Polaroid (2019)

Je hebt genre en je hebt genre.

Horror films zijn vaak niet de meest originele, daarom gaat het vaak ook om uitwerking. Daarnaast is timing toch ook wel een beetje van belang. Zo zijn niches af en toe in, om dan weer even een winterslaap te nemen en 10-15 jaar later weer op te duiken.

Polaroid is "zo'n" filmpje, met een fototoestel dat een vloek plaatst op de mensen wiens foto genomen worden. Een 20-tal jaar geleden echt enorm populair, met videobanden (Ringu), telefoontjes (One Missed Call) en ja, fototoestellen (Shutter). Daarna nog sporadisch wel soortgelijke films gezien (dan eerder met behekste voorwerpen, vaak wat minder digitaal), maar uiteindelijk komt het wel op hetzelfde neer.

Polaroid (de naam zegt het ook al) doet echt geen enkele moeite om af te wijken van het gekende concept. Fotos worden genomen, mensen sterver, de personen die het beseffen worden niet geloofd, het verleden wordt erbij gehaald en de zoektocht naar het verborgen drama begint. Het is vooral in dat laatste stuk dat de zwakte zit van deze film.

Want sfeervol is het wel allemaal. Erg netjes neergezet, mooi camerawerk, passende soundtrack en het acteerwerk voldoet. Enkel de scares zijn een beetje magertjes, maar dan wordt verdoezeld door het fijne sfeertje dat er hangt. Maar het tweede deel richt zich meer om mysterie, plot en drama, met wat flauwe twistjes. De horror verdwijnt grotendeels en wat er nog in zit overtuigt niet echt, waardoor de film naarmate hij vordert afzwakt eerder dan toewerkt naar een echte climax.

Beetje jammer, want Klevberg heeft volgens mij wel het talent om met iets beters te komen. Op zich ook wel een geschikte regisseur voor een wat oubollige filmreeks als Child's Play (op)nieuw leven in te blazen, maar als hij zich zo netjes aan de regeltjes houdt als hier, moeten we van die film niet al te spannende dingen verwachten.

3.0*

Matig.

Film die al een poos op de plank lag. Misschien dachten ze laten we wachten tot dit weer vintage origineel genoemd mag worden. Ben bang dat ze dan nog minimaal 20 jaar de film op de planken hadden moeten liggen. Het is altijd een dooddoener om een film on-origineel te noemen helemaal in het horrorgenre. Toch is dit allemaal te generiek om het niet te benoemen. Het beloopt de begane paden zo nauwkeurig dat het toch allemaal wat melig wordt. Binnen de cliches is het toch wel broodnodig om een klein beetje te spelen met je verwachtingen om nog enige spanning te creëren. Als dit ontbreekt kun je het misschien nog een klein beetje hebben van de kills, maar die zijn te matig en de toon blijft zo bloedserieus dat er te weinig te genieten valt.

2 sterren.

Hoewel de kritieken niet mals zijn, heb ik me met deze horror prima vermaakt. Aan de film kleven zeker tekortkomingen, maar deze low budget-poging om met een samenraapsel van horrorclichés een leuk genrefilmpje te maken is best aardig gelukt.

Het grote voorbeeld voor de film lijkt me Ringu (1998) te zijn. De film waarin mensen sterven als ze een bepaalde videoband bekijken. Het plot vertoont er gelijkenis mee. Meer stilistisch zijn er overeenkomsten met It Follows (2014). De manier waarop het kwaad stapsgewijs naderbij komt en een beklemmend gevoel oproept tapt uit hetzelfde vaatje. Als ik m'n best zou doen, zijn er waarschijnlijk wel meer overeenkomsten met andere films te vinden.

Misschien is gebrek aan originaliteit wel een beetje de vloek in veel moderne horrorfilms. Soms stoort me dat. Soms niet. Ik ben niet per sé wars van wat clichématige middelen in horrorfilms. Als het maar goed gebeurt. Als de clichés maar respectvol en creatief worden gebruikt en de liefde voor film er in doorschemert, ben ik altijd wel clement naar de film toe. Uiteraard spelen zaken als script, dialoog, acteerwerk en camerawerk ook een rol, maar aan de basis staan liefde en respect.

Erg origineel is de film dus niet. Toch is het geen naadloze kopie van iets. Zo heeft de film enkele heel behoorlijke eigenzinnige scènes die visueel en spannend indruk maken. Verder zijn er enkele alleraardigste plotwendingen, hanteert de film een redelijk tempo en bevat ie goed geplaatste jump scares. Prima sfeerschepping ook. Het winterse weer geeft een kille indruk. De balans tussen licht en donker is omfloerst en wazig en die schemerige atmosfeer geeft de film een verontrustend en somber laagje.

