Death Note (2017)

De unieke stijl van een anime of manga naar het scherm in live action vertalen is al altijd iets zeer tricky geweest, als dat überhaupt al ooit succesvol is gelukt in Hollywood. Het is laat ons zeggen gewoon iets 'erg japans'/absurd dat het vaak niet realistisch werkt als men het daar probeert om te zetten.

Maar deze Death Note komt er goed mee weg moet ik zeggen dankzij de kleurrijke zelfbewuste regie van Adam Wingard die er zijn eigen ding van maakt en die goed begreep dat je dit vooral niet te serieus moet benaderen. Want laat ons eerlijk zijn, een sarcastisch creatuur als Ryuk kon je toch nooit serieus nemen. Alles wat ik geweldig vond aan The Guest past hij hier gelukkig opnieuw toe. Mix van genres, opvallende montage/muziek combinaties, visuele donkere humor op onverwachte plaatsen (dat ijsje!) en cartooneske acteursregie. Je krijgt een soort 'over the top' kitscherigheid die heel de film aanwezig is, en hier bovendien het absurde anime-gehalte eigenlijk daardoor net erg goed weet te capteren.

Eigenlijk jammer dat hij zelfs niet meer extreem stijlvol uit de bocht is durven gaan zoals bij die ferris wheel finale. Die soap-achtige uitkomst vergezeld met dat popliedje was weer erg The Guest-achtig en best genieten. Op de rand van zelfspot maar toch slaagt Wingard er weer vreemd genoeg in om een fantasievol genoeg universum te creëren waar ik die kunstmatige sentimentaliteit toelaat en het zelfs aanstekelijk vind werken. Na You're Next en The Guest toch een regisseur om in de gaten te houden!

Verhalend lang niet zo goed of intelligent als de anime natuurlijk doordat die erg uitgediept kon worden door zijn episodische lengte. Eigenlijk blijft er maar weinig over van het origineel maar dat heeft de pret voor mij niet bedorven want ik verwachtte ook niet meer van een film van 100 minuten. Voor wat het was, een fantasy tienerfilmpje, vond ik dit een aardige adaptatie met een fijne soundtrack en heb me hierbij prima vermaakt.

Njah.

Aan de anime ben ik ooit begonnen. Als ik anderhalve ep ver ben geraakt zal het veel geweest zijn, het is niet het type serie waar ik naar kan zitten kijken. Duurt volgens mij ook 50+ afleveringen, dan haak ik al helemaal af. Daarnaast ook nog twee live action verfilmingen gezien, maar die stelden ook bitter weinig voor. Het is ook niet zo eenvoudig om dit soort uitgesmeerde nonsense in één film te condenseren.

Wingard's poging is eigenlijk nog de beste die ik gezien heb, maar ook hij ontsnapt niet aan de onzin waarmee hij zichzelf opzadelt. Om die 10 minuten is er een nieuwe, grote reveal. Het voelt als er hele story arcs in montages van 5 minuten gepropt worden (de rise van Kira bijvoorbeeld) en bij elke reveal wordt het verhaaltje wat ridiculer.

Zo is L nog wel een leuk personage, maar moet hij echt uit één of andere geheime basis komen waar ze weesjes getraind hebben tot meesterdetectives? Voegt dat echt wat toe, behalve een aardige setting om 5 minuten film te draaien die verder ook niet zo heel erg veel met de rest te maken heeft? Mnee, dat soort onzin had men gewoon integraal mogen strippen wat mij betreft, zeker als je maar 100 minuten film hebt.

Japanse teen angst verplaatst naar America is ook niet geweldig boeiend. Light, vriendinnetje en papa zijn redelijk vervelende personages, het drama rondom hen stelt ook bitterweinig voor. Gelukkig brengt L wel wat leven in de brouwerij, al is er dan natuurlijk weer een kamp dat zich genoodzaakt voelt om over blackwashing te gaan zeuren.

Wingard gaat ook uit de bocht wanneer hij noodgenomen wat 80s troep in deze film wil etalleren, komt compleet uit het niets, voelt ook volledig ongepast, maar ach, het is hip in zijn niche. Mij verder best als hij zich daarmee wil bezighouden, maar toch liever niet in een Death Note verfilming.

't Is dat er wat tempo inzit, dat er toch één cool personage wat screentime krijgt (want Dafoe laat het ook jammer genoeg afweten) en dat afzonderlijke scenes nog wel eens cool kunnen zijn. Maar als geheel is het één groot rommeltje. 't Is beter dan de Japanse pogingen, maar die waren dan ook van een niveautje goedkoop dat dat amper als compliment geldt.

