Death Note (2017)

Heerlijke film. Als je houdt van alternatief, muziekcombinaties en enorm fantasierijk bent geef je vijf sterren. Wanneer je nuchter bent en hier helemaal niks omgeeft geef je maar 1 ster.

Eerst en vooral, ik ken niks van de oorspronkelijke anime maar zoals Wingard zelf heeft aangegeven is dit geen remake van het origineel. Om het met zijn woorden te zeggen: "For us, this felt like an opportunity to take something that was familiar and to do something new with it. ... [And] because we were taking something that is very Japanese and moving it over to a different country, we realized that not only were there changes that needed to be made, but ultimately, it was a chance to take a new approach to something that you have seen before. And that's what we did."

Uiteraard had ik de trailer op voorhand gezien en ik zag meteen dit gaat iets speciaal worden en dat werd het ook. Strak geregisseerd met een mix van genres. Thriller, horror (er zit wel degelijk een goede jumpscare in en ook wat gore), mystery, fantasy en zelfs drama. I love it!

De twists, de stijl, de strakke regie en vooral weeral de alternatieve, maar te gekke soundtrack maken deze film helemaal af. Ook weer zo een heerlijke sublieme ingeving: Drive slowly, drive safe als affiche bij een bushokje en 'L' ramt het gewoon omver met zijn politiewagen
Misschien iets minder dan The Guest maar ook hier kreeg ik even kippenvel toen ze aan dat reuzenrad zaten te bengelen, wow. plus het verhaal zat gewoon erg goed in elkaar.

Ik heb de anime 2 keer helemaal afgekeken en vond die echt briljant, dus dit kon ik echt waarderen.

Dit is geen remake van het origineel, maar een vrij losstaande film die de toon van de anime aan neemt met een hele mengelmoes aan genre's zoals Horror, Thriller en Fantasy, met wat Supernatural elementen.

Zeker 1 van Wingard' beste projecten, niet beter dan The Guest en You're Next (ook beschikbaar op Netflix en zeker een aanrader) maar wel even goed, en misschien beter dan, als Blair Witch.

De soundtrack is trouwens genieten

Njah.

Aan de anime ben ik ooit begonnen. Als ik anderhalve ep ver ben geraakt zal het veel geweest zijn, het is niet het type serie waar ik naar kan zitten kijken. Duurt volgens mij ook 50+ afleveringen, dan haak ik al helemaal af. Daarnaast ook nog twee live action verfilmingen gezien, maar die stelden ook bitter weinig voor. Het is ook niet zo eenvoudig om dit soort uitgesmeerde nonsense in één film te condenseren.

Wingard's poging is eigenlijk nog de beste die ik gezien heb, maar ook hij ontsnapt niet aan de onzin waarmee hij zichzelf opzadelt. Om die 10 minuten is er een nieuwe, grote reveal. Het voelt als er hele story arcs in montages van 5 minuten gepropt worden (de rise van Kira bijvoorbeeld) en bij elke reveal wordt het verhaaltje wat ridiculer.

Zo is L nog wel een leuk personage, maar moet hij echt uit één of andere geheime basis komen waar ze weesjes getraind hebben tot meesterdetectives? Voegt dat echt wat toe, behalve een aardige setting om 5 minuten film te draaien die verder ook niet zo heel erg veel met de rest te maken heeft? Mnee, dat soort onzin had men gewoon integraal mogen strippen wat mij betreft, zeker als je maar 100 minuten film hebt.

Japanse teen angst verplaatst naar America is ook niet geweldig boeiend. Light, vriendinnetje en papa zijn redelijk vervelende personages, het drama rondom hen stelt ook bitterweinig voor. Gelukkig brengt L wel wat leven in de brouwerij, al is er dan natuurlijk weer een kamp dat zich genoodzaakt voelt om over blackwashing te gaan zeuren.

Wingard gaat ook uit de bocht wanneer hij noodgenomen wat 80s troep in deze film wil etalleren, komt compleet uit het niets, voelt ook volledig ongepast, maar ach, het is hip in zijn niche. Mij verder best als hij zich daarmee wil bezighouden, maar toch liever niet in een Death Note verfilming.

