Like Me (2017)

Damn right . Heerlijk verknipte film die meer dan eens uitmondt in een hallucinante, bizarre neon-nachtmerrie. Visueel misschien wel het beste wat ik dit jaar gezien heb. Echt pure kwijlerij. Elk shot spat van het scherm en de momenten wanneer de editing dan ook nog eens op hol slaat zijn al helemaal genieten. Het knapste van alles is nog hoe Mockler zich met een geheel eigen stijl makkelijk weet te onderscheiden van de karrenvracht aan andere films met neon-cinematografie (Spring Breakers, Neon Demon etc).

Het plot klinkt op papier enigszins suf en wat typisch indie-achtig, maar in de uitwerking weerklinkt dat allesbehalve. Het wat freewheelende karakter sluit perfect aan bij de audiovisuele stijl, de wat absurdere momenten zijn genieten en niet te vergeten is er nog Timlin die een geweldig personage neerzet. Kende haar nog niet maar bij deze ben ik verkocht.

De beste vergelijking die ik kan maken is alsof David Lynch en Refn samen de film Nerve zagen en dachten: dit kunnen wij (veel) beter. Ongelooflijk debuut. Dikke 4,5*.

Tot hoever wil je gaan om online gezien te worden? Voor de hoofdpersoon Kiya kan dat niet ver genoeg gaan. Zelfs als dat moet leiden tot het plegen van misdaden. Dat maakte ik op bij het zien van deze absurde film waar ik soms met verbazing naar heb zitten kijken. Wat Kiya er toe bewoog dit soort ziekelijkheden uit te halen, dat wordt niet duidelijk gemaakt, of toch wel. Misschien sprak die internettrol wel de waarheid en sloeg Kiya hem daarom aan het einde met de honkbalknuppel dood . Tja, de waarheid kan nu eenmaal pijnlijk zijn, nietwaar?
Wat de cinematografie betreft: dat zag er audiovisueel best wel gaaf uit met uitzondering van die smakeloze vreetscènes dan, die niettemin in deze film wel duidelijk een functie hadden.

3,5*

Mooifilmerij met af en toe visueel boeiende fragmenten, maar inhoudelijk een lege doos en vaak zelfs vervelend. Te veel verblindende verpakking die flirt, maar niet verleidt.

Prul.

Tijdje terug voor de tweede keer gezien en de film mist wel audiovisuele punch in de psychedelische en heftige scènes richting het eind. Maar de esthetiek is toch behoorlijk eigenzinnig. Het doet aan de oppervlakte misschien denken aan wat tegenwoordig hip is maar vind het nergens écht vergelijkbaar mee. Misschien doordat het zoveel verschillende invloeden combineert. Als je de color grading ziet dan zien sommige scènes er voor de bewerking juist beter uit, al draagt dat ook bij aan het eigen gezicht van de film.

Een film die me qua visuele trips wel aan Requiem for a Dream (2000) deed denken, begeleid door 'muziek' die de ondertiteling voor doven treffend omschrijft als "dysfunctional music". Het plot zoals nu in de omschrijving staat klopt niet helemaal. Deze film volgt een vloggende tiener die steeds verder moet gaan om letterlijk en figuurlijk geliked te worden, waardoor de film soms behoorlijk gewelddadig wordt zonder de 'menselijke' interactie tussen deze naar genegenheid en views smachtende 'bitch' en haar slachtoffers uit het oog te verliezen. IMDb heeft als derde genre bij deze film horror staan en dat is wel van toepassing.

Het plot is voldoende uitgewerkt om de film van structuur te voorzien, het doet wat denken aan Under the Skin (2013). Ik kan me verder alleen maar aansluiten bij de termen die hier al eerder zijn genoemd, psychedelisch, neonkleuren, Lynchiaans... Lynch, Refn, Requiem for a Dream en The Neon Demon slaan bij mij niet zo aan, maar deze beviel wel. 3,5*

Erg fijne indringende trip. Altijd fijn zo’n film waar je nooit van kunt voorspellen wat er de komende 5 minuten komen gaat.

Benieuwd naar zijn volgrnde. Een welverdiende 4,5 voor dit energieke pareltje.

Beetje lastige film.

Er valt genoeg te prijzen hier. De aanpak is redelijk radicaal, de stilering is luid en leidend, de film laat niet makkelijk in z'n kaarten kijken en blijft tot het einde verrassen. Mockler is absoluut een regisseur om de gaten te houden en levert met deze film zeker een visitekaartje af.

Tegelijkertijd voelt het ook allemaal wat onaf en iets te braaf aan. Zo'n soundtrack die wat kracht tekort schiet, de aankleding die vaak net iets te kaal is, de editing die toch nog écht wat steviger had gemogen en composities die wat strakker gemogen hadden. Het zit er vast wel in, misschien met een iets groter budget ook, maar Mockler slaagt er niet 100% in om z'n gebrek aan budget te camoufleren met ruw talent.

Het verhaaltje zit ook af en toe in de weg. Wat oninteressante personages en een anti-YouTube moraaltje dat maar weinig boeit en ook iets teveel aandacht krijgt doorheen de film. Acteerwerk is ook op het randje, al is dat dan net iets minder storend in een films als deze.

Genoeg moois te zien, maar ook wel wat tekortkomingen. Ik zie veel mensen spreken over een "trip", maar daarvoor is het toch echt wat te netjes en binnen de lijntjes. Maar verder wel erg veel potentieel en een boeiende filmervaring.

3.5*

Matige film waarin een meisje een filmpje van een overval op internet upload. Inhoudelijk wist de film me totaal niet te boeien en ondanks de korte lengte zakt het vaak wat in. Visueel zeker onderscheidend te noemen. Stijlvol in beeld gebracht (de belichting en ook de aankleding). Als regiedebuut wel interessant, maar deze te wazige trip kon me verder niet echt bekoren.

Hyper gestileerde neon-punk. Mockler 'onderscheidt' (in hoeverre spreken we daar nog van als dit zo'n beetje de indie-norm aan het worden is van semi-experimentele cinema) zich niet alleen visueel, maar is ook conceptueel een interessante regisseur. Uiteraard zijn de scenes waarin hij een versnelling hoger gaat, een distorted bak aan geluid eronder pompt en daarbij compleet wild gaat in de montage de echte eyecatchers, maar ook daar tussenin weet hij het mooi, vaak iet wat melancholisch surreëel, aan elkaar te plakken. Met een soundtrack die vloeiend in stijlen en intensiteit wisselt, waarbij de montage compleet in sync meebeweegt. Geweldig vakwerk in een méér dan veelbelovend debuut.

Mooie kleurrijke beelden. Leuke meid.

Meer positiefs kan ik er helaas niet over zeggen.

Dikke tegenvaller na alle lovende recensies hier.

Niet mijn genre, denk ik.

Het debuut van regisseur Robert Mockler, maar ook zijn enige film tot nu toe. Een man met een goed idee die ook visueel iets moois maakt van Like Me. En toch zie je wel dat het met minder budget en weinig ervaring is gemaakt helaas. Veel potentie die met wat geluk kan uitgroeien naar meer.

Het verhaal is een soort aanklacht op sociale media (als je er al een echt verhaal uit wil halen). De mooie flitsende beelden en de verrassende verhaallijn zorgen ervoor dat de film toch boeiend blijft. Al voelt het regelmatig toch wel als 'net niet'. Een leuke rit dus, maar geen topfilm.