2.5*

Gehaast.

Ik heb wel de anime gezien. (zijn 37 eps. mocht je het je echt afvragen) Ik ben niet de grootste fanboy van de serie vond het wel geinig maar iets te lang en denkt vooral iets te slim te zijn voor zijn eigen goed. Er zitten zeker wat storylines in die filler gevoelig zijn en de laatste +/- 7 eps. zijn wat onnodig.

Maar feit blijft wel dat je hier minimaal een 10/12 delige serie van had moeten maken wil het een beetje tot zijn recht komen.

Althans tenzij je de serie nog veel meer loslaat. Had je er gewoon een totale stand alone film van gemaakt waarbij je alleen het idee overneemt van het boek en de regels. Helaas zoals meestal in Amerika gebeurt dit niet en willen ze de fanboys wel pleasen. Ze worden Light en L genoemd. Link naar Japan word onnodig ook nog gemaakt. Van dat soort referenties. Het is wat storend. Want visueel en qua kills is dit best te doen. Zag ooit een stukje van een Japanse real life versie. Dat was niet om aan te gluren. Op dat vlak is dit Netflix product niet eens zo slecht. Maar Amerika wil weer iets te graag op een oude hype stappen maar het lijkt erg vaak omwille van de totaal verkeerde redenen.

Nog heel even over het verhaal. In de anime zaten nog wel eens wat leaps. Maar hier door de korte speelduur bijna alleen maar. Elke reveal is super snel en ook vrij ongeloofwaardig. Zo gaat er super veel tijd over de moorden. Maar als kijker voelt het super kort. Waarna L. weet dat hij in Seattle zit. De hele val en hoe hij het wist word met een simpel zinnetje ergens verteld maar is nergens geloofwaardig.

Daarbij vond ik de soundtrack ook uit de toon vallen. Ben denk ik een mindere hater dan Onderhond over de muziek an sich. Maar hier is het totaal onnodig. Het speelt zich ook gewoon in het hier en nu af. Waarom dit.

Ergens zit wel iets aardigs, maar dit script is niet de juiste interpretatie.

2 sterren

Ik vond de gekozen nummers niet eens zo heel erg slecht, maar gewoon totaal onpassend bij deze film en vooral wel passend bij een zekere (niche)hype die mij serieus begint te vervelen.

Een wat kinderachtige over komende film met niet al te sterk acteerwerk. Het verhaal is op zich best grappig gevonden maar het is niet echt goed uitgewerkt, bovendien valt het einde wat tegen doordat het een beetje afgeraffeld wordt. Qua cgi/sfx valt het ook tegen, zo ziet Ryuk er eigenlijk niet uit en de stem van Dafoe vond ik er niet bij passen. Het voelde qua niveau een beetje aan als een lange aflevering van één of andere jeugdserie.

Ai, ai, ai, ik durfde al niet kijken naar de internetscores na ENORM genoten te hebben van Wingard's nieuwe eyegasm, maar dit slaat alles.

2.2 op LB, 5.0 op IMDb en MM zal wel braafjes volgen zeker? Om onwel van te worden.

...

Toch maar die Blair Witch remake proberen dan!

timmienoelie

Daar zitten veel haters bij omdat ze denken dat het een remake is van het origineel. Zelfde zie je toch ook bij series als MacGyver en Van Helsing. Die worden afgebroken maar zijn heus wel beter dan de 5/10 die op IMDb staan. Hetgeen wat mij een beetje stoorde in het begin was ook het acteerwerk van Nat Wolff maar na een tijdje werd ik hem wel gewoon.

Dit is ook geen kinderachtige film. Het is niet omdat jonge twintigers de hoofdrollen spelen dat de film kinderachtig is. De muziekkeuzes zijn wat mij betreft weer subliem, ik vond ze perfect passen andere mensen totaal niet. So be it!

Het is echt lang niet zo slecht als iedereen je wilt doen geloven. Als je The Guest goed vond, zeker proberen zou ik zeggen. En zeker als je de anime niet kent, is het verhaal vast ook de moeite.

De film duurt amper 90 minuten trouwens, een lange zit zal het dus niet worden.

Verrassende film die net weer even anders is, heb me erg vermaakt

Knap dat je hier 4 sterren of hoger voor kunt geven, want wat was dit ontzettend matig zeg. Ik wist al dat het een adaptie was van de anime en slechts het concept was overgenomen, maar wat ik dan vervolgens niet snap, is dat namen en achtergronden van personages wel letterlijk worden overgenomen, want nu ging ik alsnog alles vergelijken met de originele serie, en dan worden de verschillen al snel pijnlijk duidelijk. Die show was namelijk alles wat deze film niet is, namelijk spannend, sfeervol en onderhoudend. Enige wat ik nog wel kon waarderen was het camerawerk op bepaalde momenten en de synthesizer soundtrack, maar dit is de naam Death Note niet waardig.

