Pris de Court (2017)

'Pris de Court' zag ik voor het eerst op een verloren dinsdagnamiddag in Brussel. Dinsdag 29 maart 2017 om precies te zijn. Ik begaf mij omstreeks 14u richting rue de la Fourche, waar ik hotel Arlequin binnendook om via de trapgang omhoog Actor's Studio te winnen. Aan het krottig loketje kocht ik een toegangskaartje tot Pris de Court, mogelijks zelfs met studentenkorting. La dolce vita! Ik herinner mij niet meer hoeveel man er die voorstelling is opgedaagd, maar ik vermoed niet meer dan vijf. Ondertussen is Actor's Studio definitief gesloten, genadeloos opgeslorpt door hotel Arlequin - wat met dergelijke bezoekersaantallen wel te begrijpen valt. Alhoewel. Wijs mij één rendabele arthouse bioscoop en ik wijs je een idoot aan.

Ha, het zorgeloze studentenleven! Dat ik de film waanzinnig slecht vond, kon de pret niet drukken. Ik kon immers de Franse woordenschat die ik erdoor oppikte, meteen in concreto gaan gebruiken. Zo dronk ik een glas in 'un bar minable' - zo eentje als Efira's zoon haar van verwijt in te werken. Het was één of ander cafeetje in de Blaesstraat.

Sindsdien is er veel veranderd. Ik heb ondertussen heel wat bars minables bezocht en ken er allerhande synoniemen voor: 'bar crados', 'bar craignos', 'bar miteux'... Ook mijn kijk op de cinema is best wat veranderd. Zo kan ik het met de beste wil van de wereld niet begrijpen wat mij destijds zo tegenstak aan Pris de Court - na een geslaagde herziening op zondag 4 september 2022 (vergeef mij voor deze schaamteloze anekdotiek, maar ik koester Moviemeter als een dierbaar dagboek). De film is een mooie cautionary tale, over een alleenstaande moeder die met haar kinderen verhuist van Canada naar een wat troosteloze buurt rond Place d'Italie. Zoonlief is er vogel voor de kat en geraakt bevriend met gladde praatjesmaker Léo - die hem meesleurt in een anachronistisch aanvoelende onderwereld. De Parijse drugtraffiek wordt blijkbaar nog steeds gerund door een vaagweg Corsicaanse caïd vanuit een schimmige kroeg - we wanen ons in het haut-pègre tijdperk van Gabin / Ventura. Mooi is hoe de Franse cinema steeds een soort onbestemd Hitchcockiaanse suspense voorziet, het macguffiaanse gefetisjeer rond een parelsnoer doet ons cinefielen van de oude stempel wegzwijmelen naar To Catch a Thief en Family Plot. Ook de score van melacholisch-doch-aanmanend-opzwellende strijkers mocht er wezen. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?

De vraag rijst echter of mijn kijk op de cinema wel echt veranderd is of ik mij gewoon blaasjes wijsmaak. Mogelijks word ik vervuld door een heimelijk verlangen om de voorstelling van 2017 te herbeleven en mijzelf te verliezen in die zoete extase van middelmatigheid, om tijdens de luwte van een dinsdagnamiddag vluchtig te kunnen proeven van de notie van een eeuwig leven. Wanhopig haast ik mij naar het cafeetje in de Blaesstraat, maar de zaak blijkt al jaren opgedoekt. Zo gaat dat nu eenmaal met 'bars minables'.