag, wijst de politie automatisch op Nuri's drugsverleden, maar Katja weet beter.

Het verhaal welke opent met het huwelijk tussen Nuri en Katja in de gevangenis, is opgebouwd rond drie hoofdstukken, te weten "De Familie", "Gerechtigheid" en "De Zee", is zeker niet slecht, maar je ziet alle wendingen al van mijlenver aankomen (zoals de uitspraak in de ongeloofwaardige rechtszaak) en de motieven voor de bomaanslag zijn ook zeer flauw, want de daders zijn namelijk aanhangers van nazi's (de vader van één van de daders zegt in de rechtszaak ook nog eens zeer flauw "Mijn zoon vereerd Adolf Hitler") en daar moet je het maar mee doen en meer kom je eigenlijk ook niet over hun te weten (ze doen eigenlijk maar "voor spek en bonen" mee in het verhaal).

Ook vond ik het flauw dat Katja precies weet hoe de vork in de steel zit (ze kan namelijk de vrouwelijk dader die de bom heeft geplaatst met haar fiets tot de details beschrijven en dat ondanks dat ze haar maar vijf seconden gezien heeft) en dat dit niet geloofd (omdat Nuri Sekerçi vroeger handelde in drugs en Katja zelf ook drugs gebruikt) wordt door de politie en de rechters, waardoor er voor haar niets anders opzit dan uiteindelijk zelf voor gerechtigheid te zorgen. En dat laatste doet ze volgens het principe van "Boontje komt om zijn loontje", waarbij ze de daders doet opblazen in hun camper in Griekenland met eveneens een bom (dezelfde soort bom, te weten een spijkerbom gemaakt van mest, diesel en spijkers, die de daders ook gebruikten bij de aanslag) en waarbij ze zichzelf ook opblaast als een soort van zelfmoordterrorist.

Dankzij het goede spel van de mooie Diane Kruger, die in Cannes 2017 de prijs won voor beste actrice, is deze film zeker nog het kijken waard, want ze speelt de getraumatiseerde (die vol zit met verdriet en zelfs een keer uit het leven wilt stappen, wat ze op het einde wel doet, door haar polsen door te snijden in bad) Katja met verve en ze krijgt veel voor haar kiezen in dit verhaal, want buiten de dood van haar man en zoontje krijgt ze ook nog te maken met de ouders van Nuri Sekerçi, die de as van Nuri en Rocco willen meenemen van Turkije en de moeder geeft Katja ook nog eens de schuld van de dood van Rocco omdat zij niet op hem kon oppassen (ze ging namelijk met haar zwangere zus Birgit naar een spa) en tijdens de rechtszaak krijgt ze tot op de details te horen wat er met haar zoontje gebeurd is tijdens de explosie:

"Het eerste gevaar bij explosies is de drukgolf. Het kind begon met een inhalatietrauma met verschroeiing in de slokdarm zoals barotrauma met open oppervlakteblaasjes en oppervlakkige longbloedingen. Het tweede gevaar is rondvliegend puin. Bij het kind was een huidwond op het bovenlijf met een nog uitstekend metaaldeel met scherpe randen. Na verwijdering van het metaaldeel werden in de wond sneden in de dikke- en dunne darm gevonden en werd eveneens een doorboring van de buikslagader geconstateerd. In de romp bevonden zich minstens 14 fijn gevormde huidwonden met daarin spijkers van 10 centimeter lengte. Het derde gevaar is de hitte. Kort stijgt de temperatuur tot wel 1000 graden. We kunnen verbrandingen van hoofd, gezicht, romp, armen en ook dijen laten zien. Het hoofdhaar was tot op de scalp weggebrand. De ogen waren verbrand, ze waren gesmolten. Verder letsel bestond uit een afgerukte rechter onderarm ter hoogte van de elleboog."

Daarna wordt het Katja te veel en verlaat ze de rechtszaak, waarbij ze wel nog even haar woedde afreageert op de vrouwelijke dader, te weten Edda Möller (Hanna Hilsdorf).