De anime is een van de beste ooit. Verfilmingen hiervan zijn altijd mislukt, dat geldt overigens voor bijna alle anime verfilmingen.

Toch een goede film . Niet luisteren naar de negatieve reacties , het is de moeite waard om te kijken .

Ik vind dit ook een goeie film!

Nadat ik Death note: light up the new world 2016 te hebben gezien dacht ik dat dit een vervolg zou zijn, maar dit is de Amerikaanse remake van een eerder deel die ik niet heb gezien death note 2: the last name. Normaliter zijn Japanse films gruwelijker maar in dit geval niet qua gore! Het enige wat ik wel leuker vond aan de Japanse versie waren de reapers, die zagen er veel beter uit en leken echt op de anime figuren.

Ik hoop zeker op een vervolg!

Was hem alweer vergeten, maar blijkbaar is de huidige IMDb score 4.2 .Alathir geluk maakt jouw review me nog heel nieuwsgierig, come on Wingard!

Lolz. Alternatieve titel: Het Moordboek

Leuke film, erg van genoten, enige minpuntje vind ik de muziek. Die was vreselijk en paste de hele film niet in het totale plaatje.

Blijft moeilijk te voorspellen natuurlijk. Sommige elementen van The Guest komen hier terug, andere dan weer niet. Er zijn hier ook meer wendingen in het verhaal, volgens mij ben je daar minder verzot op als ik maar ik veronderstel wel dat je gaat kijken ondanks de ratings .

Om eerlijk te zijn ben ik nauwelijks bekend met het 'concept' van Death Note, enkel met die van Wingard. You're Next zijn stijl vond ik ook weer heerlijk, maar ik heb gewoon een hekel aan zulke horror. Daarom hoop ik dat deze ietsjes meer mijn genre is, dan zal het zo maar weer een hoog cijfer kunnen worden. Al weet ik dat Adam Wingard geen Nolan of Fincher is die vrijwel alleen maar 4*+ films maken. Denk dat ik deze week nog wel 100 minuten over heb inderdaad.

Sowieso zegt affiniteit met de comics, Wingard, of wat dan ook niet alles. Ik vond The Guest best wel goed, deze niet. En dat alles staat los van de anime, waar ik praktisch volledig onverschillig tegenover sta, En volgens mij ook niet heb afgezien.

Ik denk niet dat we kunnen stellen 'als je dit goed vindt, dan...'. Zeker niet met een film die zo wankel ontvangen wordt als deze.

Dat zegt inderdaad niet alles, de ene film is de andere niet. Maar misschien kon je in dit geval ook gewoon minder met het verhaal aangezien je ook met de anime bent gestopt?

Ik geef ook toe dat ik in normale omstandigheden deze film met 4* had gequoteerd maar door al de slechte recensies vond ik dat ik Wingard een hart onder de riem moest steken. Niet dat hij het zal lezen

Niet slecht, maar geef mij toch maar de Japanse reeksen Desu Nôto (2006), Desu Nôto: The Last Name (2006) en L: Change the World (2008) vond ik destijds zalig, als je het origineel werk hebt gezien is dit 0% verrassend of vernieuwend. Toch blijft dit sowieso leuke film om te zien, vooral Margaret Qualley Aangezien ik de originele films tussen de 4 en 4.5/5 heb gegeven, zou ik deze toch eerder een 3 à 3.5/5 geven.

Zeker een vette film! Heb zelf een schijthekel aan anime en manga maar dit had er gelukkig niets mee te maken! Vond het zelf een klein beetje de sfeer van final destination hebben.. Vind het cijfer ook verrassend laag.. Verdient hoger!

Ik wil Wingard niet heilig verklaren, maar toch ga ik dat gedeeltelijk weer doen. Hopelijk hou ik het binnen de lijntjes.

Deze film is trouwens zeker niet heilig. Dat hele Death Note gebeuren is namelijk niet bepaald mijn ding, en dat gebeuren heeft de overhand tot zo ongeveer het laatste halfuur van de film. Dat achterlijke wezen en rot boek konden me vanaf het 1e oogcontact al niets meer schelen. Hier niet teveel op lettend kon ik me dit grootste stuk toch nog enigszins vermaken. Wingard lijkt hier helaas vooral te dienen als regisseur in plaats van zelf iets te creëren.