't Is dat er wat tempo inzit, dat er toch één cool personage wat screentime krijgt (want Dafoe laat het ook jammer genoeg afweten) en dat afzonderlijke scenes nog wel eens cool kunnen zijn. Maar als geheel is het één groot rommeltje. 't Is beter dan de Japanse pogingen, maar die waren dan ook van een niveautje goedkoop dat dat amper als compliment geldt.

2.5*

Gehaast.

Ik heb wel de anime gezien. (zijn 37 eps. mocht je het je echt afvragen) Ik ben niet de grootste fanboy van de serie vond het wel geinig maar iets te lang en denkt vooral iets te slim te zijn voor zijn eigen goed. Er zitten zeker wat storylines in die filler gevoelig zijn en de laatste +/- 7 eps. zijn wat onnodig.

Maar feit blijft wel dat je hier minimaal een 10/12 delige serie van had moeten maken wil het een beetje tot zijn recht komen.

Althans tenzij je de serie nog veel meer loslaat. Had je er gewoon een totale stand alone film van gemaakt waarbij je alleen het idee overneemt van het boek en de regels. Helaas zoals meestal in Amerika gebeurt dit niet en willen ze de fanboys wel pleasen. Ze worden Light en L genoemd. Link naar Japan word onnodig ook nog gemaakt. Van dat soort referenties. Het is wat storend. Want visueel en qua kills is dit best te doen. Zag ooit een stukje van een Japanse real life versie. Dat was niet om aan te gluren. Op dat vlak is dit Netflix product niet eens zo slecht. Maar Amerika wil weer iets te graag op een oude hype stappen maar het lijkt erg vaak omwille van de totaal verkeerde redenen.

Nog heel even over het verhaal. In de anime zaten nog wel eens wat leaps. Maar hier door de korte speelduur bijna alleen maar. Elke reveal is super snel en ook vrij ongeloofwaardig. Zo gaat er super veel tijd over de moorden. Maar als kijker voelt het super kort. Waarna L. weet dat hij in Seattle zit. De hele val en hoe hij het wist word met een simpel zinnetje ergens verteld maar is nergens geloofwaardig.

Daarbij vond ik de soundtrack ook uit de toon vallen. Ben denk ik een mindere hater dan Onderhond over de muziek an sich. Maar hier is het totaal onnodig. Het speelt zich ook gewoon in het hier en nu af. Waarom dit.

Ergens zit wel iets aardigs, maar dit script is niet de juiste interpretatie.

2 sterren

Een wat kinderachtige over komende film met niet al te sterk acteerwerk. Het verhaal is op zich best grappig gevonden maar het is niet echt goed uitgewerkt, bovendien valt het einde wat tegen doordat het een beetje afgeraffeld wordt. Qua cgi/sfx valt het ook tegen, zo ziet Ryuk er eigenlijk niet uit en de stem van Dafoe vond ik er niet bij passen. Het voelde qua niveau een beetje aan als een lange aflevering van één of andere jeugdserie.

Ik ken de animé en de eerdere verfilmingen niet, maar heb me in ieder geval prima vermaakt met deze remake. Eén en ander verloopt te snel en er eigenlijk teveel plot om in één film te proppen, maar de film is wel onderhoudend, lekker bloederig en energiek. Qua toonzetting had de boel best wat meer creepy en serieus mogen zijn, maar al met al vond ik dit best oké. Wel jammer van de erg matige hoofdrolspeler.

"You're the one who flew into the sun, I'm just here to make sure you burn!"

Zelf ben ik een groot fan van de anime, dus ik was wel benieuwd wat Adam Wingard ervan zou maken. Helaas is het resultaat een warboel.

Deze film is een herbewerking van het bronmateriaal en gebruikt hoofdzakelijk de basisbeginselen; Light die het notitieboek vindt en onder begeleiding van de demon Ryuk criminelen doodt, om vervolgens achterna gezeten te worden door de mysterieuze detective L. Op zich een prima start, maar qua uitwerking laat men een hoop steken vallen.

