120 Battements par Minute (2017)

Act Up Paris is een non-profitorganisatie voor zeropositieve activisten (of mensen die bereid zijn zich in het openbaar als zeropositief voor te doen) die in de overtuiging verkeren dat de medische wereld hun aan het lijntje houdt en meer bezig is een zo goed mogelijk deal voor hun medicijnen te krijgen, dan te zorgen voor de slachtoffers van de AIDS-epidemie. '120 BPM' toont de levendigheid van de vergaderingen van deze groep, alsmede de brutaliteit én de beheersing waarmee ze hun gewaagde protestacties ondernemen. De focus komt daarbij steeds meer te liggen op de relatie tussen Nathan, die besmetting bespaard is gebleven, en Sean, die besmet is geraakt bij zijn eerste seksuele ervaring met zijn wiskundeleraar. De film barst van de energie, regisseur Campillo zorgt ervoor dat de veelvuldige discussies nooit saai worden, de protest-acties zijn uitstekend gefilmd en gemonteerd en er is ook nog eens heerlijke soundtrack. Het acteerwerk is over de hele linie uitstekend, inclusief een tour-de-force van Biscayart wanneer de film zich naar het onvermijdelijke einde begeeft. Daar doet Campillo onnodig lang over, als is het einde wel indrukwekkend. Als de film 20 minuten korter was geweest, had deze film een ster erbij gekregen...

Aangezien er toch alleen maar 'flikkers, hoeren en junks' aan sterven, doet de Franse regering weinig tot niets aan aidspreventie en daarom voert Act Up actie. Twee leden van die groep worden verliefd op elkaar en naast beelden van Act Up-acties en -vergaderingen zie je hoe de relatie zich ontwikkelt. En dat is helaas niet overtuigend. Er is geen chemie tussen de twee en de relatie krijgt voor de kijker weinig diepgang. Het helpt niet dat een van de twee behoorlijk emotieloos overkomt.

Slaapverwekkend...?

Ik kan best veel verdragen, maar dit werd me echt gortig....

Ze zeggen het zelf regelmatig in de film, "schiet een beetje op we hebben niet alle tijd."

Het verhaal is het waard om verteld te worden, maar het zwabbert een beetje tussen documentaire type fly-on-the -wall maar dan in scene gezet, en speelfilm...het werkt niet wat mij betreft.

Een Vrij matige film.

30 Bpm is een passender titel....

Toch een indrukmakende film die zich in feite opsplitst in 2 gedeelten : enerzijds de Act-Up team met zijn acties en zijn vele bijeenkomsten met de onenigheden en de nuanceringen van het probleem en anderzijds het verhaal waarbij de ziekte onverbiddelijk toeslaat
Enkele merkwaardige en suggestieve scènes (het optreden in de school, de bloedrode Seine...) in een film die toch heel veel, vooral in Frankrijk, werd gelauwerd, en terecht, en waarbij ik daar graag wat lof voor de spontane vertolkingen aan toevoeg.

Intens geacteerd, accuraat en integer, derhalve een film waarvan het bijna onmogelijk is om hem slecht te vinden. Toch voelde ik niet de optimale betrokkenheid die ik bij zo een angstaanjagend en herkenbaar verhaal(was even oud als de hoofdrolspelers in de jaren negentig en heb die tijd zeer bewust meegemaakt) zou willen voelen. Komt waarschijnlijk omdat 120 Battements par Minute een behoorlijk lange zit is, en de regie van Campillo niet altijd even effectief. Er had dus best een kwartiertje afgekund, zonder dat dit ten koste van het geheel was gegaan. Ook de keuze om dit vooral uit het perspectief van louter de twee geliefden te vertellen, legt de film al enkele beperkingen op waardoor nooit het maximale effect wordt bereikt van zo een potentieel sterk verhaal. Iets te veel gepraat ook, ware beter geweest als men de gave had gehad de beelden meer voor zich te laten spreken. Al met al een emotioneel sterke story, welk echter nergens goed los komt.

Een goede drama film..

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Onrustig camerabeweging...

Goed HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achter geluid met Dolby Digital...

Niet te moeite waard...

