Kuso (2017)

Ik open met een 3.5

Deed me erg denken aan Guy Maddins The Forbidden Room en nog meer aan het werk van Shiny'a Tsukamoto. Af en toe is het wat karikaturaal en schijtlollig (letterlijk), maar dat is slechts een dun vernislaagje. Er zit veel meer onder heb ik het gevoel. Geweldige soundtrack en fenomenale spoken word voordracht op het einde. FlyLo is een muzikaal genie en laat zien dat zijn prachtige video's eerder geen toeval waren. Instant cultklassieker.

Als alle gestoorde, ranzige, perverse en absurde gedachten/fantasieën die je als mens kan bedenken in één film gestopt zouden zijn, krijgt je iets wat lijkt op Kuso vermoed ik. Uitspraken als 'the grossest film ever made' moet je doorgaans met een korreltje zout nemen, maar zo overdreven zijn ze in dit geval ook weer niet. Grappig vond ik wel dat er eigenlijk amper geweld in de film voorkwam. De gorigheid komt vooral voort uit de hoeveelheid lichaamssappen, die soms ook nog eens uit onverwachtse hoeken komen. FlyLo jast er aardig wat emmers doorheen en sommige scenes missen zeker hun effect niet.

Verder is de film een totaal absurde schets van een post-apocalyptische wereld, verteld aan de hand van een soort sketch-achtige structuur. Alsof de 'verhalen' zelf al niet bizar genoeg zijn vliegt de film dan ook nog eens regelmatig op ludieke wijze uit de bocht met abstracte, hallucinante tussensequenties, muzikale intermezzo's en zelfs geanimeerde stukken. Elke seconde uit de film valt er wel wat te genieten, iets unieks of iets totaal absurds te zien. Een verademing, want het is al weer even geleden dat ik zo met open mond naar een film zat te kijken.

Visueel is er enigszins ruimte voor verbetering, maar de soundtrack maakt het zeker waar. Opvallend veel ambient trouwens, werkte vaak erg sfeervol en bevreemdend. Het uitsmeren van drollen over gezichten ontstijgt dankzij prachtige ambient bijna tot een poëtische handeling. Herkende ook direct de hand van grootmeester Yamaoka, wiens soundtrack de film soms zowaar een Silent Hill vibe meegeeft. Ook FlyLo zelf levert uitstekend werk af met zijn soundtrack.

Kuso is eigenlijk van alles, maar bovenal is het verbijsterend. En voor mij weer even een bevestiging wat voor een geweldig medium film eigenlijk is. Dat een film me na alle drilboorpenissen, tentakelseks, ejaculerende sokpoppen en moordlustige schapen die ik al gezien heb nog écht weet te verbazen gebeurt me niet heel vaak. Gheh. Dikke 4,5*.

Hah.

Echt bekend met Flying Lotus ben ik niet, maar keek op basis van een kort stukje trailer en enkele verhalen links en rechts toch wel naar deze film uit. Terecht zo bleek, al is het uiteindelijke resultaat toch net iets minder leuk dat de afzonderlijke onderdelen.

Allicht omdat het allemaal net iets te sketch-matig is, of omdat het qua afwerking toch nét niet sterk genoeg is. De film vangt dat wel op met ruwe originaliteit, maar dan nog vond ik het soms wat gekunsteld overkomen.

Wat misschien nog het meeste tegenviel was dat het als film van een muzikant qua flow en ritme ook wat tekort schoot. Als je dan toch maf en abstract gaat, dan verwacht ik toch een wat strakker gevoel voor ritmiek. De soundtrack leek er echter maar wat bijgehaspeld en afzonderlijke scenes hangen sterk vast aan hun eigen tempo.

Daar tegenover staat een continue stortvloed aan mafkezerij en gortige originaliteit. Infantiel is het zeker, maar vanwege de waterval aan ideeën overstijgt het dat makkelijk. Ik begrijp dan ook niet hoe mensen een film als deze niet afkijken, zelfs al vinden ze er weinig tot niks aan. 't Is echt iets wat je moet gezien hebben om er over mee te kunnen praten.