'Death Note' voelt voornamelijk gehaast aan, waardoor elke onthulling nauwelijks impact heeft en bovendien ongeloofwaardig overkomt. Naast het feit dat er continu van toon wordt gewisseld. In het begin lijkt er nog wat leuke horror en gore in te zitten, middels enkele 'Final Destination' geïnspireerde scènes. Echter wordt het steeds dramatischer, met vluchtige montages waarin geen ontwikkeling is te bespeuren en tegen het einde aan lijkt het alsof je in een Young Adult vehikel bent terecht gekomen inclusief een clichématige jaren '80 soundtrack.

Als kijker mis ik het intrige dat zou moeten heersen tussen Light en L, waar ze elkaar tien stappen voor zijn en elke zet minutieus ingecalculeerd is. Er is jammer genoeg niets te merken van deze onderlinge spanning, in het bijzonder omdat Light nooit geportretteerd wordt als genie. Laatstgenoemde heeft ook te maken met het ondermaatse acteerwerk van Nat Wolff. Gelukkig zijn Lakeith Stanfield en Willem Dafoe op momenten lichtpuntjes.

Al met al een matige adaptatie van het rijke bronmateriaal en dan te bedenken dat er hierna wellicht nog één à twee delen moeten volgen. Je bent beter af bij de anime, hoewel Netflix deze toevalligerwijs heeft verwijderd ten tijde van de film release.

2,0 Sterren.

Kijk in plaats van de film de eerste vier afleveringen van Death Note.

Jammer jammer, als je de anime niet kent weet je dus ook niet hoeveel beter de film had kunnen zijn.

Ik begrijp dat het extreem moeilijk is om een anime te verfilmen. Maar om alles zo op de schop te gooien is gewoon spijtig. Karakters zijn compleet anders en kunnen mij in deze film voor geen meter boeien. Ryuk is niet aanwezig en voegt eigenlijk geen ene reet toe(eigenlijk is de laatste seconde van de film het enige interessante moment met Ryuk). Een simpel en dom drama/liefdes verhaaltje heeft daarvoor zijn intrede gemaakt. Hier had juist de spanning tussen Light en L kunnen worden uitgewerkt.

De film is veel te kort voor wat het wil vertellen. Toch is het voor mensen die niet geïnteresseerd zijn in anime een filmpje om makkelijk weg te kijken.

Maar zoals al vaker beschreven, een gemiste kans. Zeker als je kijkt naar het bronmateriaal.

Zo jammer dat deze film niet door mensen wordt gemaakt die liefde hebben voor film en serie maar puur een ervaring voor de gemiddelde kijker willen neerzetten.

2.0*

Zoals veel mensen weten is deze Death Note een remake van de gelijknamige anime-serie. Die serie was één van de eerste serieuze anime die ik zag, ook één van de beste. De lat lag hoog. De trailers vooraf waren niet hoopvol en ook over de cast was ik niet enthouisiast. Ik vind Nat Wolff wel een aardige, maar of hij Light goed kan spelen?

Laat ik beginnen met het positieve: regisseur Wingard heeft er echt iets anders van proberen te maken. Ik ben echter niet heel erg tevreden wat hij ervan heeft gemaakt. Alles wat het origineel goed maakte is vervangen door een laag aan cliché en onrealistisch tienerdrama. Weg is het slimme script met de onverwachte wendingen.

De soundtrack vond ik totaal niet passen bij de film. Een behoorlijk serieuze film en dan hoor je op belangrijke momenten in de film bijvoorbeeld een 'Take My Breath Away', voor mij hoeft dat niet.

Karakters waren onnavolgbaar en de Final Destination-achtige gore werkte ook op mijn lachspieren. De film is gewoon bomvol en voelt gehaast, een mini-serie was al beter geweest. Ik had de film echt graag goed gevonden, en ik geef niet vaak zulke lage cijfers, maar dit is één van de slechtste film die ik in een lange tijd zag.

Man man. Nu ben ik niet bekend met het originele werk, waardoor er blijkbaar een aantal elementen in de film moeten zitten. Maar ze hadden toch wel iets degelijkers dan dit kunnen afleveren?