Het laatste halfuur heeft Wingard toch voor zichzelf gekozen lijkt het, want de anime-basis gaat naar de achtergrond. Opnieuw een fantastische mix tussen een elektrische score met hier en daar een opvallende zang, alles kloppend met de beelden, zorgde voor heimwee naar The Guest (al werd dat niveau op dit vlak ook niet evenaart). De achtervolgingen, Winter Wonderland (identieke sfeer als het Halloween-feest in The Guest en het matchende reuzenrad, de climax... Waarom geniet ik toch zo van zijn keuzes?

De casting is achteraf gesproken toch behoorlijk gelukt met onder andere Nat Wolff en Lakeith Stanfield. Beiden pasten prima in hun rol. Verder niet echt noemenswaardige prestaties.

Eigenlijk had You're Next hetzelfde. Alleen bij The Guest heeft Wingard een plot en overige crew (lees: Dan Stevens/Maika Monroe) gekregen/verworven die het niveau van zijn keuzes aan konden.

Wat het cijfer ook wordt, het is te laag voor de regisseur en te hoog voor de film.

Kan me wel goed vinden in je mening. Dat het verhaal je niet erg zou liggen, had ik eigenlijk ook wat verwacht. Van het laatste halfuur heb ik ook geweldig genoten en zeker van de soundtrack daar, ik vond dat die er altijd knal op zat.

Dit was mijn eerste kennismaking met Nat Wolff maar zeker bij die scène waar hij Ryuk voor het eerst ontmoet, vond ik hem verschrikkelijk slecht acteren. Hij krijste precies als een griet, wtf Hij is echt geen acteur voor horror.

Nou ja, over een tijdje nog maar eens The Guest kijken dan maar

Een perfecte film is het zeker niet. Maar Wingard maakt er audiovisueel in ieder geval wel iets van, wat een fijn melancholisch sfeertje oplevert. Helaas is het bronmateriaal waarmee hij moet/wil werken iets te bombastisch en groots voor één film. Daardoor worden er nogal wat vluchtige stappen genomen en komen de kills nooit écht aan. De film voelt onpersoonlijk. Maargoed, nachtelijk Seattle, de grauwe gezichten van de hoofdrolspelers en een (ik zeg het gewoon) toffe soundtrack maken best wat goed.

Ik ken de animé en de eerdere verfilmingen niet, maar heb me in ieder geval prima vermaakt met deze remake. Eén en ander verloopt te snel en er eigenlijk teveel plot om in één film te proppen, maar de film is wel onderhoudend, lekker bloederig en energiek. Qua toonzetting had de boel best wat meer creepy en serieus mogen zijn, maar al met al vond ik dit best oké. Wel jammer van de erg matige hoofdrolspeler.

"You're the one who flew into the sun, I'm just here to make sure you burn!"

Zelf ben ik een groot fan van de anime, dus ik was wel benieuwd wat Adam Wingard ervan zou maken. Helaas is het resultaat een warboel.

Deze film is een herbewerking van het bronmateriaal en gebruikt hoofdzakelijk de basisbeginselen; Light die het notitieboek vindt en onder begeleiding van de demon Ryuk criminelen doodt, om vervolgens achterna gezeten te worden door de mysterieuze detective L. Op zich een prima start, maar qua uitwerking laat men een hoop steken vallen.

'Death Note' voelt voornamelijk gehaast aan, waardoor elke onthulling nauwelijks impact heeft en bovendien ongeloofwaardig overkomt. Naast het feit dat er continu van toon wordt gewisseld. In het begin lijkt er nog wat leuke horror en gore in te zitten, middels enkele 'Final Destination' geïnspireerde scènes. Echter wordt het steeds dramatischer, met vluchtige montages waarin geen ontwikkeling is te bespeuren en tegen het einde aan lijkt het alsof je in een Young Adult vehikel bent terecht gekomen inclusief een clichématige jaren '80 soundtrack.

Als kijker mis ik het intrige dat zou moeten heersen tussen Light en L, waar ze elkaar tien stappen voor zijn en elke zet minutieus ingecalculeerd is. Er is jammer genoeg niets te merken van deze onderlinge spanning, in het bijzonder omdat Light nooit geportretteerd wordt als genie. Laatstgenoemde heeft ook te maken met het ondermaatse acteerwerk van Nat Wolff. Gelukkig zijn Lakeith Stanfield en Willem Dafoe op momenten lichtpuntjes.

Al met al een matige adaptatie van het rijke bronmateriaal en dan te bedenken dat er hierna wellicht nog één à twee delen moeten volgen. Je bent beter af bij de anime, hoewel Netflix deze toevalligerwijs heeft verwijderd ten tijde van de film release.

