Daphne (2017)

Er werden door cast en crew stevige statements gemaakt over Daphne die het boegbeeld zou zijn van de sterke, moderne vrouw maar ik vond het vooral een naar, egocentrisch mens die overal haar gif loopt te spuwen, graag zwelgt in haar ellende, mensen gebruikt in de hoop er zelf beter van te worden. Maar bovenal niets aan haar situatie wenst te veranderen, terwijl ze ondertussen wel alles en iedereen de schuld geeft van haar ongenoegen en huidige crisis. Nu maakt een irritant personage natuurlijk nog geen slechte film (de films van Mike Leigh - waarvan dit een wat afgekeken light-versie is, zitten er vol mee) maar ze maakte het zo niet eenvoudig met haar mee te leven. Het zal ook vast niet makkelijk zijn om dertig te worden, de verantwoordelijkheden steeds zwaarder op je schouders te voelen wegen en in je omgeving wel iedereen te zien slagen, terwijl jij zelf telkens tien treden achterblijft. Verdomd ik ga er met mijn 26e ook op af, en kamp met dezelfde onzekerheden. En het is met name die angstige en sluimerende herkenbaarheid dat het toch nog ruim de moeite waard maakte, samen met de scherpe humor, wat schattige scenes waar ze aan het daten is met die bewaker, en de wel inspirerende personen in haar omgeving. Daarbij was de rol van Beecham (los van of ik haar nu kon uitstaan of niet) gewoon goed en was ik bij de aftiteling vooral blij dat er niet een geforceerde clichematige zwangerschap - wat vaak het geval is in films met een vrouwelijke hoofdpersonage dat in het rond neukt - aan toegevoegd hadden. (3*)

Niks mis met Daphne. Een onsympathieke vrouw? Neen, helemaal niet. Ik zou het denk ik wel een tijdje met haar vol kunnen houden. Met af en toe een knallende ruzie dat wel. Maar dat moet kunnen. Anders wordt het allemaal zo saai. Met Daphne's uitleg wat liefde of beter gezegd verliefdheid is kon ik het verder helemaal mee eens zijn. Dus, zo onwijs was Daphne niet. Verder vond ik dit gewoon een sympathiek filmpje hoewel ik er niks van verwacht had. Zal wel komen door het lage gemiddelde hier op MovieMeter.

Waardering; 4.0* laat ik eens gul zijn.

Heel erg fijn, ook echt een film die in mijn straatje ligt. Soms zelfs met te veel plot, en aan het eind hoefden van mij echt niet alle lijntjes afgerond te worden- de slice of life mag nog puurder zonder begin en eind. Beecham als Daphne met haar prachtig rossig gekleurd kapsel, dat is echt een meisje waar ik zo verliefd op kan worden. Ik zie hier ook niet de belichaming van de moderne vrouw, maar iemand uit alle tijden die gewoon even niet weet waar het leven haar brengt, wat de zin is van het leven en dan maar leeft van dag tot dag. Prachtig vertolkt, ingetogen en met veel gevoel. Mooie sfeerscènes van nachtelijk Londen en je krijgt zelf zin je te bezatten als Daphne voor een zoveelste keer in een kroeg zit. Gewoon uitermate prettig kijkvoer met een mooi inkijkje en een juiste lengte. En volgende keer zonder afgerond eind. 4,0*.

Daphne

Prima film over een dolende vrouw die niet precies weet wat ze met haar leven aanmoet. Daphne is voor mij geen clichématig verhaal over de moderne vrouw in de grote stad, maar meer een film met best wat herkenbare momenten en problemen waar we allemaal tegenaan lopen. Daphne wordt ook wat onsympathiek neergezet, en toch zou ik best een biertje met haar willen gaan drinken in een groezelige bar in Londen. Dat kan natuurlijk ook komen door Emily Beechan, die een prima rol neerzet als no-nonsense vrouw die door een geweldsincident wakker wordt geschud.

Voornaamste pluspunt van deze film is dat ie niet te lang duurt, want je raakt al snel verveelt door het gedrag van de cynische hoofdrolspeelster die met alles en iedereen overhoop ligt, niet in de laatste plaats met zichzelf. Enige aansprekende scène is die over het etentje met het slachtoffer van de overval. Verder een saai filmpje, dat ik morgen weer vergeten ben.