De overige cast speelt daarentegen niet bepaald overtuigend, zoals Denis Moschitto in de rol van advocaat Danilo Fava, die tig keren tegen Katja zegt de daders zullen worden veroordeeld en wat uiteindelijk dus niet gebeurt. Wel is het mooi om te zien dat hij zeer begaan met haar is. Verder vond ik Johannes Krisch qua uiterlijk wel een lachwekkende persoon als advocaat van de daders en hij paste eigenlijk wel goed bij hun, want ik vond hem best op een nazi lijken en dat in tegenstelling tot de daders, die mij bij overkwamen als een doodgewone jonge man en vrouw, die ook niet onder de tatoeages zaten (Katja overigens wel en daardoor is soms een glimp te zien van haar borsten) en ook nog eens aan hun gezondheid dachten en dan doel ik op het hardlopen van ze in Griekenland langs het strand, waar het laatste hoofdstuk van het verhaal zich afspeelt.

Het laatste hoofdstuk van het verhaal (zeg maar gerust de wraak van Katja) was best aardig en ook mooi, ondanks dat Katja daarbij ook zelf om het leven komt, maar zij had vanwege haar verdriet natuurlijk ook geen zin meer om verder te leven. Al met al stelt deze Drama / Misdaad film qua verhaal eigenlijk weinig voor en is het ook behoorlijk doorsnee, maar vanwege de puike vertolking van Diane Kruger is deze film wel nog het aankijken waard.

Toch weer een zeer sterke film van Fatih Akim.

Netjes verdeeld in drie hoofdstukken, elk degelijk en overzichtelijk opgebouwd en elk met een indrukwekkende vertolking van Diane Kruger.

Zo, uit het niets...en het drama is er.

Vormen extremisme en terrorisme de origine van het gruwelijk gebeuren, het cynisme waarmee advocaten in de rechtzaal het laken menen naar zich toe te trekken, tart ook elke verbeelding en wordt in de film overtuigend weergegeven.

Film kent een pakkend slot waarbij aan spanning geen tekort.

Een Golden Globe voor de film en een beloning voor Diane Kruger in Cannes vond ik er niet te veel aan.

Aus dem Nichts

Diane Kruger is hartverscheurend in dit dramatische verhaal over een vrouw die haar gezin kwijtraakt na een bomaanslag door een rechts-extremistische groepering. De laatste tijd zijn we doodgegooid met films over moslimextremisme en terrorisme, dus het is wel interessant dat Fatih Akin voor een ander uitgangspunt kiest. Het is ook een uitstekende keuze van Akin geweest om het verhaal in drie hoofdstukken op te splitsen.

Het eerste deel is het sterkst, maar ook het derde deel is spannend. Je weet niet precies waar Akin heen wil het verhaal en de personages, maar de laatste 15 minuten voelde ook ik de spanning en zat ik met zweethanden op de bank. Bij Katja zie je naast verdriet en woede ook iets van berusting, en dat is misschien nog wel verontrustender. Het einde zal niet voor iedereen werken, maar door de ontwikkeling die Katja doormaakt en het acteerwerk van Kruger wordt het wel geloofwaardig gebracht. De fantastische score, het camerawerk en de regie van Akin maken het allemaal nog beter.

Auf der anderen Seite en Gegen die Wand wisten bij mij hoge ogen te gooien. Soul Kitchen was aardig, maar meer ook niet. Deze vierde film wat ik van deze regisseur zie is toch weer geslaagd. De film weet niet het niveau van de eerste twee opgenoemde films te halen, maar het verhaal is boeiend van begin tot het einde met zin voor realisme. Geen overdreven gedoe of wraakacties, maar gewoon een somber goed opgezet verhaal dat bestaat uit drie delen. Je zou die drie delen als volgende kunnen benoemen : totale verscheuring, hoop op recht en wraak. Je weet op geen enkel moment waar de regisseur met zijn verhaal naar toe zal leiden en dat is op zich al een meesterzet. Daarbij het puike acteerwerk van Diane Kruger en wat te zeggen Johannes Krisch als de advocaat die het bloed onder de nagels haalt van Kruger en haar advocaat. Geweldige irritante personage ! Het slot komt somber over, maar gezien de ontwikkeling van het hoofdpersonage en het verloop van het verhaal is het wel heel geslaagd te noemen. 7,5/10

