Django (2017)

Fijne mooie film met erg fijne muziek.

Het verhaal is voor zover ik dat zie wel vrij stevig geromantiseerd. Misschien dat dat een goede keuze is, misschien ook niet - en er zijn geloof ik ook wel wat veel zaken in het leven van Reinhardt niet zo heel uitputtend bekend. Ietsje mysterie moet er ook wel om de man heen blijven hangen.

Reta Kateb zet een mooie Reinhardt neer, eigenzinnig en ongezeglijk. En hij komt behoorlijk goed weg met de gitaar, hoewel hij natuurlijk niet zelf speelt. Dat doet het Rosenberg Trio, en daar is dan geen speld meer tussen te krijgen. Fijn dat ook zo'n jazz-onbenul als ik dan vrijwel alles blijkt te herkennen.

Geheel toevallig overigens was ik ooit eens bij het Django Reinhardt festival, jaarlijks op een eilandje in de Seine. En nu kwam ik bij de feestelijke vertoning van deze film terecht, voor de gelegenheid van het zoveel-jarige bestaan van de bioscoop in het dorpje waar mijn lief woont - inclusief vragenuurtje met de assistent-regisseur. Met na afloop nog eten en drinken, omlijst met live-muziek - en ook die gitaristen kwamen een heel eind in het repertoire van Reinhardt. Dat geeft de film toch nog wat extra.

Gypsy Road can't take me home

Indrukwekkende biopic over een korte periode uit het leven van Django Reinhardt tijdens de oorlogsjaren. Eerst nog spelen in theaters van formaat terwijl het publiek nog een sigaretje opsteekt (je kunt het je niet meer voorstellen) om vervolgens door de Duitse bezetting voor weinig geld in achteraf barretjes voor een handvol Duits (leger)publiek te sappellen.

Hoeveel er geromantiseerd is in de film, het plotlijntje met de foute Franse vrouw bijvoorbeeld, moet ik nog eens nalezen maar gaf de film wel wat extra spanning.

Fijn trouwens dat de muziek in de biopic voldoende de ruimte kreeg.

Ik had wiebelende beentjes in de bioscoopzaal.

Django Reinhardt als gitarist ken ik al heel lang; jaren geleden eens geprobeerd naar te luisteren, maar toen vond ik er niet veel aan. Een jaar terug nog eens geprobeerd en toen kon ik hem al een stuk meer waarderen. Van zijn persoonlijke geschiedenis wist ik vrijwel niets behalve dat hij door een ongeval nog maar twee functionerende vingers aan zijn linkerhand had, wat natuurlijk een grote handicap is voor menig gitarist, maar blijkbaar niet voor hem.

Interessant dus om eens een film over zijn leven te zien, maar ik begrijp nadat ik na het zien van de film over hem heb gelezen op internet dat deze film geen recht doet aan de werkelijkheid. In werkelijkheid is de vluchtpoging van Django niet geslaagd en werd hij teruggestuurd, waarna hij de oorlog heeft overleefd. In deze film wordt er geschetst dat hij in acuut levensgevaar was mocht hij gepakt worden, maar ik heb de indruk dat dat dus meeviel. Verder heb ik niets kunnen terugvinden over het personage Louise, waarvan ik dus de indruk heb dat ze fictief is.

Nu hoeft een film niet waarheidsgetrouw te zijn om toch leuk te zijn, neem bijvoorbeeld Amadeus, die geen recht doet aan de persoon Mozart maar wel aan zijn muziek. Hetzelfde kan wellicht over deze film gezegd worden, want met name de muziek is een sterk punt en doet smaken naar het herluisteren van Django.

Leukste gedeelte van de film is natuurlijk het concert voor de Duitsers. De eis dat er niet met teveel ritme gespeeld wordt, geen uitgebreide solo's en dergelijken is alsof je Beethoven om een compositie vraagt, maar geen symfonie, geen strijkkwartet, en weet je wat, doe ook maar geen piano. Kortom alsof je alles uitsluit waarin hij uitblinkt. Met het concert bouwt hij het swingende gehalte steeds meer op, waarna de Duitsers steeds liederlijker worden, wat natuurlijk leuk om te zien is. Bij de scène kan je natuurlijk afvragen of die Duitser die het concert stopzet omdat iedereen buiten zinnen raakt van die "apenmuziek" niet ergens gelijk heeft. De muziek maakt in die scène wel degelijk iets los. Maar goed, dat is juist wat ik in muziek waardeer, dat je even alles kan vergeten en dat het je in andere sferen brengt.