De paar shots die vanaf vogelhoogte zijn geschoten en neerkijken op het hoofdpersonage dat zich temidden van de mensenmassa over straat beweegt maar er tegelijkertijd overduidelijk geen deel van uitmaakt, spreken boekdelen. Hier loopt een loner. Een vreemde soortgenoot. Onwillig en meer nog onmachtig om aansluiting te vinden bij wie dan ook.

Met een ongelukkige cynische ziel en niet in het bezit van veel gevoel voor levensrichting is het erg lastig om als 'normaal' door het leven te gaan. Laat staan om geaccepteerd te worden. Dat lijkt Daphne met haar bijtende persoonsgerichte humor ook niet echt te willen. Gelukkig maar, want dan kunnen we een groot deel van de film volop genieten van de mens- en maatschappijkritische Daphne. En dat is fijn.

Heerlijk cynisch mens die Daphne. Een gemeen vals kreng en tegelijkertijd een filosofisch ingestelde vrouw die over een scherp verstand beschikt. Maar ook iemand die haar cynisme kan overstijgen en in staat is om iets aardigs te doen voor de medemens die echt behoeftig is. Jawel, Daphne is soms een beetje aardig.

De meeste tijd is ze echter een vals egoïstisch kreng. Niet erg aantrekkelijk dus. Fout. Juist wel. Ze is erg aantrekkelijk. Ze prikkelt de zinnen. Ze is spannend. Vreemd maar waar. Een gezamenlijke kroegentocht met filosofische inslag zag ik gedurende de film wel zitten.

Goed voor Daphne, maar niet goed voor mij is de feelgood sneeuw die na een schokkende gebeurtenis over de film dwarrelt. Dan is Daphne opeens Daphne niet meer. Ze is opeens een soortgenoot geworden. Erg fijn voor Daphne, maar meteen minder fijn voor de amusementswaarde. Die keldert meteen in rap tempo.

Daphne leeft als een rebelse adolescent, maar ze is al in de dertig. Ze heeft een slecht betaalde job, haar liefdesleven is een opeenvolging van oppervlakkige ontmoetingen, haar houding is cynisch en nihilistisch. In plaats van een heldhaftig hoofdpersonage is dit een gewone vrouw die vastzit en naar beneden getrokken wordt door haar omgeving. Toch lijkt ze intelligent. Ze leest een boek van de Sloveense filosoof Slavoj Žižek en stelt zich vragen bij de zinloosheid van haar leven. Haar ervaring als getuige van een overval en haar medeleven met het slachtoffer brengen een andere kant van haar naar boven.

Emily Beecham zet een personage neer dat onder haar stoere ongemanierdheid een kwetsbare onderlaag verbergt. Ze laat sag aloo aan huis bezorgen, een Indisch gerecht met aardappels, spinazie en al dan niet verse chilipepers, maar betaalt vervolgens te weinig. Het schetst een grauw beeld van een multiculturele wijk in Londen. Ze zijn niet echt arm, maar het is een ruw milieu met weinig toekomstperspectief. Het is een realistische weergave, een venster op de wereld.

Milde karakterstudie, over een wat mentaal gekwetste jonge vrouw in de big city, welke haar sluimerend aanwezig verdriet verbergt achter een laconieke, luchthartige levenshouding. Net toen ik tot de conclusie kwam dat ik dit drama toch wel kon waarderen was hij plotseling afgelopen. Te kort en te onopvallend dus om blijvend indruk te maken, maar slecht is het zeker niet. Goede hoofdrol van Beecham, een vrouw die ik zo als mijn buurvrouw kan zien, maar het probleem zal vervolgens zijn: wie wil er nou daadwerkelijk een film van anderhalf uur over zijn buurvrouw zien?

Leuke film. Emily Beecham speelt haar rol overtuigend en ondanks haar klunzigheid, vind ik Daphne een aantrekkelijk persoon. Het verhaal kon mij ook bekoren. Het keek vlot en fijn weg en verveelde mij nergens. Mooi beeld. Een 7. 3,5*