Insyriated (2017)

Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud geven monumentale vertolkingen in een foutloos geacteerde, zeer meeslepende, onvergetelijke thriller die zich volledig afspeelt in een appartement waar drie families proberen te overleven te midden van de constante dreiging van bombardementen, schietpartijen, maar bovenal van sluipschutters en plunderaars die nergens voor terug schrikken om te krijgen wat ze willen. Philippe van Leeuw slaagt erin om je als kijker te laten voelen hoe het is om op deze manier te moeten overleven. De onzekerheden, het voortdurende gevaar, de angst en de onderlinge spanningen die overheersen in deze woning. Maar het is de menselijkheid, die vanaf het begin voelbaar is en die vooral na één van de meest ondraaglijke scènes van de laatste jaren op geloofwaardige en indrukwekkende wijze naar boven komen die deze film tot een waar meesterwerk maken. Husam Chadat zet een werkelijk weerzinwekkende profiteur neer in deze emotionele achtbaan die een onuitwisbare indruk achterlaat. Kort, maar zeer krachtig, de beste film van het jaar met nog één maand te gaan.

Realistische, claustrofobische film over een familie, die omringd door oorlogsgeweld, het hoofd boven water probeert te houden. De film richt zich vooral op de overlevingsdrang van de moeder. Regisseur van Leeuw weet naast de wanhoop ook de gespannen verhoudingen binnen het appartement prima over het voetlicht te brengen. De heftige verkrachtingsscène is moeilijk te verteren. Zonder twijfel een van de betere drama’s uit 2017, mede dankzij het sublieme acteerwerk van Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud.

Aangrijpend beeld van een van zijn vrijheden beroofde Syriaanse familie, midden het oorlogsgeweld.

Zelden werden het leed, de angsten, de twijfels expressiever vertoond. De close-up van de opa op het einde is een prachtig voorbeeld van het verdriet dat in een mens kan schuilen.

De wandaden van mensen (het zijn eerder beesten) die niets ontziend van de toestand profiteren om mensen nog meer pijn te doen - het komt helaas in elke oorlogstoestand voor - is schrijnend voorgesteld.

Tenslotte veel lof voor de manier waarop acteurs hun rol waarnemen, Hiam Abbass die het gewicht van het gebeuren draagt, Diamand Abou Abboud als de meest getroffen vrouw en ook Juliette Navis als de doodsbange hulp.

Deze Belgische film eens bekeken en vond het toch wel een boeiende kijk in het dagelijkse leven van een Syrische familie.

Er werd overtuigend geacteerd en door de relatief korte speelduur zaten er geen dooie momenten in.

Het kwam realistisch over en vond het wel de moeite waard om gezien te hebben.

Mist toch wel kansen.

Het concept is zeker interessant, maar de uitwerking zelf laat vervolgens toch wel weer kansen liggen. Voor een opvallend gedurfd concept lijkt de regisseur overigens weinig mee aan te durven, aangezien het vooral een drama tussen de families zelf is.

Maar de film begint wel sterk als we even wat beelden op de straten zien. Echter krijgen we vervolgens gewoon familiedrama voor onze kiezen dat helaas met alleen maar standaard probleempjes komt en nooit echt weet te boeien.

Wel heeft het eerste deel van de film een zekere dreiging met de geluiden van geweld die constant hoorbaar zijn, en ook wel dreigend zijn in zekere zin. Het is dan eeuwig jammer dat we niet meer dan die geluiden zien uiteindelijk.

Zo is de film redelijk tam naar mijn mening. Je kan wel zeggen dan zo'n verkrachting heftig is maar ik vond het redelijk impactloos gebracht. Net als de rest, het is allemaal wat futloos en impactloos en er heerst opvallend veel orde voor zo'n situatie, althans dat gevoel kreeg ik.

Af en toe een redelijk momentje, maar de regie is echt te soft. Laat is wat van de situatie zien. Nu kreeg ik vooral een "ja, het is heel erg, maar ja" gevoel. Natuurlijk is de situatie iets waar we meer aandacht aan moeten geven, maar deze film vond ik niet bepaald als een echte oproep overkomen.

Acteerwerk is wel goed en sterk. Iedereen straalt wel wat uit. Enkele licht spannende momentjes en een nagelbijtertje richting het einde. Maar dat was het dan ook wel weer voor mij. Het is goed dat dit soort films gemaakt worden, maar het mag van mij iets harder waardoor er mogelijk iets meer impact in zit.

Insyriated geeft een erg indringend portret van het oorlogsgebeuren vanuit het standpunt van een gezin. Dit keer geen plot waarbij het gezin op de vlucht slaat, maar wel waarbij men thuis bang afwacht. En het lange wachten gaat gepaard met verveling, angst, hoop en onwetendheid.

Wanneer je uitgaat van dergelijk point of view is het uitermate belangrijk dat de casting en het acteren goed zit. Dit is dan ook het geval bij Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud, maar ook bij de andere cast. De angst is authentiek en de moeder die vaak de leidende en sturende rol heeft in het gezin weet het soms ook allemaal niet goed meer. De onwetendheid van de eigen situatie en de onwetendheid van wat er buiten gebeurt knaagt aan ieder gezinslid. De angst staat vaak in de ogen te lezen wanneer een bombardement net te dicht komt. Geen puinruimen, maar de oorverdovende knallen in de buurt zijn voldoende om een ongemakkelijke sfeer te creëren.

Het einde is abrupt en open. Geen idee welke richting het zal uitgaan. De huidige politieke context van vandaag leert ons dat de oorlog verre van afgelopen is. Welke beslissingen het gezin genomen heeft, heeft de kijker het raden naar. Mooie close-ups die een intense sfeer scheppen, hoewel er op zich weinig gebeurt. Mooie kleine, doch belangrijke boodschap. Knap!

Zeer geslaagd in wat de film probeert te bereiken. De beperkte mise-en-scène werkt erg goed om de gekmakende sfeer van zowel dreiging als verveling te tonen (ook wel wat parallellen met de coronatijd overigens). Zou ook goed kunnen werken als toneelstuk.

Alleen had ik wat meer context wel kunnen waarderen; op een of andere manier had het iets arbitrairs over zich. Maar misschien overdrijf ik.