Iets meer coherentie, wat strakker gemonteerd en een betere ritmiek. En misschien Nishimura's team om de effecten wat op te smukken. Maar laat deze man vooral nog een tweede film maken, want lollig en origineel is het absoluut.

3.5*

Onsamenhangend, creatief en ludiek filmpje met nogal wat smerigheid. Met een heel afwisselende

vormgeving, waarbij vooral de animatie gedeeltes voortreffelijk zijn.

Ik ben niet bepaald bekend met erg experimenteel cinema als deze .

Maar dit is (logisch dus ) zo’n beetje het meest bizarre , vervreemde , leipe , horror werkje wat ik ooit heb gezien .

De humor was zo anders , en totaal onverwacht.soms anarchistisch , dan weer nihilistisch .

Dan weer recht aan smerig . Met indrukwekkende stukjes animatie , dan wel met klei gemaakt uniek . Soms zelfs geniaal . Die korte clip bij het rad van fortuin , ik noem maar.wat .

En in al zijn absurd en uniekheid , is dit ook de nieuwe waard om nog eens te zien .

Wat The Fucckkkk! ???.

Nou.

Kuso doet me wat denken (bij vlagen) aan Where the Dead Go to Die. Beide films delen een beetje hetzelfde, hallucinante stijltje die af en toe voorbij komt. Niet dat Kuso daar op scoort echter, want ze zagen (beide films) er redelijk beroerd uit. Visueel schiet Kuso ook net wat te kort.

Was al bekend met David Firth. Bijzonder mannetje. Maar Flying Lotus kende ik nog niet, maar die ken ik nu zeker wel. Maar of ik heel geïnteresseerd ben in nog zo'n film als Kuso? Ik weet het niet. Flying Lotus bewijst soms het zeker te kunnen maken als eigenaardige regisseur, maar de samenhang van deze aaneenschakeling van kots, poep, plas, abortus, nog meer poep en gigantische kontgaten is wel erg dun hier.

Desondanks spat de originaliteit en creativiteit van Kuso af, waardoor ik moeilijk kan zeggen dat ik niet geboeid heb gekeken. Het ene na het andere grappige idee komt voorbij en af en toe komt er ook nog een snelle, gitzwarte humorscene voorbij die het eigenlijk wel erg goed op mijn lachspieren deed.

Er zit ook lekker veel detail in de film en veel kleurtjes. Soms komt het visuele zelfs op een goed hoogtepunt terecht. Dat vliegende object boven Los Angeles was echt geweldig. En kent de film ook degelijke designs en geinige inrichting van enkele sets en locaties.

Animatie is echter spuuglelijk, cameragebruik, alhoewel charmant soms, mak en de editing laat het soms ook wel afweten. De samenhang van de verhaaltjes bespeur ik ook eigenlijk niet, behalve dat er af en toe een karaktertje voorbij loopt in een ander verhaal. Flying Lotus denkt soms iets te makkelijk na en probeert dat dan weg te spoelen met gekkigheid.

Desondanks was het wel een bijzondere trip. Visueel soms wel erg geslaagd, maar soms ook compleet brak. Als Flying Lotus toch een nieuwe mocht maken, hoop ik wel dat het iets meer een lijn kent en samenhang kent. Grappig (en goor) voor een keertje. Maar ik hoop dat bij zijn volgende film de focus op poep en uitwerpselen wel voorbij is gegaan.

