As You Are (2016)

Aardige film over twee nieuwe stiefbroers die het goed met elkaar kunnen vinden. Deze film met een ietwat dromerige sfeer speelt zich af begin jaren '90. De ontwikkeling van de vriendschap tussen de twee jongens wordt goed neergezet (een prima casting helpt hier ook bij). Soms wat langdradig en het einde (waar toch de hele tijd naartoe gewerkt wordt) valt uiteindelijk wat tegen.

Psychologisch tienerdrama over twee jongens, die in een emotioneel gespannen omgeving de aard van hun vriendschap en hun seksualiteit verkennen. De film zou naar mijn smaak aan kwaliteit gewonnen hebben, wanneer de regisseur in plaats van de hinderlijk ingelaste politieverhoren, de relatie tussen de beide jongens en met hun beider vriendin wat meer had uitgewerkt. Het slot laat de indruk achter dat de film niet af is.

Ik vind het een mooie film, die eigenlijk alle facetten van de onderkant van de Amerikaanse samenleving wel belicht.

Er wordt een relatie opgevoerd (door toeval ontstaan, hun gescheiden vader en moeder krijgen nota bene aanvankelijk een relatie) die in heel wat staten in de VS lastig ligt en al helemaal bij de mensen die vallen onder de categorie 'trailer trash'.

Hoewel de relatie tussen beide jongens nog niet eens zo heftig lijkt (behalve wat zoenen valt het allemaal erg mee, het blijft natuurlijk een Amerikaanse film) wordt er behoorlijk op losgeslagen door potenrammers en de homofobe vader (van Mark), die meent dat homoseksueel gedrag er wel uit geslagen kan worden. Op school blijven ze nog redelijk overeind.

De hele film geeft een somber en depressief makend beeld van de VS, met name rond de jeugd in dunbevolkte staten.

'I wish you were a girl' is een begrijpelijke uitspraak van Mark tegen Jack Dan had de verhouding niet zo ingewikkeld gelegen. Maar ja. Voor de gelegenheid trekt Jack voor Mark een keer een jurk aan en gebruikt hij de lippenstift van zijn moeder. Het is grappig bedoeld maar het is eerder wrang dan leuk, met name omdat Mark er met een dichtgeslagen oog en een kapotte lip bij zit.

Het plot is ook om buitengewoon depressief van te worden. Ik had ze graag een lang en gelukkig leven gegund, de trash overstegen, maar dat was buiten de schrijvers gerekend. Mark blijkt aan het eind dood geschoten, de verdenking (een definitief antwoord komt er niet) komt bij Jack te liggen.

Gezien zijn toewijding aan Mark geloof ik daar helemaal niks van, ook niet als ongeluk. Hoewel het rondzwaaien met revolvers en pistolen natuurlijk overal mag in de VS, zou Jack er kapot van zijn geweest als hij Mark zou hebben doodgeschoten. Al dan niet per ongeluk. Die indruk wekt hij helemaal niet bij de politieverhoren.

En, als klap op de vuurpijl, hij blijft ook nog eens helemaal alleen achter.