The Uncertainty Has Settled (2017)

Eindelijk een beetje ratio tussen de klimaathysterie door. Goede docu.

Daar Poels zelf op youtube gezet, en nu dus gratis en legaal te zien.

The Uncertainty Has Settled (Full film) - YouTube

In eerste instantie dacht ik dat Marijn Poels met 'The Uncertainty Has Settled' (2017) een documentaire-productie maakte zoals de non-fictie roman 'Dit Is Mijn Hof' (2015) van Chris de Stoop. De Stoop nam daarin expliciet de Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen om het boerenperspectief te schetsen tegenover strenge milieuwetgeving, de gevolgen van globalisering en bureaucratische EU-regelgeving en hoe het aangezicht van het platteland aan verandering onderhevig is. Net als de Stoop begint documentairemaker Marijn Poels met een sfeerportret van het Duitse platteland van zijn schoonouders, waar omineuze donkere wolken zich samenpakken boven het boerenbedrijf in de klassieke zin. Of het de boerenfamilie is die van generatie op generatie enkele stoombaden onderhield naast hun agrarische bezigheden, maar de boel niet meer rendabel krijgt tegenover de toegenomen energiekosten. Of de boer die door de hoge energiekosten zelfs verlies maakt op zijn koeien waardoor zijn veeteelt eerder op een hobby lijkt dan op een volwaardige baan. Of een mede-Limburger, een grootgrondbezitter, die zich terugtrok op het Duitse platteland omdat hij de ruimte en de schoonheid van het platteland verkiest boven de stedelijke omgeving waar hij ooit zijn centen verdiende. Maar ook hij ziet vanaf zijn eigen grond hoe die lelijke windmolens zijn romantische plattelandsidylle verstoren.

Ook deze documentaire begint met nostalgische mijmeringen over de teloorgang van het klassieke plattelandsleven in een rap veranderende wereld, waar mensen geraakt worden in hun broodwinning en de bekende omgeving zien veranderen. Marijn Poels levert ook geenszins een amateuristische productie af, want 'The Uncertainty Has Settled' (2017) oogt gelikt met smakelijke drone-beelden met landschapsshots en een filmische opbouw waar de naderende dreiging voelbaar wordt. En dit soort verhalen over de agrarische sector zijn belangrijk omdat het schrijnend is hoe een beroepsgroep met zo'n eigen identiteit moet sappelen om zelfs maar rond te komen. Maar anders dan het eerder genoemde 'Dit is mijn Hof' (2015) moeten er kanttekeningen geplaatst worden bij waarom deze gesel des tijds plattelandsmensen treft. Sluipenderwijs kruipt er steeds meer scepsis in hun verhalen over de Europese Unie en bevindingen vanuit de klimaatwetenschap. Marijn Poels hoort het aan, maar corrigeert nooit. Hij is een neutrale, registrerende journalist die hoegenaamd een objectieve werkelijkheid nastreeft.

Na ongeveer een halfuur kiest Marijn Poels een andere route en verruilt de plattelandsverhalen voor verschillende interviews met (controversiële) wetenschappers als Piers Corbyn, Freeman Dyson en Vladimir Kutcherov. Ik heb niet de kennis om hun uitspraken te toetsen op hun waarde, maar ik begrijp uit andere bronnen dat vooral Corbyn (saillant detail: de broer van Jeremy Corbyn) uitspraken doet die volledig buiten zijn eigen vakgebied vallen. Maar net als bij de ervaringsverhalen van eerder hoort Poels het aan, denkt er het mijne over en stelt verder geen kritische verhalen. Nog los van dat deze pratende hoofden nauwelijks visueel interessante vondsten opleveren - het had ergens nog iets aandoenlijks om bijvoorbeeld Poels op een trekker langs een windmolenpark te zien rijden - is het ook een valse karikatuur van wetenschappelijke legitimiteit. Niet uitkomsten op basis van consensussen doorheen verschillende vakgebieden, disciplines of invalshoeken. Nee, de vermeende underdog heeft altijd gelijk. De geportretteerde agrariërs hebben gelijk omdat ze menen dat ze gepiepeld worden door complexe systemen die hen boven de pet gaan. De wetenschappers die een minderheid vormen hebben automatisch gelijk omdat ze vrijdenken tegen de keer.

