Corbin Nash (2018)

Rommelig. Niet spannend.

Vanaf het begin omhult de film zich met opzichtige schimmigheid die tot uiting komt in een grauwe setting en in grauwe kleuren. Erg theatraal. Het duister wordt bepaald niet subtiel opgezocht. De film komt vervolgens nauwelijks uit dit fantasieloze schemergebied. Het wordt je zodanig gekunsteld door de strot gedouwd dat de sfeer die naargeestigheid en harde somberheid moet uitdrukken dat door zijn overdreven opzichtigheid juist niet doet. Althans niet op de goeie manier. Het is ongeloofwaardig.

Het verhaal dan. Er lopen een aantal tijdslijnen door elkaar heen. Op zich niet moeilijk om ze uit elkaar te houden, maar de overgangen tussen de scènes gebeuren zo slordig en rommelig, dat het soms toch even zoeken is naar het juiste tijdskader. Het verhaal blijft trouwens te allen tijde gemakkelijk te volgen. De ongelaagde insteek zorgt ervoor dat de hoofdlijn altijd in zicht blijft. Een belangrijk nadeel van al die oppervlakkigheid is wel dat het verhaal nooit intrigeert en nooit spanning opwekt.

De personages dan. Niet om over naar huis te schrijven. Niet interessant. De hoofdrol is een gespierde hork die zo overdreven vechtlustig en horkig is dat hij erg vervelend en niet geloofwaardig is. Ook de twee duistere bijrollen zijn zo overdreven sinister dat ze heel vervelend en ongeloofwaardig zijn.

De actiescènes in de film zijn wel ok. De horror is onzin.

Een ongeïnspireerd vervolg is gezien de slotscènes een mogelijkheid. Niet doen, zou ik zeggen.

oké, zeer zwakke scores hier....maar eerlijk gezegd zo slecht vond ik het niet. In dit genre al heel wat slechter gezien. McDowell en Hauer samen in deze film is al een goede zet, ook al heeft de tweede maar een kleine rol. De opening heeft best een duister sfeertje met een aantal verdwijningen en sinistere figuren.
De hoofdrolspeler is wat te overdreven aangezet in zijn handelingen, maar die twee sinistere figuren vond ik wel geslaagd. Er zaten toch een paar scènes bij die het duister sfeertje wat kracht wist bij te brengen zoals de scène van de twee sinistere figuren in de stripbar, ook de scène waar ze een hoertje op de straat even tussen nemen, een kind dat vermoord wordt in het zicht van zijn vader ....de gevechten om te overleven deden dan weer afbreuk. Deze scènes zagen er wel goed uit, maar waren eigenlijk een storende factor in het verhaal. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en wordt op een chaotische manier aan de kijker gebracht. Ondanks de verschillende tijdlijnen is het verhaal toch gemakkelijk om te volgen. De film ontbreekt ook de nodige spanning en het slot is wel te gemakkelijk uitgewerkt. De confrontatie met die twee kwade figuren is te mak en te kort uitgevoerd. 5/10

Weet niet of deze Corbin Nash een buitenechtelijke broer is van Pluto Nash, maar qua film is het wel vergelijkbaar waardeloos. Pretenties genoeg, apart donker sfeertje maar ook een sfeertje wat bijna niemand zal aanspreken schat ik in. Ergste is dat de film maar draalt en draalt, geen punt of verhaal weet te maken, had niet verwacht dat ze anno 2018 nog met zoiets op de proppen durven te komen. Leuk om Corey Feldman weer eens aan het werk te zien, was in de eighties een veelbelovende tieneracteur. Hij zal toen ook niet verwacht hebben dat hij drie decennia later films moet maken waarin hij het opneemt tegen een schurkachtige drag queen(of zoiets), een dame/heer die ze qelet op haar/zijn talent ongetwijfeld toevallig gevonden hebben bij het plaatselijk amateurtoneel. Beste grap is dat er nog een deur wordt opengezet voor een vervolg, een heus kippenvelmomentje. Hilarisch slecht.

Tja.

Eigenlijk niet eens een heel slecht filmpje dit, maar alleen een beetje rommelig afgewerkt waardoor de gemiddelde kijker hem misschien niet zo leuk zou kunnen vinden. Vooral het begin is nogal rommelig, waardoor je redelijk vaak de draad kwijt bent.

Waarom ze er überhaupt met tijdsperiodes wisselen is me een raadsel aangezien het verhaal behoorlijk simpel is eigenlijk. Sowieso zit er niets in dat intelligent genoeg is om dat soort keuzes te maken, maar het vermaakt allemaal wel en de tweede helft is daarmee ook een stuk beter.

Acteerwerk is verrassend goed eigenlijk, Jagger is niet bijzonder maar als actieheld of Meneer Nash kan hij er zeker mee door. Hauer is eigenlijk maar 1 scene in beeld, geen idee waarom hij op de poster staat. McDowell is ook weer van de partij, al is de echte persoon die de show steelt Feldman. Heeft tenminste het meeste charme, maar hij heeft ook eigenlijk de leukste rol.

De actie mag er zijn, al zijn de actiescènes wat te kort om echt leuk te zijn. Bloed spat soms behoorlijk in het rond al had het allemaal wat opvallender mogen zijn. Het meeste bloed zijn ook tenslotte op de vloer of muren, terwijl de actie, wel bloederiger dan de gemiddelde film, minder inhoud heeft daarin.

Duurt allemaal niet te lang gelukkig en ik kan niet zeggen dat ik me erg verveelt heb. Actie is niet opwindend, horror is al wat beter. Camerawerk is soms onnodig nerveus, kleurgebruik is opmerkelijk, want het valt hier en daar nog best op.

Kijken of dit ooit nog een reeks zal worden, zou je wel verwachtten met een alternatieve titel zoals "Corbin Nash The Origin".