Bizar en experimenteel, jua da's tminste da ge kunt zeggen, zaten paar zeldzame leuke stukjes in, zoals rond 1u04 en tussen 1u20-einde vb, maar het was voor mij totaal ni fuckedup of gore, wat ik wel had verwacht en gehoopt. Het trippy nightmary komt er niet goed door. Ach fijn vr een keer, kan ik deze afvinken en leuk dat dit in mensen hun kop zit en daarom toch nog een.6/10, maar geef mij dan toch maar een Lucifer Valentine en Marian Dora

Wat was me dat voor een film ? Totaal geen kijkplezier, ook al is het speciaal, origineel of whatever… Ja, sommige beelden mogen er absoluut zijn, maar als geheel kort samengevat één maagsap vol nare ideeën rond seks en braken. Verschillende genres worden aangereikt, maar alleen de fantasie weet op te vallen. 2/10

Steven Ellison aka Flying Lotus, ik heb vrijwel al zijn reguliere cd's in mijn kast staan.

Flying Lotus is een man die overduidelijk qua geluid erg geïnspireerd is door de klanken van die vage improviserende Jazzrock uit de jaren 70 en Frank Zappa. Dat het een vreemde vogel was met een bepaalde graad zwarte fantasie was me ergens al een beetje duidelijk. Nu eens kijken wat er visueel in de brein van deze man schuilt.

Achja, het is in principe wat iedereen kan. We hebben gelukkig allemaal beschermmechanismen. Om bijvoorbeeld nog normaal te kunnen eten en te drinken, terwijl ons brein toch ook wel steevast de weet en ideeën hebben die erg goor zijn. Wie weet heb je het zelf ervaren, gezien, (en tegenwoordig met die fucked up Instagram-reels waar de kruipende ongedierte, gemuteerde vissen, of kakkerlak-achtige dingen in haren of op iemands huid gewoon tussen de food-reels ziet kronkelen), sommigen zullen Jeroen Elswijk ook wel kennen (en daarmee bedoel ik niet de violenmaker uit Amstelveen), en ja... je weet... Als je die mechanismen niet hebt (en nota bete ook weet wat er allemaal in je eten zou kunnen zitten) dan kan je zo verdergaan als anorexiapatiënt. De mechanismen kan je bijvoorbeeld ook even uitzetten als je tijdens een kater je maag niet leeg kan krijgen... etc etc.

Maar ze zitten er. De meest goorste voorstellingen die je gewoon helemaal uit kan zetten in je gedachten.

Maar Flying Lotus lijkt wel hele sterke mechanismen te hebben en laat zichzelf gaan, gooit het eruit, kom maar, toe maar. Wat zou de meest smerigste grap zijn die je kan verzinnen? Is het wel grappig bedoeld? Nee, het is echt gewoon een hele brei aan ranzigheid en sick minds. Ik moest qua opzet wel een beetje denken aan Flesh of the Void (slechts het willen shockeren) en Slaughtered Vomit Dolls (waarin alles draait om uitwerpselen). Nu weergeven in een sketcherige en klei animatie-achtige setting dat zich af moet spelen in een L.A. na een aardbeving en tijdens een pandemie. Alle mensen hebben een soort virus opgelopen waarbij de blaasjes op het gezicht staan. Het draait hier om diverse personages met een soort van verhaal (als je het een verhaal kan noemen). Een stel dat inmiddels geilt op elkaars zweren en wonden (en dan het uiteindelijke moment ), een misvormde jongeman die in een sekte leeft en elke ochtend zo'n zwarte drab moet eten, een junkenvrouw met twee van die Sesamstraat-achtige computergezichten, een Aziatische vrouw, een schijtende psycholoog. hier en daar wat animaties, en korte intermezzo's met muziek en vage geplakte beelden van de man zelf.

En heel veel stront, aambeien, anussen, scheten, rollercoasters door verrotte darmkanalen, maar ook wormen en kakkerlakken (soms ook nog in combinatie van).

Ja, er is geen touw aan vast te knopen, maar het is wel een hele bizarre trip die je maar net moet zien te vatten of moet kunnen ondergaan. (al had ik mijn zak chips wel dichtgelaten dit keer) Met wat voor intentie Flying Lotus dit deed valt niet echt in te vullen. Hij moest er zijn doelgroep wel voor in oog gehad hebben.

3,0*