Voor mij zijn de fragmenten waarin Marijn Poels gezellig keuvelt met zijn Limburgse regiogenoot zo enorm tekenend voor 'The Uncertainty Has Settled' (2017). Gezellig bij het knetterende haardvuur keuvelen over de staat van de westerse wereld en de teloorgang van de wetenschap, terwijl de duisternis inmiddels over het windmolenpark is gevallen en die lelijke blikvangers uit het zicht zijn. Ook Frits heeft gelijk als hij meningen uitspreekt die qua stelligheid en overtuiging wetenschappelijk gefundeerd klinken, maar vooral de uitkomst blijken van google-speurtochten. Dat wordt zelfs expliciet duidelijk gemaakt (hoe ironisch!) als Frits verwijst naar ene Fletcher Prouty en Marijn Poels zijn naam intypt op google om meer informatie te vinden over een complottheorie vanuit deze figuur. Want - en zie het patroon - ook Prouty heeft natuurlijk gelijk omdat hij iets bevestigt wat andere wetenschappers niet zouden vinden en daarom is het op zichzelf de moeite waard om ook weer deze streng te volgen.

Aan het einde van de documentaire concludeert Poels dat hij nog net zo weinig weet als aan het begin ervan, maar dat zijn zoektocht hem inmiddels wél belangrijke vragen heeft opgeleverd. Maar hoe tegendraads, waarachtig en relevant zijn die kritische vragen als 'de underdog heeft altijd gelijk' als een donkere wolk erboven hangt!? Zoekt en gij zult vinden, maar voor Martijn Poels is zijn zoektocht naar een complot belangrijker dan of hij onderweg zinnige antwoorden vindt.

Wie denkt dat de docu de waarheid in pacht heeft moet de titel misschien nog maar eens goed lezen.

Ik heb de docu al meer dan een jaar terug met veel belangstelling gekeken en begrijp de kritiek hierboven van Donkerwoud wel. Maar ik denk dat de docu meer moet worden bekeken vanuit het oogpunt van iemand die (net zoals waarschijnlijk de gemiddelde burger) steeds minder zeker weet naarmate hij meer gaat zoeken, door de tegenstrijdigheid van wat uit verschillende hoeken beweerd wordt. Het is jammer dat er geen keihard bewijs is maar alleen consensus bij een groot deel wetenschappers dat mensen waarschijnlijk de klimaatopwarming veroorzaken door CO2 uitstoot.

Het meest overtuigend pleidooi wat ik zag was van de klimaatalarmist die evengoed erop wees dat de huidige oplossingen voor CO2 reductie (in casu die van Duitsland) bijzonder dom en ineffectief zijn. Persoonlijk heb ik zo iets van, OK laten we voor de zekerheid maar aannemen dat CO2 uitstoot de oorzaak is, maar laten we dan ook maatregelen treffen die op dat gebied het meeste zoden aan de dijk zetten.

Verder heb ik toch wat onfrisse ervaringen in discussies met haters van deze docu. Niet hier hoor, maar op een andere site, door hun zelote gedrag. Ik miste de open discussie en onbevangen nieuwsgierigheid.

Het was beter geweest wat meer tegengeluid te laten horen. Iemand als Piers Corbyn mag best zijn verhaal doen, maar laat dan ook een opponent aan het woord. Als docu maker moet je verder zoveel mogelijk zoeken naar wetenschappers die financieel onafhankelijk zijn (niet dat je veel keus hebt, veel klimaatwetenschappers hebben een broodheer wiens woord men spreekt). Wat dat betreft is Dyson wel weer een goede keus geweest.

Interessant zijn verder de vindingen op het gebied van hernieuwbare fossiele brandstof. Al met al de moeite waard en ik kijk uit naar Poels zijn volgende docu.

Je omschrijft nu precies hoe wetenschappelijke waarheidsvinding uberhaupt al werkt. Alleen is die tegenstrijdigheid er inderdaad bijna niet meer in het wetenschappelijke discours, omdat er vanuit verschillende disciplines (los van elkaar) tot de conclusie is gekomen dat de CO2-uitstoot de meest waarschijnlijke oorzaak is voor klimaatopwarming. Wetenschap werkt namelijk bij de gratie van theorievorming en falsificatie, dus 'the uncertainty has settled' zit reeds ingebouwd in methodieken, werkwijzen, filosofische stromingen, peer-review systemen, etc. Dat complexe kennissysteem schuif je niet even terzijde omdat er een paar muisklikken verder andere geluiden zijn te horen.

