Death Note (2017)

De Anime ken ik niet en dat is hier misschien eerder een pluspunt.

Het verhaal had een mix van heel wat filmgenres en deed me soms wat aan Final Destination denken. Het liep allemaal (te) vlot met voldoende actie en wat kleine lekker bloody moments.

Echter had het geheel nogal te lijden onder zwak acteerwerk en vooral te weinig uitwerking. Zo steekt men veel teveel afgehaspelde info in een veel te korte tijd (90min zonder aftiteling) waardoor de karakters en het gebeuren te weinig tot hun recht komen.

2,5*

Niet de gelaagde moraliteitsfabel die de oorspronkelijke serie ooit was. Al zijn er legio anime-verfilmingen die minder gemeen hebben met het origineel. Eerlijk: ik vond 'Death Note' (2017) best te genieten. Qua snelle montages, flitsende kleurenfilters en rockmedley's zet het ergens nog hetzelfde sfeertje neer. Met Ryuk (Willem Dafoe) als doodssoufleur in de schaduw - een beetje clownesk en toch dreigend - die geniet van de machtsspelletjes met stervelingen. Het helpt dat je hem slechts in korte flitsen ziet terwijl de lispelende spottende stem van Dafoe z'n spottende commentaar geeft op de gebeurtenissen. Light Turner (Nat Wolff) heeft helaas niet een fractie hetzelfde charisma als zijn getekende versie, maar op zich heeft zijn relatie met politievader James (Shea Whigham) een meerwaarde. Wel erg Amerikaans om de familiewaarden zo op de voorgrond te plaatsen, zelfs bij L. (LaKeith Stanfield) met zijn Japanse pleegvader Watari (Paul Nakauchi). Overigens vond ik L. best aimabel als de excentrieke (doch hoogst aaibare) superspeurder die altijd coltruien draagt en onvoorspelbare dingen doet. Helaas weet 'Death Note' (2017) nergens het gevoel te geven dat er iets onmenselijk groots op het spel staat met het conflict tussen Kira en L. Dat er een scherpzinnig duel wordt uitgevochten tussen recht, rechtvaardigheid en de waarde van menselijk leven. Het voelt nu meer als een fittie tussen verwende tienerjongetjes met een bakvissen romance ernaast.

Kleuterklas bocht eerste klas ☹️

Echt een kut film waarin niets duidelijk wordt. Om te janken.

Manga vink niks, een slechte verfilming (blijkbaar)...... Tja, wat zullen wij van deze dingen zeggen. Verhaal slaat nergens op, gelukkig bestaat er bier....... sterk bier. Na deze film definitief overgeschakeld op 14 % bier.

Voor de 2e keer herzien. Kon mij er weinig van herinneren en dus verwachtte niet veel. L = irritant. En zo was Mia. Toch was er iets dat mij wel pakte en wilde ik doorkijken het verhaal vond ik wel origineel (. I know het is een remake ) maar zeker niet 1 in een dozijn film.

Het idee is misschien al niet helemaal nieuw, maar toch wel inventief en prettig ingewikkeld, en in het begin van de film gaat het dan nog redelijk. Maar halverwege of zo wordt het beroep op de suspension of disbelief toch wat al te groot, en worden de plotholes te groot om overheen te stappen. Jammer, met wat meer bescheidenheid had dat toch wel wat beter gekund lijkt me. Aan de cast ligt het niet echt, en de beelden zijn ook best redelijk. De soundtrack is wel een beetje gezapig, nou ik er aan denk. Hoe Willem Dafoe zich voor de stem van Ryuk heeft laten strikken is wellicht de interessantste vraag die de film oproept.

Zeker de anime gezien?

Wel aardig bedacht, maar echt kapot was ik er niet van. Voor de liefhebber.

Echt voor de liefhebbers van dit genre, ik vond er niks aan het verhaal op zich is wel aardig bedacht maar pakt net ff wat anders uit dan ik had gedacht. Ik zeg skip deze maar mooi, er is zat moois op Netflix.

Een tiener [Nat Wolff] krijgt een boek in handen dat hem de macht geeft om te bepalen wie er moet sterven en op welke manier. Aangespoord door klasgenoot Mia [Margaret Qualley] maakt hij gebruik van zijn macht om gespuis naar de andere wereld te helpen. Dan verschijnt een meesterdetective [LaKeith Stanfield] ten tonele die niet zo makkelijk uit de weg te ruimen is. Stanfield is subliem als de excentrieke detective en Willem Dafoe is goed als de stem van ‘boekbewaarder’ Ryuk, maar het lugubere basisconcept van de gelijknamige animatieserie krijgt een wrange bijsmaak in deze speelfilmversie. Wolff ontbeert het charisma om de sympathie van de kijker te behouden, waardoor de vergezochte ontknoping je onverschillig laat.