Boeiend drama, opgedeeld in drie stukken, over een bomaanslag die de levens kost van de man en de zoon van huisvrouw Diane Kruger. In de rechtzaak die volgt blijkt al snel dat het recht niet gaat zegevieren, waardoor de weduwe gedwongen wordt radicale stappen te ondernemen. Geweldige rol van Kruger en de film is afwisselend meeslepend en aangrijpend, al laat het laatste gedeelte wat steken vallen. Wanneer het geheel vervalt in een nogal standaard uitgewerkte wraakfilm weet regisseur Fatih Akin duidelijk niet zo goed hoe hij de zaken moet aanpakken. Niettemin een intense kijkervaring.

Film in drie hoofdstukken die van rouwverwerking via rechtbankdrama naar wraakthriller loopt.

Geen van de drie hoofdstukken overtuigd echt goed, maar de derde spant de kroon, en help de film om zeep. Veel scenes zitten ook op het randje van voorspelbare cliches. Katja (Diane Kruger) aan de coke, huilend in het bedje van haar zoon, een zelfmoordpoging in bad. In dit eerste deel speelt actrice Diane Kruger wel haar beste gedeelte van haar rol. Waardoor de film nog enigszins sterk overkomt. Het tweede hoofdstuk volgt de rechtszaak tegen de verdachten. De daders en advocaat worden kleurloos en uitermate zwart/wit geportretteerd. Alles staat in teken om de uitspraak harder te laten overkomen, inclusief de rechter die in slow motion de rechtszaal binnenwandelt.Uiteindelijk is er dan nog de laatste akte; en dat is niets minder dan een knullige thrillerachtige wraak.

De Duitse regisseur Fatih Akin inspireerde zijn film op de extreem-rechtse terreurgroep Nationalsozialistischer Untergrund die tussen 2000 en 2007 moorden begingen op Duitse ondernemers met een migrantenachtergrond, het merendeel Turks. Echter de regisseur die van Koerdische afkomst is, concentreert zich vermoedelijk meer op zijn eigen "rechtlijnige" emoties. Ondanks het prima acteerwerk van Diane Kruger en de soundtrack van Josh Homme (de frontman van Queens of Stone Age) vond ik helaas dat de film maar weinig recht doen aan de pijnlijke periode uit de recente Duitse geschiedenis.

Erg sterk, het puntje van mijn stoel was continue bezet. Knap als je nagaat dat het basisgegeven niet meer dan een eenvoudig wraakverhaal behelst, maar het is dan toch de opvallende vertelwijze, de link naar de actualiteit, de zelfverzekerde regie en het ijzersterke acteerwerk die dit tot zo een intrigerende kijkervaring maken. In Amerikaanse handen had zo een storyline welhaast zeker weer tot de zoveelste pulpfilm geleid, maar het maakt me als Europeaan een beetje trots dat we er hier toch meer weten uit te halen. Extra compliment voor Kruger, die me voorheen nooit zo kon overtuigen, maar hier haar beste rol ever weggeeft, eenvoudig groots. Wunderbar, très bien.

Aus Dem Nichts kent een verhaal dat opgesplitst wordt in drie delen. Daarvan is het tweede deel net iets sterker dan de andere twee delen. Je merkt beslist dat dit geen Amerikaanse film is. Dat voel je gewoon aan de sfeer, het verhaal en zeker aan het einde. Een Hollywood film zal volgens mij nooit zo eindigen.

Ik kan me wel moeilijk van de indruk ontdoen dat dit wat politiek getint is. Van mij mag regisseur Fatih Akin zijn eigen emoties in de film leggen, maar hier en daar vond ik het wat op het randje. Het is ook altijd wat gevaarlijk om een film te gaan opsplitsen in verschillende delen. De toon verschuift hierdoor en afhankelijk van je persoonlijke voorkeur is het ene deel beter dan het andere. Dat maakt dan ook dat het moeilijk is om hier een cijfer op te plakken voor de gehele film.

Emotioneel werd ik nergens geraakt omdat er misschien juist teveel in deze 2 uur is gestopt. Ik veronderstel dat je vanuit een persoonlijke beleving wel een andere kijk op deze film kan hebben.