De introductie in de film is een beetje halfbakken, maar het werkte wel voor mij. Er volgen wat leuke Final Destination achtige kills en het concept wordt ook redelijk spannend en duister uitgewerkt met Ryuk.

Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een montage waarin ik het gevoel heb dat ze een hele serie in 5 minuten tijd proberen te vertellen. Het hele Kira en L. gebeuren wordt bijzonder slecht uitgewerkt en werkt eerder op de lachspieren, dan dat het nog goed en duister is. Ik begrijp dat dit een belangrijk element uit de reeks is, maar in de film werkt het totaal niet door de samenvattende montage.

De film wordt vanaf hier belachelijker en belachelijker en de makers weten totaal niet wat de toon van de film moet zijn, met wat eighties poprock elementen als gevolg. Ik heb niet het idee dat dit past bij het hele concept en de reeks die hieraan vooraf ging. Dat L. uit een soort meesterdetective weeshuis komt was wel het grootste dieptepunt. Dit had niet in de film gehoeven.

De film verloor mijn interesse en het blies als een nachtkaars uit.

Zo zonde, maar ook weer een typisch gevalletje van teveel willen doen in te weinig tijd.

2,0*

Laat ik beginnen met dat Death Note-film niet een heel slechte film is. De film is losjes gebaseerd op gelijknamige Japanse manga. Geen idee hoe die is, aangezien ik alleen films kijk en bijna geen series. Maar ik denk dat als je een groot fan van de manga en/of anime bent, deze film niet echt aanraden is. Echter mankeert er ook veel aan de film. En is het zelfs een beetje regisseur Adam Wingard onwaardig. Dit komt doordat er door het plot heen gejaagd wordt, zonder veel aandacht te schenken aan de motivaties van de hoofdpersonages. Zodoende wordt het schaakspel tussen Light Turner en de superdetective L (Lakeith Stanfield) nooit echt spannend. Light Turner wordt overigens gespeeld door volstrekt irritante Natt Wolff (wat dus ook afbreuk doet aan de film) Hij mist gewoonweg charme. De regisseur toont wel enkele schitterende scènes die, weliswaar aan Final Destination doen denken maar uiterst beklijvend in beeld zijn gebracht. Die verscheidenheid aan moorden die elkaar in sneltempo opvolgen, laten de motor van de film draaien tot de grote climax. Het meest positieve geluid is de vertolking van Willem Dafoe, want die is één woord, perfect! Doodsgod Ryuk, een computercreatie, verblijft altijd op de achtergrond in het donker, waardoor er een prima onheilspellend sfeertje rond hem hangt en telkens als Dafoe het woord neemt, domineert de vreselijke ijzigheid in zijn stem. Dit liet een sterke indruk achter. Zoals gezegd, is de film niet slecht, maar vooral te veel veramerikaniseerd in combinatie met een te mager scenario. En valt daarom ietwat tegen, iets wat ik ook totaal niet verwachtte van deze regisseur.

Ik vind drie sterren een mooie score voor deze

Amerikaanse verfilming van de Death Note anime.

Andere reviews tot nu toe vond ik oneerlijk streng voor deze film. Als je Death Note vergelijkt met andere anime live action verfilmingen houdt het zich redelijk staande.

De invulling van Ryuk vond ik leuk gedaan en de film bleef ook nog op heel veel plekken aardig overeenkomstig met het bronmateriaal.

Als iemand die voor een decade terug Death Note de anime als tiener heeft gezien vond ik het een fijne reis terug in de tijd, maar dan in een modern serieus jasje.

Redelijke film over een jongen die een mysterieus notitieboek in handen krijgt die hem een bepaalde macht geeft. Een vermakelijk uitgangspunt, maar zoals in de film zelf ook gezegd wordt: er zijn te veel regels. Mede hierdoor zit de film eigenlijk te vol. De film ziet er verder wel goed uit en ook de soundtrack geven sommige scenes een fijne sfeer mee.

Goeie film, verveelt nergens en zit prima in elkaar. Snap de ratings hier helemaal niet, dit is 1 van de beste horror suspense thrillers die ik al gezien heb en dat zijn er een heleboel.