Heel zwaarwegende factoren in dit complexe kennissysteem (wat je hebt bij gebrek aan beter, namelijk simpelweg bewijs) zijn politiek en geld. Daarnaast eerzucht en bijbehorende publiceerdrift. De wetenschap is daardoor vaak ontspoord. Dat zijn redenen om te twijfelen en de blik te verruimen naar wat verder wordt beweerd. Corbyn vond Poels natuurlijk vooral interessant door zijn tegendraadse geluid (en eigen onderzoek). Maar Dyson heeft zijn sporen wel verdiend in de wetenschap en ook die uit zich skeptisch.

Het zou handiger zijn als je de boel gewoon keihard kon bewijzen of op zijn minst de Co2 theorie kon falsifieren. Ik vind dat er tot die tijd ruimte moet zijn voor verschillende theorieen, zonder haarkloverij en verkettering. Maar ik weet dat ik roep in de woestijn...

Dat komt nog, als we niks doen aan de klimaatopwarming. (Grapje hoor)

Voor de liefhebber: Marijn Poels zat gisteren bij Robert Jensen.

Dat is uiteraard allang gebeurd, maar helaas blijft de boel vertroebeld worden door malloten als deze docu-maker die helaas dan ook nog eens serieus worden genomen. Zo lijkt het net alsof er een daadwerkelijke discussie is tussen ja en -nee kamp terwijl die allang achterhaald is.

Scientific Consensus | Facts – Climate Change: Vital Signs of the Planet - climate.nasa.gov

Binnenkort wel eens kijken, maar dat heb je wanneer je kritiekloos blijft over andere docus die wel perfect in je kraampje passen (edit: geen reactie naar jou persoonlijk btw, gewoon een algemene opmerking). Subjectiviteit in docus wordt zelfs vaak aangeprezen, compleet onbegrijpelijk vind ik.

Ik heb niet over de docu, wel over de docu-maker die al genoeg interviews heeft gegeven.

Wie het goed leest, erkent dat zelfs de 97% onder die klimaatwetenschappers geen 100% zekerheid wil of kan geven. Want: verwar grote consensus over waarschijnlijkheid niet met de zekerheid die een bewezen (en als onderzoeksresultaat reproduceerbaar) feit geeft! Consensus is een politiek instrument. Bewijs en falsificatie zijn wetenschappelijke. Die consensus noemen ze bij gebrek aan beter. Vroeger was er consensus over een platte aarde. Natuurlijk was die minder onderbouwd, maar ga niet blind af op consensus. Het zou echt handiger zijn als er dus echt bewijs is (blijkbaar kan het niet in het klein na worden gespeeld, in een lab) en als dat er was, zou het echt wel tot in den treure herhaald worden. We zullen het voorlopig zonder moeten doen.

Klimaatalarmisten moeten zich verder ook ter dege afvragen of Europese landen als het onze nu wel de beste aanpak hebben gekozen in hun plannen tegen de Co2 reductie.

Op zich ben ik het wel met deze redenering eens, maar wanneer de wetenschap een consensus met zéér hoge waarschijnlijkheid bereikt, zou ik de discussie toch verder niet publiekelijk gaan voeren. Het is uiteraard leuk om een open mind te hebben voor andere theorieën, maar dan puur in wetenschappelijke debatten met mensen die de grenzen, beperkingen en gevolgen van wetenschappelijke uitspraken correct kunnen inschatten.

Op politiek vlak (maw het vlak waar op basis van die consensus beslist wordt wat we er met z'n allen aan kunnen doen) lijkt mij zo'n consensus meer dan voldoende voor Jan Modaal om aan te nemen dat het een waarheid is.

Juist.

