Jeannette, l'Enfance de Jeanne d'Arc (2017)

Is de film geniaal of is het de meest wanstaltige film ooit gemaakt? Ik neig naar het eerste maar het zou ook beide tegelijk kunnen zijn. De film is in ieder geval bevreemdend, experimenteel en interessant en doet in dat opzicht denken aan het werk van Godard. Vooral het eerste uur is prettig gestoord en indrukwekkend met een aaneenschakeling van zware theologische meditaties over het lijden in de wereld in moeilijke taal die worden gezongen door kinderen op prettig gestoorde metalmuziek van IGORRR met cliché-danspasjes erbij. Ik hou er wel van, al is de film wel wat eentonig in zijn stijl en verloren de teksten wat intellectuele lading toen de focus op de strijd tegen de Engelsen kwam te liggen. Al met al is het een fijne musical (lekker zware ondersteunende muziek bij de liedjes), kwam het verhaal van Jeanne d’Arc goed over doordat haar geloof in middeleeuwse denkramen aldoor op de voorgrond staat (ondanks het slechte acteerwerk) en ervoer ik het geheel als een positieve belevenis.

Nu ben ik toch niet vies van films die buiten de begaande paden treden, want ook die films kunnen blijven boeien. Dat geldt jammer genoeg niet voor deze low budget-film met slecht acterende jongeren, onbegrijpelijke teksten en blatende schapen.

Beginbeeld is prachtig, je gaat er voor zitten. Beginscènes zijn bevreemdend en je vermoedt een meesterwerk te zullen gaan zien. Maar na de nonnen heb je het wel gehad en nemen slaap en weglopende bezoekers de overhand.

ik lees hier en elders over slecht acteerwerk. Daar is inderdaad sprake van, maar dat is natuurlijk niet per ongeluk. Een stijlkeuze is het, en het werkt wat mij betreft voortreffelijk, zoals het bij Wim T. Schippers ook werkt. Stel je voor dat ze allemaal prachtig konden zingen en perfect acteerden. Dan had je me toch een gedrocht van een film gehad, zeg.

Ik heb mij goed vermaakt, al was het na een uurtje wel mooi geweest. Maar waar ik andere films die gevoelsmatig te lang duren (circa drie op de vier) dat zeer kwalijk neem, kon ik er dit keer goed mee leven. Dat had met de experimentele opzet te maken, waarschijnlijk. Ik dacht de hele tijd: Dumont weet ook wel dat de grap gemaakt is, dat het volgens de filmwetten beter is om er een einde aan te breien, maar juist daarom doet hij dat niet. Gewoon doorgaan, zien wat er gebeurt, wat dat met de kijker doet. Ik mag dat wel. Hoewel niet helemaal geslaagd, zie ik dit toch duizend keer liever dan het zoveelste liefdesverhaaltje met Instagram-filter en Chopin-pastiche.

Dumont ramt de theodicee zo ver door de strot van zijn jonge actrice dat ze zich tijdens de opnames wel spontaan tot het nihilisme bekeerd moet hebben. De stem van God klinkt ondertussen niet uit de hemel maar uit de geluidsstudio, waar eentonige braille op metal is gezet. De prachtige duinlocaties dienen vast ter compensatie voor het soort marteling (niet die van Jeanne, die zien we - zo vrees ik - in het vervolg wel, maar die kan ik in Rotterdam rustig gaan overslaan) dat kijkers laat opstaan uit hun bioscoopstoel. Ik heb de film zelf opstandig uitgezeten, al was het maar om te zien en te begrijpen hoe deze beeldenbreker te werk gaat. Anders had ik er donder op kunnen zeggen dat Jeanne (2019) mijn Liberté van 2020 zou zijn geworden.