8,5/10 zal ik maar eventjes naar boven afronden om de rating wat positief te beïnvloeden want dat verdient dit meesterwerkje wel

Dat Wingard jaren '80 muziek fan is mag wel duidelijk zijn. Gelukkig kiest hij meestal dan de betere stukken uit die tijd.

De film zelf is helemaal niet zo slecht. Grootste kritiekpunt is nog wel dat het lijkt alsof je naar een samenvatting van een groter geheel kijkt. Kijk, een hoog tempo in een film als dit is goed maar soms zijn de sprongen te snel en groot.

Enfin, mee vermaakt en da's fijn.

Tienerpulp van de bovenste plank!
joolstein De film is losjes gebaseerd op gelijknamige Japanse manga. Geen idee hoe die is, aangezien ik alleen films kijk en bijna geen series. Maar ik denk dat als je een groot fan van de manga en/of anime bent, deze film niet echt aanraden is.
Dit geldt ook voor mij, ben er zelfs helemaal blind ingegaan zonder trailer, verhaal of wat dan ook op vooraf te bekijken of te lezen. Dus een zeer neutrale kijk op deze film.
Zijn Aziatische voorganger heb ik hier al heel lang liggen op de plank en nog altijd niet gezien. Is die beter, dat zal de toekomst nog moeten uitwijzen. Natuurlijk heeft het origineel een streepje voor, maar omdat ik deze film eerst heb gezien werkt deze film heel verfrissend voor mij.
Het tempo lag vrij hoog en vond ik ook geen negatief punt. Het was allemaal toch heel duidelijk te volgen. De kills waren leuk bedacht en het verhaal zit voor het genre best goed in elkaar. Willem Dafoe speelt Ryuk waarbij zijn stem toch een meerwaarde geeft aan zijn mysterieus personage. De rest van de cast verveelde mij niet ondanks de kritieken. Ik vond die meid zelfs een degelijke rol spelen als een egoïstische zelfverzekerde bitch.

En dan de muziek, tja...vond ik ook wel leuk in dit concept. De slotscène bij het reuzenrad is top en naderhand krijgt de kijker een overzichtje van de gebeurtenissen ter plaatse. En dan die allerlaatste scène in het ziekenhuis.....heerlijk lachje van Ryuk.
Conclusie : eens totaal iets anders, hoog tempo, heel wat ontwikkelingen, leuke kills, boeiend plot, Ryuk en leuk geslaagd slot. Verdiende 8/10

“Rule one: The human whose name is written in this note shall die.”

Ontzettend zonde dat hier geen betere film van gemaakt is. Het idee achter Death Note is interessant en Wingard heeft er ook geen hele slechte film van gemaakt. Maar ik heb toch het idee dat hier veel meer in had gezeten.

Death Note oogt gehaast, propvol en de personages en hun onderlinge band/strijd worden matig uitgewerkt. Ik heb de anime niet gezien, maar blijkbaar was de psychologische strijd tussen Light en L zeer interessant. Dat komt in de film niet echt naar voren. Audiovisueel vond ik het allemaal wel sterk gedaan, en de high school setting werkt op zich ook wel. En het acteerwerk van Wolff, Stanfield, Qualley, Whigham en Dafoe is prima. Maar Death Note heeft te veel plotselinge karakterveranderingen en vreemde plotontwikkelingen, en de film hangt als los zand aan elkaar. Een beter script had de film goed gedaan.

Slecht, maar ook vermakelijk.

Om te beginnen heb ik de originele Japanse tekenserie niet afgekeken, erger nog, maar 1 aflevering. Anime is niet echt waar ik van hou en daar zal ik ook niet van houden. Ik heb een idee dat de film heel laag scoort omdat het er niet op lijkt en dat wakkert teleurstelling op.

Ikzelf had dus geen idee hoe het verhaal liep, en dat was misschien ook beter. Hij is prima uit te kijken, het Ryuk wezen is een leuke toevoeging, maar heel slecht geanimeerd. Alsof hij uit een disney film komt.