Interessante benadering door verschillende kanten van de discussie te belichten. Dat is inderdaad waar het aan schort, er wordt niet meer over de inhoud gediscussieerd. De sceptici die voorbij komen; Corbyn (climate change is een economisch instrument voor bepaalde industrieën en CO2 is het gevolg van opwarming en geen oorzaak) en Dyson (financiële incentives onderzoekers bepalen de uitkomsten) vond ik overigens niet geheel overtuigend. Want ook juist het ontkennen van klimaatverandering dient industrieën (big oil) zie bv de zeer interessante documentaire Merchant of Doubt. En die Corbyn is een omstreden figuur die wijst naar zonneactiviteit, zijn expertise, en hier alle verklaringen in zoekt. Het aantonen van causaliteit, x veroorzaakt y, is notoir moeilijk in (statistisch) onderzoek maar om dan het tegenoverstelde te beweren is wel vrij extreem en daar staat hij volgens mij ook alleen in. Dyson heeft geheel gelijk in zijn kritische noten over hoe de klimaatwetenschap wordt bedreven, door funding los te weken bij de politiek, en dat er geen omvattende theorieën bestaan die alle observaties verklaren en daarom de juiste toon ontbreekt in de discussie. Maar dit is een kanttekening in algemene zin en niet echt een argument tegen de validiteit van de klimaatveranderingshypothese. Dus eigenlijk slaagt de documentairemaker er niet echt in de verwarring die hem er toe maakte deze film te maken weg te nemen door alle argumenten enkel op face value te beoordelen en niet kritisch tegen elkaar weg te zetten en zo te trachten te zin van onzin te scheiden.

Dat verhaal van de 97% consensus onder wetenschappers is een leugen die door Barack Obama in het collectieve geheugen van mensen is gestopt.

1.6%, Not 97%, Agree that Humans are the Main Cause of Global Warming - Econlib

Putting the 'con' in consensus; Not only is there no 97 per cent consensus among climate scientists, many misunderstand core issues | Fraser Institute - fraserinstitute.org

ON: Ik vond het een heerlijke docu waarvan je hersens af en toe kraken. Wat als dit echt waar is....

Toch geeft Marijn mij niet het gevoel dat hij de waarheid probeert te verkondigen maar gewoon eens kritische wetenschappers ruimte wil geven om hun studie en mening te geven.

Marijn is een docu-maker die ik persoonlijk graag blijf volgen.

Haha, goeie bronnen ook dat artikel.

Eens. Misschien was Corbyn een vreemde keuze. Maar de belangrijkste waarschuwing erin is die van Freeman Dyson, tegen computermodellen. Net als met Big Data kan het problemen opleveren hier teveel op te leunen. Doordat men niet precies meer weet wat men aan het doen is.

Onder wetenschappers bestaat er een grapje over. Stop er 4 variabelen in, en je kunt de grafiek eruit laten zien als een olifant. Stop er 5 in en je kunt de slurf op en neer laten wiebelen.

Wat nu precies de rol is van deze grote bedrijven, daar ben ik nog niet over uit. Maar over het algemeen is het voor hun het belangrijkste om op tijd te weten waar de vraag naar toe gaat, zodat ze zich aan kunnen passen. Daar hebben ze genoeg kapitaal voor, too big to fail. De trein van de klimaatindustrie is rijdende en niet meer te stoppen, dus kun je beter aan boord gaan en meeprofiteren.

Twijfel en verdeeldheid zaaien is een aloude strategie om macht te verwerven, maar dat is propaganda om alle neuzen dezelfde kant op te laten staan ook. En veel kun je ook gewoon met achterkamerdealtjes doen, zonder dat er al teveel aandacht voor is, die indruk kreeg ik bij het bekijken van Moore's laatste productie Planet of the Humans. De grote multinationals zorgen goed voor zichzelf, daar kunnen we het op zijn minst over eens zijn hoop ik.

Zeer interessante docu, alhoewel die laatste meneer volgens mij onzin aan het verkondigen was over olie.

Maar wat het voor mij interessant maakte waren de gesprekken met veel mensen over de gevolgen van klimaatbeleid en of het zin heeft. Zo werden er zinnige dingen gezegd over voedselproductie, windmolens, biogas en computermodellen.

Hier in de buurt hadden ze ook een biovergister waar mais in gegooid werd, dit kon alleen bestaan door subsidie en voordat er gas van geproduceerd werd, werden er eerst duizenden liters diesel opgemaakt door trekkers en hakselaars. Dat tekent wel een beetje het hele beleid, er wordt een boel geld tegenaan gegooid waar veel mensen rijk van worden, alleen het helpt geen zak.