Zeker als je iets gelijkaardigs hebt meegemaakt, kan deze film er serieus op inhakken. Dit kan ook gelden voor mensen die een dergelijk verlies hebben gekend.

3.5*

Had hier wat meer van verwacht na het zien van de Goldene Handschuh, vooral qua stijl. Dit oogt allemaal een beetje flets en saai, iets waar de handschoen in uitblinkt. Het is me in de eerste 2 acts ook allemaal wat teveel ellende op ellende stapelen met een rechtszaak die ook wat simpel oogt maar richting het einde komt het wel op gang als ze zelf het heft in eigen hand neemt.

Degelijk Duits drama over een weduwe die een achterblijft nadat haar man en kind omgekomen zijn na een bomaanslag. Een film die zoals hier al werd gezegd uiteenvalt in drie delen. Delen die in mijn ogen nauwelijks met elkaar connectie maken. De overgangen zijn te bruusk en sluiten nauwelijks op elkaar aan. Alsof Akin geen keuze kon maken welke richting hij uit wou met de film.

Het probleem is dat het eerste deel veruit het sterkst is. Emotioneel en qua drama voel je je het meest betrokken, mede door het prima acteerwerk van Diane Kruger. Ook de rol en houding van en met schoonfamilie en vrienden komt goed tot uiting. Om dan abrupt als kijker hieruit weggetrokken te worden naar een klinisch rechtbankgedeelte. Deel 1 inkorten had de film ook geen goed gedaan. Moeilijk dus.

Film overtuigt niet ten gronde, maar desalniettemin toch vrij onderhouden en prima werk van Akin ondanks mijn bemerkingen. In de rechtbank kan alles, maar geen idee of het in werkelijkheid ook zo kan lopen. In principe is dergelijk proces wel wat ruimer en moeten er toch nog wel wat ooggetuigen zijn ... of camerabeelden.

Fisico ik snap niet dat je de waarde van de delen niet ziet, al herken ik veel in je comment. Het is een wisselwerking tussen het hier en nu en de innerlijke belevingswereld die hierdoor een gezicht krijgt. Een methode die wat mij betreft geslaagd is en geen verdere logisch mist dan wel (meer) behoeft. Op zich een vrij simpel trucje, maar het is het allemaal weer knap en intens uitgewerkt. Het begint als een docu. De flashbacks doen daar ook aan denken. De rechtszaal scenes zijn soms overdone maar toch intens gespeeld. Spreek je elkaar aan in een rechtszaal? Nee! Maar och. Het komt wel zo hard binnen. Dramatisch sterk: die waardering verdrijft voor mij de vragen die ik stel bij het hoe en waarom. Het verhaal lijkt soms te vanzelfsprekend of maar is dan wel weer intens gespeeld en mooi verbeeld. Spannend.

Komisch dan wel interessant om te lezen in de laatste comments dat zowel het begin, het tweede deel als het einde als “sterk” worden getypeerd. Voor mij een haast objectieve waarneming van de klasse van Akin die toch wel veel uitermate knappe films heeft gemaakt.

Sterk geacteerd drama overtuigt vooral in de eerste akte. Vond het ook een goede keus de aanslag zelf niet te tonen, de nadruk ligt daarmee op de nasleep. Je wordt tijdens het onderzoek een paar keer op het verkeerde been gezet, maar nadat de blonde dader in beeld kwam, met ook de zogenaamde 'dönermoorden' indachtig was het snel duidelijk dat om nazi's moest gaan.

De rechtszitting in de tweede akte vond ik vrij ongeloofwaardig, net als de vrijspraak. Hun alibi dat aan alle kanten rammelde (ze hadden geen vliegtickets neem ik aan, of gepind in Griekenland) vond ik zelfs vrij storend. Het vormt de opmaat voor de slotakte. Hier wordt wat meer nadruk op spanning gelegd en hoewel dat wel redelijk werkt was het maar moeilijk voorstelbaar- en dan doel ik met name op het in elkaar knutselen van een spijkerbom en eigenlijk alles wat daarna gebeurt. Toch komt de film er wel mee weg, dankzij het sterke spel van Diane Kruger.

