• 15.761 nieuwsartikelen
  • 178.096 films
  • 12.215 series
  • 33.986 seizoenen
  • 647.146 acteurs
  • 199.025 gebruikers
  • 9.373.066 stemmen
Avatar
 
banner banner

Pris de Court (2017)

Drama | 85 minuten
2,75 2 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 85 minuten

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Emmanuelle Cuau

Met onder meer: Virginie Efira, Gilbert Melki en Marilyne Canto

IMDb beoordeling: 5,4 (302)

Gesproken taal: Frans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Pris de Court

Nathalie is een juwelier en is net verhuisd naar Parijs voor een nieuwe baan en een nieuw leven met haar twee zonen. Maar de directie van de juwelierszaak verandert plotseling van mening en vertelt haar dat de betrekking haar niet meer toekomt. Nathalie wil haar kinderen beschermen en besluit het hen niet te vertellen. Dat zorgt voor diverse leugens die elkaar opvolgen en de zaak escaleert.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van yeyo

yeyo

  • 6351 berichten
  • 4614 stemmen

'Pris de Court' zag ik voor het eerst op een verloren dinsdagnamiddag in Brussel. Dinsdag 29 maart 2017 om precies te zijn. Ik begaf mij omstreeks 14u richting rue de la Fourche, waar ik hotel Arlequin binnendook om via de trapgang omhoog Actor's Studio te winnen. Aan het krottig loketje kocht ik een toegangskaartje tot Pris de Court, mogelijks zelfs met studentenkorting. La dolce vita! Ik herinner mij niet meer hoeveel man er die voorstelling is opgedaagd, maar ik vermoed niet meer dan vijf. Ondertussen is Actor's Studio definitief gesloten, genadeloos opgeslorpt door hotel Arlequin - wat met dergelijke bezoekersaantallen wel te begrijpen valt. Alhoewel. Wijs mij één rendabele arthouse bioscoop en ik wijs je een idoot aan.

Ha, het zorgeloze studentenleven! Dat ik de film waanzinnig slecht vond, kon de pret niet drukken. Ik kon immers de Franse woordenschat die ik erdoor oppikte, meteen in concreto gaan gebruiken. Zo dronk ik een glas in 'un bar minable' - zo eentje als Efira's zoon haar van verwijt in te werken. Het was één of ander cafeetje in de Blaesstraat.

Sindsdien is er veel veranderd. Ik heb ondertussen heel wat bars minables bezocht en ken er allerhande synoniemen voor: 'bar crados', 'bar craignos', 'bar miteux'... Ook mijn kijk op de cinema is best wat veranderd. Zo kan ik het met de beste wil van de wereld niet begrijpen wat mij destijds zo tegenstak aan Pris de Court - na een geslaagde herziening op zondag 4 september 2022 (vergeef mij voor deze schaamteloze anekdotiek, maar ik koester Moviemeter als een dierbaar dagboek). De film is een mooie cautionary tale, over een alleenstaande moeder die met haar kinderen verhuist van Canada naar een wat troosteloze buurt rond Place d'Italie. Zoonlief is er vogel voor de kat en geraakt bevriend met gladde praatjesmaker Léo - die hem meesleurt in een anachronistisch aanvoelende onderwereld. De Parijse drugtraffiek wordt blijkbaar nog steeds gerund door een vaagweg Corsicaanse caïd vanuit een schimmige kroeg - we wanen ons in het haut-pègre tijdperk van Gabin / Ventura. Mooi is hoe de Franse cinema steeds een soort onbestemd Hitchcockiaanse suspense voorziet, het macguffiaanse gefetisjeer rond een parelsnoer doet ons cinefielen van de oude stempel wegzwijmelen naar To Catch a Thief en Family Plot. Ook de score van melacholisch-doch-aanmanend-opzwellende strijkers mocht er wezen. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?

De vraag rijst echter of mijn kijk op de cinema wel echt veranderd is of ik mij gewoon blaasjes wijsmaak. Mogelijks word ik vervuld door een heimelijk verlangen om de voorstelling van 2017 te herbeleven en mijzelf te verliezen in die zoete extase van middelmatigheid, om tijdens de luwte van een dinsdagnamiddag vluchtig te kunnen proeven van de notie van een eeuwig leven. Wanhopig haast ik mij naar het cafeetje in de Blaesstraat, maar de zaak blijkt al jaren opgedoekt. Zo gaat dat nu eenmaal met 'bars minables'.