Whitney: Can I Be Me (2017)

Het uitgangspunt voor deze docu is haar wereldtour van 1999, haar laatste succesvolle tour waarbij camera's Whitney op het podium en achter de schermen filmen. De tour betekende een keerpunt, omdat de slechte verstandhouding tussen haar toenmalige echtgenoot en 'bad boy' Bobby Brown enerzijds en haar boezemvriendin en vertrouweling Robyn Crawford er toe leidde dat Robyn er de brui aan gaf. Deze documentaire toont hoe haar carrière daarna een vrije val maakte en hoe ze uiteindelijk een tragische dood stierf als gevolg van een overdosis, maar richt zich vooral op wat eraan vooraf ging. De rol van haar veeleisende moeder Cissy, haar liefhebbende vader, haar platenmaatschappij die dit meisje uit het getto met de sublieme stem omsmeedde tot het lieverdje van de blanke muziekconsument, de pijnlijke afwijzing door zwarte muziekliefhebbers die haar uitjouwden tijdens de uitreiking van de Soul Train Awards, haar veelbesproken band met Robyn en het controversiële huwelijk met Bobby Brown. Familieleden komen aan het woord, evenals veel mensen die werkzaam waren tijdens de tour van 1999. Het beeld dat ontstaat is er ééntje die Whitney niet volledig vrijpleit van haar ondergang [in openhartige interviews tijdens verschillende fases van haar carrière maakt ze duidelijk dat ze zélf haar grootste vijand is], maar waarin de rol van de familie en de platenbonzen [die allemaal grof geld verdienden aan Whitneys succes] op pijnlijke wijze wordt bloot gelegd. Op het moment dat Whitney hulp nodig had - één van haar bodyguards schreef verschillende noodkreten - lieten ze haar in de steek. Maar het beeld dat uiteindelijk toch het meeste indruk maakt is dat van Whitney in actie, wat mij betreft - en ik dacht er ander anders over voor ik deze docu zag - de meest briljante zangeres die de wereld ooit heeft voortgebracht [alleen Streisand is een concurrent]. Voetnootje: Broomfield is vrijwel niet te zien of te horen, wat zeer ongebruikelijk is.

Vond deze docu wat "braaf"

Echt schokkende beelden ( die we toch wel allemaal gezien hebben) worden hier niet getoond,zodat lijkt alsof de hele verslaving wel meeviel.

Ook miste ik het grote succes/ een compilatie van al haar hits.

Een stukje " Greatest love" en vervolgens ging het gelijk naar "I always love you"

niks van " All at once, so emotional, saving all my love, didn't we almost, one moment in time... "

hoe dan ook, ik miste wel stukjes zodat je herinnerd word welke hits ze wel allemaal niet had.

in vergelijking tot Amy vond ik de echte tragedie eigenlijk weggedoezeld.

Maar terecht dat het een van de beste zangeressen ooit was.

Altijd vreselijke muziek gevonden maar damn, wat een stem... Het is duidelijk te zien dat op gegeven moment de familie van Houston niet meer mee wilde werken aan deze documentaire (de interviews met hen houden namelijk op gegeven moment gewoonweg op), maar waarschijnlijk is dat uiteindelijk een zegen geweest. Regisseur Nick Broomfield laat het archiefmateriaal grotendeels voor zich spreken en weet het tragische relaas redelijk boeiend in beeld te brengen. Soms wat van-de-hak-op-de-tak en subtiel gaat hij ook nu weer niet te werk, maar de opkomst en ondergang van een wereldster is in ieder geval wel fascinerend.

Deze documentaire over Whitney Houston focust zich vooral op de val van de ster, wat vooral werd ingezet na haar laatste wereldtournee in 1999. Ik had meer de artieste gezien. Dat verdient ze wel, en ik hoop dat ze niet enkel herinnert wordt door haar drugsgebruik of haar turbulente relatie met Bobbi Brown. Ze is de zangeres met de meest awards aller tijden, verkocht meer albums dan pakweg The Rolling Stones, U2 en Bruce Springsteen. Met een legendarische stem die heerlijke nummers maakte, maar de hits dateren al van de 80's en de 90's. Na die bewuste tour van 1999 dat veel in beeld komt hier, bleef het succes ook weg. Een documentairemaker moet geen dingen wegsteken en je mag gerust kritisch zijn, maar zeker bij overleden sterren mag je van mij gerust iets rooskleuriger zijn (zolang je de waarheid weergeeft) om vooral een ode te brengen aan de artiest en de muziek vooraan te zetten. Dat sommige familieleden en haar trouwe vriendin Robyn niet of amper aan de documentaire wilden meewerken zegt misschien wel genoeg.

In 2018 kwam Whitney (2018) uit, een nieuwe documentaire die wel gedragen werd door de familie. Benieuwd of die film het beter doet. Al moet ik zeggen dat deze 'Can I be me' voor het gedeelte van gevallen ster, wel boeiend was. Alleen ben ik nog meer geïnteresseerd in de zangeres Whitney Houston. Wat ze voor mij veel meer was dan enkel de junkie van de laatste dikke 10 jaar van haar leven.

Ik heb niets met de muziek van Whitney Houston maar omdat je weet dat het slecht afloopt is haar levensverhaal boeiend omdat je nieuwsgierig bent naar waar het mis gaat. En de documentaire weet ook te leveren: we leren dat wat Whitney aan de drugs bracht – behalve het geijkte van een jong meisje dat snel beroemd en rijk werd – te maken heeft met dat ze als lichtgetint meisje in een zwarte wijk werd gepest en dat ze seksueel is misbruikt door een vrouw waardoor ze haar hele leven in een identiteitscrisis heeft gezeten. De ironie is dat die onduidelijkheid van of iemand zwart of blank, man of vrouw, homo of hetero zo’n beetje de grondslag vormt van pop en sterrendom, maar in de zwarte omgeving van Whitney werd die ambiguïteit niet gewaardeerd. Die omgeving was sowieso giftig omdat iedereen aan de drugs was, op haar parasiteerde waarbij haar man jaloers was en ze haar dochter van haar vervreemdde. De film weet het allemaal als een spannende film te vertellen en Whitney op ontroerende wijze te verheffen tot een tragische popheld.