Het kwaad wordt door Javier Botet belichaamd. Een man die vanwege een ziekte in het bezit is van onnatuurlijk lange ledematen en zeer elastische gewrichten. Hij was ook verantwoordelijk voor de verbeelding van demonische en geestige entiteiten in films als Conjuring 2 en Crimson Peak. Hij deed dat grandioos en doet dat hier wederom. De verschijning van het creatuur is een fijne gebeurtenis en heerlijk creepy.

De personages zijn nogal fantasieloos ingevuld. Daar had best nog wat laag op gemogen. Hoofdpersonage Kathryn Prescott doet het trouwens leuk en onderscheidt zich in acteer technisch en in kosmetisch opzicht van de andere personages, die me er iets te vlak en te gepolijst uitzagen. Dat zal wel aanslaan bij een jeugdige doelgroep, maar ik heb het liever naturel.

Leuke film.

Zag achteraf pas dat dit de regisseur achter de recente Child's Play reboot is. Één ding is wel duidelijk; hij krijgt ondanks z'n gebrek aan ervaring wel het vertrouwen van de studio en daarmee aardige budgetten om mee te werken. Ondanks dat Polaroid werkelijk 0,0 nieuws brengt binnen het beproefde 'dit voorwerp vervloekt een groep tieners, zoek het lekker uit'-concept, heeft het wel een degelijke productiewaarde en weet hij alles heel vlot en vermakelijk te presenteren. Erg toegankelijke genrefilm met verder weinig pretenties; niet geheel gek dat het niet breed gedragen wordt, maar voor alles-vretende-genrefans zeker geen verkeerde filler.

Veel te serieus. Dat is het eerste wat ik kan zeggen van dit filmpje waarbij het aan originaliteit overigens ook totaal ontbrak. Allemaal al tig keer eerder gezien en tja, dan is de lol er ook wel snel van af. En, zoals ik al in het begin zei, deze film kende geen sprankje humor en dat vind ik toch wel belangrijk in horrorfilms. Als je een horrorverhaal bloedserieus wil laten overkomen, dan zal je een stuk geloofwaardigheid toch wel mee mogen nemen. Daar was in Polaroid totaal geen sprake van. Onzin troef. Ook op visueel vlak vond ik dit zeker geen mooie film. Neen, geef mij toch maar die horror komedies die ik de laatste tijd bekeken heb. Daar viel ondanks de voorgeschotelde onzin tenminste nog wat te lachen.

2,0*

Niet bijzonder.

Klevberg liet de hype rondom deze film stijgen en dalen door erg lang met het uitbrengen van de film te wachten. Het probleem is dat toen de film uitkwam het erg plots was, en het toch over het hoofd van iedereen heen ging. Het is dan ook niet vreemd dat deze Polaroid film geen succes is geworden, maar dat is inhoudelijk gezien ook logisch.

Qua horror is het allemaal gewoon niet zo spannend, terwijl Klevberg daar wel op mikt. Door middel van het veelvuldige gebruik van schrikmomenten probeert de film je angst in te jagen, maar de geluidsediting kan dit niet realiseren. Polaroid voelt ten alle tijden afstandelijk aan, en daardoor slaagt de film er nooit in een beetje spannend, creepy of onheilspellend te zijn.

Demon klinkt ook erg raar. Een soort van uitgedroogde schildpad. Al vroeg in het begin krijg je het geluid te horen maar ik neem aan dat menig kijker er eerder om gaat lachen. Daarnaast is het ook niet zo'n dreigende verschijning, waardoor er bij elkaar meerdere elementen zijn die deze film plat de grond in slaan. Ik geloof ook niet dat menig kijker erg bang zal worden van deze film.

Gelukkig vermaakt de film goed en wordt degelijk ingericht door Klevberg. Qua belichting is de film echt wel op niveau, maar ook de effecten en de ideeën mogen er zijn. Polaroid is een makkelijk uit te kijken film, en het acteerwerk is voor de verandering niet dramatisch. Misschien geeft de rol vaak te weinig ruimte, maar de dialogen worden met voldoende overtuiging uitgesproken.

Vermakelijke horrorfilm die vooral de ondersteuning mist om er ook een spannende avond van te maken. Betreffende Polaroid denk ik dat het beter is als je het op een regenachtige middag kijkt dan dat je het op een donkere, spannende avond kijkt. Dat gezegd te hebben is het gewoon goed entertainment waar de reacties in Amerika op ernstig overdreven zijn. Zo slecht is het nou ook weer niet.