Het is interessant om ook eens een film te zien waarin het lot van de Roma en (hier) de Sinti in de tweede wereldoorlog belicht wordt, maar ik vraag me af of een film over Reinhardt daar het juiste podium voor is. Uiteindelijk lijkt hij er zonder al teveel drama door de oorlog gekomen te zijn. Het einde van de film is helaas overdramatisch en dat voelt om die reden toch aan als een dissonant. Niettemin kent de film goede momenten en is om die reden het waard om een keer gezien te hebben. 2,5*.

Aardige film, die een belangrijke fase in het leven van muzikant Django Reinhardt belicht, nl. tijdens de Duitse bezetting van Frankrijk, waarbij passerend ook de gruwelijkheden tegen de Sinti aan bod komen. Goede rollen van Kateb en De France. De muziek geeft de film ook wat extra 'Schwung'.

De pit die in Django's jazzgitaar zit is niet altijd in de verhaallijn van deze film terug te vinden.

Toch heb ik een degelijke en toch ook interessante film gezien over Django Reinhardt en over de zigeunervervolging tijdens WO II.

Reda Kateb zit goed in de rol van jazzmuzikant en ook Cécile de France (tijdje geleden; "Le Gamin au Vélo" en "Casse-Tête Chinois" was het laatste dat ik van haar zag) voldoet als gelegenheidsvamp, die een machtspositie bij de bezetter tracht af te dwingen

Niet te vergeten natuurlijk, de ten zeerste genietbare jazzy sessies.

Beter dan verwacht en dan de matige scores.

Deze ook eens meegepikt en het was niet mis, maar voor mij mocht hij toch wel een tikkeltje korter. Niet altijd even boeiend. De cast deed het wel goed en verder zag de film er prima uit. De muziek was ook niet mis, ondanks dat het minder m'n genre was. Het laatste lied was wel erg mooi.

Heb al beter biografieën gezien, maar deze was ook niet mis.

Een goede biografie/drama/muziek/oorlog film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi opname en kostuum...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

Was niet onder indruk. Trage film die veel beter had kunnen zijn. Uitstekend basisgegeven om een dijk van een film af te leveren, maar Django is nauwelijks een geslaagd project te noemen. Lijkt een beetje veel op de Franse cinema uit de jaren tachtig/negentig: stilistisch mooi, vrij accuraat waarschijnlijk maar ook een tikkeltje saai, omdat men het vertellen van een goed verhaal onvoldoende beheerst. Net als het titelpersonage oogt de film wat emotieloos en dat is opvallend bij gebeurtenissen waar in beginsel zo veel emotie inzit. Tijdens de te spaarzame momenten dat Django zijn mooie muziek mag laten horen, besef je dat dit een groot muzikaal talent was, en dat aspect had beter naar voren moeten komen. Positief is dat het laatste half uur qua spanning veel heeft te bieden(had alleen wat beter geregisseerd moeten worden), maar dat kun je weer wegstrepen tegen een aantal overbodige, te lang uitgerekte scènes uit het eerste gedeelte. Nee, denk oprecht dat deze man een betere film had verdiend.

Hoewel de Nazi’s zich volop schuldig maken aan vervolging van en moord op allerlei minderheden, is de familie Reinhardt het muzikale neusje van de zalm in het bezette Parijs in 1943. Grote ster is Django [Reda Kateb], die zich lange tijd verre houdt van ethische kwesties tot hij kennismaakt met Louise de Klerk [Cécile de France], de (fictieve) koningin van het nachtleven. Ze maakt Django bewust van wat zich buiten zijn bubbel afspeelt en probeert hem over te halen om zijn muziek te gebruiken om het plaatselijke verzet te helpen. Kateb overtuigd in de titelrol en fans van Reinhardts jazzmuziek kunnen zich laven aan de vele muzikale intermezzo’s, maar omdat Reinhardt zich vooral bekommert om zijn eigen belangen (en die van zijn directe familie) komt hij niet erg sympathiek over. En Comar lijkt ook meer geïnteresseerd in de muziek dan in de oorlogsperikelen. Luister of kijk liever naar een album of concert van Django en kornuiten.

Mooie inkijk in een deel van het leven van Django Reinhardt, goed gespeeld door Kateb. Hoe hij met sierlijke snelheid van zijn hand de gitaar toucheert en geweldige muziek neerzet (Rosenberg trio in de film) geheel in controverse met de nazi figuren die klassieke marsmuziek en walsen prefereren. Ook het lot van de zigeunerfamilies tijdens deze periode wordt goed aangegeven. Muziek kan mensen een beetje veranderen en dat was nou net iets wat de bezetter niet wilde. Totale controle was hun motto.