Maar goed, mooi om te zien dat dit geluid ook in deze docu naar voren komt, en Poels is een rustige interviewer en niet sensatie belust, dat maakt het wel aangenaam om te kijken.

De film eindigt met Marijn Poels die door het raam staart begeleid door de woorden "There I am, just as smart as I was before".. Ik vraag me juist op dat moment af of Marijn echt zo dom is of hij alleen doet alsof hij dom is. Na het zien van ‘Headwind 21’ en nu deze ‘docu’ begin ik er hard aan te twijfelen. Zeker omdat hij stiekem best “slim” is met welke mensen hij interviewt, welke vragen hij ze stelt of met welke verbanden hij probeert te leggen tussen de thema’s in zijn docu (ook al zijn die verbanden er niet). En het is verder ook niet eenvoudig om te proberen over te komen als ‘kritische onafhankelijke denker’ die opzoek is naar 'de waarheid' maar tegelijkertijd toch gewoon toe te werken naar je eigen vooringenomen conclusies. Poels herhaalt steeds ‘Wat weet ik nou? Ik ben geen wetenschapper!’ alleen om zijn eigen zogenaamde onafhankelijkheid te benadrukken. Maar in interviews geeft hij steeds aan dat hij mensen die een tegengeluid laten horen in het klimaatdebat een stem wil geven. En juist met dat doel is Poels in deze docu ook op pad gegaan, duidelijk niet om echt antwoord te krijgen op de vragen die hij heeft. Want na het zien van deze film ben je (net als Poels zelf) over klimaatverandering geen steek wijzer geworden.

Laten we met het grootste thema beginnen uit de film, ook vanwege de titel ‘The Uncertainty Has Settled’. In de omschrijving van deze film staat nu “Deze documentaire snijdt de discussie over klimaatverandering en energie aan.” Maar er kan beter staan: “Deze documentaire laat selectief mensen (specialisten en leken) aan het woord met verschillende meningen over klimaatverandering en de oorzaken ervan.” Op een zelfde wijze kun je ook een film maken over of de aarde plat is of dat Radithor wel of niet goed zijn voor je gezondheid. Je laat eerst wat zogenaamde specialisten aan het woord uit het voor- en tegenkamp en verder vul je je film met interviews met ‘normale burgers’ die er weinig vanaf weten, behalve van wat ze toevallig zelf hebben meegemaakt (ofwel: anekdotisch bewijs). Door de keuzes van Poels krijgen verschillende invalshoeken onevenredig veel tijd en juist bij de enkele sprekers die er ogenschijnlijk meer vanaf zouden moeten weten ontbreekt het aan inhoud of zijn ze warrig in hun uitleg. Wat mij doet afvragen welke mensen Poels nog meer heeft gesproken, die hij niet heeft opgenomen in de docu.

Verder valt geen enkele spreker in de categorie van serieuze klimaatwetenschapper die op dit moment actief betrokken is bij bijvoorbeeld het tot stand komen van de IPCC-rapportages of bij één van de 10.000-en wetenschappelijke studies uit talloze wetenschappelijke disciplines waarop de IPCC-rapportages zijn gebaseerd. Als je inhoudelijk de discussie realistisch wil weergeven moet je voor elke klimaatontkenner die je aan het woord laat, vervolgens 99 wetenschappers aan het woord laten die bevestigen dat klimaatverandering door de mens wordt veroorzaakt. Want dat is de realiteit van de stand van de klimaatwetenschap. In deze film wordt nu onterecht de indruk gewekt dat over de gehele breedte de meningen sterk verdeeld zijn, terwijl dit in de realiteit niet zo is.

Verder worden allerlei onderwerpen op een hoop gegooid: veranderingen in de agrarische sector, schaalvergroting, regelgeving, natuur, landschap, energie, klimaat, globalisering, kapitalisme, uitbuiting in ontwikkelingslanden etc. De film sluit af met, naar mijn mening, het dieptepunt van deze film: de uitleg over het ontstaan en herkomst van olie die werkelijk niets toevoegt aan het hele verhaal. Het enige wat de film effectief doet is verwarring zaaien en zand in de ogen strooien bij de kijker. Als dat Marijn zijn doel was; missie volbracht.

Toevallig net ook op deze pagina een uitgebreide inhoudelijke uiteenzetting van de thema's en uitspraken uit deze films: Link