Het acteerwerk is niet erg goed, vooral niet door de 2 "bezitters" van het boek. L ziet eruit alsof hij elk moment moet gaan huilen, waar ik me ook erg aan ergerde. De vader trok voortdurend vreemde gezichten. Dus voor mooi spel hoef je hem niet aan te zetten.

Waar ik wel van genoot, en dat was er gelukkig volop. Waren de over de top brute moorden, zoals een stuk waarbij een jongen wordt onthoofd met een ladder.
Ik heb me vermaakt met de film zelf, maar het is geen aanrader. ik zal hem een 5,5/10 geven.

“Relax, Light.

You're asleep and you're dreaming of some eight-foot-tall,

demon-looking motherfucker.”

In “Final Destination” was de oorzaak van heel wat onheil het feit dat men Pietje de dood te slim af was, met als resultaat een hele reeks slachtoffers. Onlangs nog zag ik “Wish upon” waar een Chinese muziekdoos in handen valt van een tienermeisje. Een muziekdoos waarmee men bepaalde wensen kan vervullen. Alleen is dit niet zonder gevolgen en sterven ook hier individuen in gruwelijke omstandigheden. “Death note” is hier weer een variant op. Hier is het de student Light Turner (Nat Wolff) die op een dag een geheimzinnig schriftje in de schoot geworpen krijgt. Al wiens naam hierin wordt opgeschreven , is gedoemd om te sterven. En bij dit notitieboekje hoort ook nog Ryuk. Een soort egelachtige oppergod die het notitieboekje doorgeeft indien nodig en ervoor zorgt dat de regels beschreven in het boekje worden nageleefd. Light Turner ziet een opportuniteit om de wereld te verlossen van ongewenste misdadigers. Lovenswaardig en nobel, maar natuurlijk weeral niet zonder gevolgen. Voordat Light het beseft zit het gehele politieapparaat achter de geheimzinnige moordenaar van het over de wereld verspreide schorremorrie.

Geef toe, als je dit zo leest dan klinkt het toch veelbelovend. Een origineel concept met mogelijkheden genoeg om er een adembenemend en uiterst spannend fantasy verhaal van te maken. En eigenlijk zijn ze daar ook grotendeels in geslaagd. Mits je niet een fervente aanhanger bent van de Japanse manga waar deze film op gebaseerd is. Na raadpleging van wetenswaardigheden over dit onderwerp op het wereldwijde web, kan ik me best voorstellen dat deze filmversie een beperkte versie is in vergelijking tot de originele manga. Men spreekt hier over een verhaal uitgesmeerd over 108 hoofdstukken en gebundeld in twaalf mangaboekjes. Daarom dat het allemaal zo chaotisch lijkt en het verhaal in een sneltreinvaart aan je voorbij flitst. Achteraf bekeken zou het inderdaad geen slecht idee zijn geweest als ze er een serie van hadden gemaakt. Want begrijpe wie begrijpen kan. Het boekje “The Hobbit” telt slechts ongeveer 200 pagina’s en toch slaagde Peter Jackson erin om ruwweg acht uur filmmateriaal te produceren. Als men dit extrapoleert naar deze manga, zou dit resulteren in waarschijnlijk het tienvoudige.

Gelukkig dat ik een complete nitwit ben als het over Japanse manga’s gaat en ik dus onbevooroordeeld deze film kan beoordelen. Ik heb me er kostelijk mee geamuseerd. Niet alleen vond ik het concept intrigerend en tegelijkertijd angstaanjagend hoe Light controle heeft over iemand anders leven simpelweg door een naam neer te pennen in een notitieboek. Verwacht je ook aan enkele bloederige scènes als een ongelukkig slachtoffer aan zijn of haar einde komt. Nat Wollf vond ik overtuigend genoeg als de enigszins schuchtere, gepeste leerling die langzaamaan uitgroeit tot een genadeloze wraakengel. Zijn vriendin Mia (Margaret Qualley) heeft een redelijk beperkte rol en maakte dan ook minder indruk. Ryuk is veruit het meest interessante personage. Het is dan wel grotendeels een CGI creatie. Maar dankzij de schitterende voice-over door Willem Dafoe stijgt het entertainmentgehalte van deze mythische figuur. Het personage wat niet zo goed uit de verf komt is L. (Lakeith Stanfield). Een mysterieuze, jonge detective die Light op de hielen zit, maar die me vooral bijblijft dankzij zijn merkwaardige zithouding.