2,0 Sterren.

Kijk in plaats van de film de eerste vier afleveringen van Death Note.

Jammer jammer, als je de anime niet kent weet je dus ook niet hoeveel beter de film had kunnen zijn.

Ik begrijp dat het extreem moeilijk is om een anime te verfilmen. Maar om alles zo op de schop te gooien is gewoon spijtig. Karakters zijn compleet anders en kunnen mij in deze film voor geen meter boeien. Ryuk is niet aanwezig en voegt eigenlijk geen ene reet toe(eigenlijk is de laatste seconde van de film het enige interessante moment met Ryuk). Een simpel en dom drama/liefdes verhaaltje heeft daarvoor zijn intrede gemaakt. Hier had juist de spanning tussen Light en L kunnen worden uitgewerkt.

De film is veel te kort voor wat het wil vertellen. Toch is het voor mensen die niet geïnteresseerd zijn in anime een filmpje om makkelijk weg te kijken.

Maar zoals al vaker beschreven, een gemiste kans. Zeker als je kijkt naar het bronmateriaal.

Zo jammer dat deze film niet door mensen wordt gemaakt die liefde hebben voor film en serie maar puur een ervaring voor de gemiddelde kijker willen neerzetten.

2.0*

Zoals veel mensen weten is deze Death Note een remake van de gelijknamige anime-serie. Die serie was één van de eerste serieuze anime die ik zag, ook één van de beste. De lat lag hoog. De trailers vooraf waren niet hoopvol en ook over de cast was ik niet enthouisiast. Ik vind Nat Wolff wel een aardige, maar of hij Light goed kan spelen?

Laat ik beginnen met het positieve: regisseur Wingard heeft er echt iets anders van proberen te maken. Ik ben echter niet heel erg tevreden wat hij ervan heeft gemaakt. Alles wat het origineel goed maakte is vervangen door een laag aan cliché en onrealistisch tienerdrama. Weg is het slimme script met de onverwachte wendingen.

De soundtrack vond ik totaal niet passen bij de film. Een behoorlijk serieuze film en dan hoor je op belangrijke momenten in de film bijvoorbeeld een 'Take My Breath Away', voor mij hoeft dat niet.

Karakters waren onnavolgbaar en de Final Destination-achtige gore werkte ook op mijn lachspieren. De film is gewoon bomvol en voelt gehaast, een mini-serie was al beter geweest. Ik had de film echt graag goed gevonden, en ik geef niet vaak zulke lage cijfers, maar dit is één van de slechtste film die ik in een lange tijd zag.

Leuk!

Had ergens een horrorfilm verwacht (You're Next!) maar met een laag gemiddelde op MM waren mijn verwachtingen niet héél erg hoog en... Heerlijke film. Scheelt dat ik het anime-origineel niet ken wellicht en ik snap een paar negatieve commentaren hier absoluut, maar wat was dit lekker! Soundtrack vond ik juist een groot pluspunt, lekker a-typisch bij sommige scenes. Verhaal deed me ergens denken aan Faust, en ging toch lekker een andere kant op dan ik verwacht had. Mooie kleuren ook! Een paar rare dingen - de rol van L, sommige plotpoints - maar... lekker!

3,5*

Man man. Nu ben ik niet bekend met het originele werk, waardoor er blijkbaar een aantal elementen in de film moeten zitten. Maar ze hadden toch wel iets degelijkers dan dit kunnen afleveren?

De introductie in de film is een beetje halfbakken, maar het werkte wel voor mij. Er volgen wat leuke Final Destination achtige kills en het concept wordt ook redelijk spannend en duister uitgewerkt met Ryuk.

Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een montage waarin ik het gevoel heb dat ze een hele serie in 5 minuten tijd proberen te vertellen. Het hele Kira en L. gebeuren wordt bijzonder slecht uitgewerkt en werkt eerder op de lachspieren, dan dat het nog goed en duister is. Ik begrijp dat dit een belangrijk element uit de reeks is, maar in de film werkt het totaal niet door de samenvattende montage.

De film wordt vanaf hier belachelijker en belachelijker en de makers weten totaal niet wat de toon van de film moet zijn, met wat eighties poprock elementen als gevolg. Ik heb niet het idee dat dit past bij het hele concept en de reeks die hieraan vooraf ging. Dat L. uit een soort meesterdetective weeshuis komt was wel het grootste dieptepunt. Dit had niet in de film gehoeven.

De film verloor mijn interesse en het blies als een nachtkaars uit.

Zo zonde, maar ook weer een typisch gevalletje van teveel willen doen in te weinig tijd.

2,0*