120 BPM is een degelijke film over een assertieve groep activisten die opkomen voor hun rechten en tegelijk een efficiënte remedie/preventie wensen af te dwingen tegen aids. Interessant hierbij is dat de verschillende partners onder de aandacht worden geplaatst en hun impact hebben op het gebeuren. Uiteraard heb je mensen die lijden aan aids zelf, maar ook andere lobbygroepen - die volgens Act Up niet ver genoeg gaan - de pharma-industrie, de regering, de burger in het algemeen, ... die elk hun specifieke rol spelen in het gebeuren.

De laatste decennia is er veel veranderd over de idee, de publieke opinie, beheersing en behandeling van/over de ziekte aids. Deze preventieve en curatieve ontwikkeling én het denken over de ziekte in het algemeen is een proces geweest van vallen en opstaan. Ook hier in deze film. Het doel heiligt de middelen en soms wordt met drastische acties het omgekeerde effect gecreëerd, maar het onder de aandacht brengen van is vaak reeds een eerste opstap. De debatten in de aula geven weer dat de manier waarop (de onverschilligheid over) aids onder de aandacht moet worden gebracht, verschilt. En dit gaat dan uiteraard gepaard met de nodige emoties (en steeds minder met ratio).

De verhaallijn verplaatst zich wat halfweg de film. De romance en diens seksuele contacten komen lang aan bod en deden met wat denken aan La Vie d'Adèle (2013). Het haalde me wat uit de film omdat ik te hard ingesteld was op het actievoeren en het eventueel uit de bus komen van een compromis tussen de verschillende partijen. In totaliteit ook een net iets te lange film. Twee uur had ruimschoots volstaan. Desalniettemin wel eens de moeite om te zien en erbij stil te staan, maar zeker niet onvergetelijk op filmvlak.

Enorm indrukwekkende en emotionele dramafilm met een duidelijke en zeer krachtige boodschap. In mijn beleving één van de meest aangrijpende films die ik ooit gezien heb. Ik vind hem veel beter dan Holding the man (2015), die minder echt (meer gespeeld) overkwam. Er wordt intens en met veel passie geacteerd door vrijwel alle spelers. De film duurt lang, maar heeft me van begin tot einde kunnen boeien. Natuurlijk moest de actiegroep assertief en drastisch optreden anders werden ze niet gehoord! De wanhoop (ik heb nog maar 40 T4 en geen tijd meer.....) en de sterfgevallen binnen de actiegroep komt regelmatig naar voren. Nathan kwam wellicht gereserveerd over, maar zijn ultieme daad uit liefde aan het einde van de film was grandioos! Het trieste en zeer droevige einde (zeg maar 0 bpm.....) deed me de ogen uit mijn hoofd huilen, dit wens je werkelijk niemand toe. De film heeft mij heel erg aangegrepen en blijft nog heel lang in mijn hoofd zitten........

Niet de eerste film over actievoeren, maar hier wordt het toch veel persoonlijker. De actiegroep is dit keer geen groep jongeren die opkomen voor hun idealen, maar zieke mensen die opkomen voor hun gezondheid. Bij de actiegroep vinden ze gelijkgestemde zielen die wel begrip tonen in een wereld die de zieken niet alleen nalaat om te helpen, maar ook nog eens met de vinger wijst en veroordeelt. Je voelt de emoties dan ook bij de debatten en de acties. Niet per se vanwege een haat, maar eerder frustratie en machteloosheid. Zoekend naar de juiste insteek over de acties om uiteindelijk samen hetzelfde te kunnen bereiken.

De film slaagt er in om het thema niet alleen aan te kaarten, maar ook echt op de voorgrond te zetten en te informeren. Zonder dat het schooltelevisie wordt. Naast de ziekte zijn het ook mensen met hun eigen problemen, maar daarnaast kijken naar elkaar om steun te zoeken. Het komt soms hard binnen en je merkt dat de makers goed weten waar ze mee bezig zijn.

Aardige film over een actiegroep die het opneemt tegen het falende aidspreventie-beleid. Een uitstekende eerste helft waarin de werkwijze van de actiegroep goed naar voren komt, ook de discussies tijdens de bijeenkomsten zijn best boeiend. Hierna focust de film zich iets meer op een bepaald personage en dat persoonlijke verhaal is toch wat minder boeiend. Ook had het met gemak een stuk korter kunnen zijn.