Eventjes speelde ik met het idee om de originele manga ooit eens helemaal te bekijken. De kans lijkt me wel klein daar ik een hekel heb aan series en Aziatisch georiënteerde cultuurobjecten ook niet mijn dada zijn. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het verhaal dan beter tot zijn recht komt. Als je echter het origineel helemaal niet kent, dan kan het wel leuk zijn om deze eens te bekijken.

2.5*

slechste verfilming ooit. het is nog niet eens 1e-∞ procent van 0.5 ster waard

het net zo erg als dragonball evolution.

waarvan het enigste goede is dat Akira Toriyama zijn liefde voor dragonball terug heeft gekregen zodat we dragonball super {serie} hebben gekregen

--------------------------------

dit was gewoon een simpele cashgrab, om zoveel mogelijk geld te verdienen aan de box-office.

enigste consistentie was RYUKS liefde voor appels.

en dat kira begon met criminelen te doden, {de eerste dood was door ryuk} {light deed de eerste moord in de originele verfilming.}

tevens bestaat er al een verfilming van deathnote (4 delig) deze volgen tevens ook meer het originele verhaal wat ook in de manga/anime is.

waarvan de score op bijna elke review site 2-3x zo hoog is. (ja het is wel japans gesproken)

Desu Nôto (2006)

Desu Nôto: The Last Name (2006)

L: Change the World (2008)

Desu Nôto: Light Up the New World (2016)

----------------------------

het erigste is nog dat netflix een vervolg wilt maken.

wat is er dan te vervolgen op deze meuk.

Niet de gelaagde moraliteitsfabel die de oorspronkelijke serie ooit was. Al zijn er legio anime-verfilmingen die minder gemeen hebben met het origineel. Eerlijk: ik vond 'Death Note' (2017) best te genieten. Qua snelle montages, flitsende kleurenfilters en rockmedley's zet het ergens nog hetzelfde sfeertje neer. Met Ryuk (Willem Dafoe) als doodssoufleur in de schaduw - een beetje clownesk en toch dreigend - die geniet van de machtsspelletjes met stervelingen. Het helpt dat je hem slechts in korte flitsen ziet terwijl de lispelende spottende stem van Dafoe z'n spottende commentaar geeft op de gebeurtenissen. Light Turner (Nat Wolff) heeft helaas niet een fractie hetzelfde charisma als zijn getekende versie, maar op zich heeft zijn relatie met politievader James (Shea Whigham) een meerwaarde. Wel erg Amerikaans om de familiewaarden zo op de voorgrond te plaatsen, zelfs bij L. (LaKeith Stanfield) met zijn Japanse pleegvader Watari (Paul Nakauchi). Overigens vond ik L. best aimabel als de excentrieke (doch hoogst aaibare) superspeurder die altijd coltruien draagt en onvoorspelbare dingen doet. Helaas weet 'Death Note' (2017) nergens het gevoel te geven dat er iets onmenselijk groots op het spel staat met het conflict tussen Kira en L. Dat er een scherpzinnig duel wordt uitgevochten tussen recht, rechtvaardigheid en de waarde van menselijk leven. Het voelt nu meer als een fittie tussen verwende tienerjongetjes met een bakvissen romance ernaast.

Het idee is misschien al niet helemaal nieuw, maar toch wel inventief en prettig ingewikkeld, en in het begin van de film gaat het dan nog redelijk. Maar halverwege of zo wordt het beroep op de suspension of disbelief toch wat al te groot, en worden de plotholes te groot om overheen te stappen. Jammer, met wat meer bescheidenheid had dat toch wel wat beter gekund lijkt me. Aan de cast ligt het niet echt, en de beelden zijn ook best redelijk. De soundtrack is wel een beetje gezapig, nou ik er aan denk. Hoe Willem Dafoe zich voor de stem van Ryuk heeft laten strikken is wellicht de interessantste vraag die de film oproept.