Fatih Akin maakte al enkele films waar ik zeker van genoten heb. Dus benieuwd naar deze Aus dem Nichts. Een veelbelovende film die goed begint en met Diane Kruger en interessante naam in de lead heeft. Kruger doet het ook vrij goed. Dat is wel nodig, want de film is vooral een karakterfilm met een vrij pover plot dat nogal voorspelbaar is. Jammer, want hier had veel meer in gezeten volgens mij. Gelukkig maakt Kruger veel goed, maar een topfilm wordt het nooit. Door de te grote voorspelbaarheid, blijft de impact ook weg.

Niet de meest originele film die ik heb gezien. In de handen van Akin ontsnapt de film wel aan het stigma van de middelmatigheid. Hij brengt zowel familiedrama, rechtbankfilm als revenge thriller samen, al zijn de genres netjes in hoofdstukken verdeeld. Aus dem Nichts is een redelijke film geworden, maar speelt naar mijn zin teveel in op emoties (zelfmoordscène in bad, rechtbankvonnis, familiefilmpjes als intro van de hoofdstukken) om echt een onuitwisbare indruk na te laten. De thematiek is echt deprimerend maar dat voelde ik nauwelijks aan.

Ieder zijn mening over het opsplitsen in 3 delen van de film, maar ik vond het op zich wel werken. Het meest storende eraan vond ik dat het ook letterlijk getoond werd dat het 3 delen waren. Persoonlijk had ik de ruwe overgangen ook zo wel gesnapt en de film is rustig genoeg dat je niet constant je hoofd moet breken over wat er nu aan de hand is.

Zoals ook al aangehaald is het eigenlijk allemaal eerder eenvoudig qua verhaal en voel je al duidelijk waar het einde naartoe gaat.

De kwaliteit van de film ligt hem vooral in de acteurs en die spelen de planken kapot. Zeker Diane laat je gewoon geloven wat daar aan het gebeuren is.

Al met al een fijne zit. Niet het beste dat ik al gezien heb maar als je een keer "gewoon een film" wilt zien is dit perfect.

Nogal emotionele film, zowel qua regie als acteerwerk. Niet heel subtiel dus ook, en als er op het einde wordt verwezen naar de NSU voelt het zelfs wat pamflettistisch.

Niettemin solide gemaakt, met een immer aantrekkelijke Kruger in de hoofdrol. Kan mij eigenlijk ook niet herinneren dat ik haar in een film uit eigen land heb gezien.

Voor eigen rechter spelen

Prima Duits misdaaddrama waarbij je wel rekening moet houden dat ongeveer 1/3 deel een rechtbankdrama beslaat. Niet iedere kijker zal vermoedelijk goed door dit gedeelte heen kunnen komen. Het contrast is namelijk groot tussen dit klinisch opgezette stuk en de scènes die zich hiervoor en erna afspelen, maar het blijkt een essentieel onderdeel van het verhaal te zijn. Buiten het gebrek aan uitvraag van direct (gefingeerd) tegenbewijs door het gerechtshof aan de extremisten die verantwoordelijk worden gehouden voor de bomexplosie, draagt dit onderdeel bij aan de impactvolle finale. Ik vond het fascinerend om te zien hoe je afkomst en je verleden je positie in een rechtszaak kunnen beïnvloeden, ook al ben je zelf het slachtoffer. Dit legt de regisseur sterk en overtuigend vast.

Minstens net zo overtuigend is het fantastisch neergezette personage door Diane Kruger die ervoor zorgen dat bepaalde gedragingen van het personage niet al te cliché overkomen, doordat ze zo overtuigend worden neergezet. Al komen sommige gedragingen (denk o.a. het vergrijpen aan drugs) nogal abrupt over.

In the Fade heeft ondanks zijn compacte speelduur soms wat momenten die langdradig aan kunnen voelen, maar de positieve kant hiervan is dat de pijn en het verdriet van het hoofdpersonage beter voelbaar worden. Wat ik wel mistte was iets meer inzage in het leven van de daders en meer achtergrond bij hun monsterlijke beweegredenen, maar ik begrijp ook dat dit er door de regisseur uitgelaten is om een focus op Nuri en haar gezin te houden. Al met al zeker een aanrader.

3,5*