Sprakeloos (2017)

Ontroerende film, dat zeker. Uiteraard een pakkend en zwaar onderwerp. Zeker als je zelf iemand verloren hebt die net als Josée aftakelde. Nu filmtechnisch gezien alles behalve een hoogvlieger. De acteerprestaties zijn bijzonder flauw. Stany Crets kon nog net door de beugel evenals Viviane De Munck. De rest was schabouwelijk en even goed geacteerd als de sketches in een dorpstheater. De dialogen waren niet hoogstaand en het dialect uit de regio Sint-Niklaas was niet geheel geslaagd.

Jammer dat de film ook vele clichés bovenhaalt. De afstandelijke koele verpleging die er nooit is als je die nodig hebt, de betuttelende hulpverlener in de reva, verpleegsters die hun uren kloppen zonder om te kijken naar de patiënten en hun bezoekers, een hoogdravende dokter zonder enige empathie, de bitcherige gevoelloze manager/fotograaf, een homobar zoals je je die voorstelt als je er nog nooit één vanbinnen gezien hebt (misschien zien ze er écht wel zo uit, wie weet?) enz ...

De flashbacks vond ik wel een meerwaarde, niet zozeer qua vertolking, eerder inhoudelijk dan om flarden uit het leven van Jan en Josée te ontdekken. Wat me wel enorm ergerde was het feit dat Josée er na een periode van weken/maanden treuren en zuipen er ineens weer stond alsof er niets meer gebeurd was. Net of die slome peptalk van Roger heeft geholpen... Dat de flashbacks ineens voor het personage Jan zichtbaar werden in het heden is misschien wat vreemd. Hier werd ook duidelijk waarom Jan niet zo hoog oploopt met zijn moeder: erg fijne dingen werden er niet gezegd toen bleek dat hij homo was.

Het einde vond ik wel sterk. Ook de pamperscene vond ik schrijnend. Tederheid, hulpeloosheid en liefde dreven boven in dat fragment. Het beste van de film in mijn ogen.
Het einde met de voorstelling van het boek maakte de film af tot een sluitend en passend geheel. Toch miste ik iets (vrij veel eigenlijk). Een voice-over van Stany Crets bvb had de het personage van Jan meer diepgang, meer emotie gegeven. Enerzijds van zijn gevoelens over het aftakelen van zijn moeder, anderzijds de bewoordingen van zijn emoties op papier, voor zijn boek. Ook de andere hoofdpersonages, Greet bvb, lopen er voor spek een bonen bij. Een gemiste kans.

Josée [Vivan de Muynck] is een bejaarde actrice die zowel op het podium als bij haar gezin graag de diva uithangt en commentaar met haar messcherpe tong in de kiem weet te smoren. Na een beroerte raakt ze juist haar spraakvermogen kwijt en is het aan haar man [Rik van Uffelen] en haar drie kinderen om haar bij te staan tijdens haar herstelproces. Haar jongste zoon is Jan [Stany Crets], een succesvolle schrijver die - onder anderen vanwege zijn homoseksualiteit - door de jaren heen veelvuldig met Josée in de clinch heeft gelegen. De familiecrisis zorgt voor een writer's block, terwijl zijn redacteur [Halina Reijn] wacht op nieuw materiaal. Bovendien komt zijn relatie met Roel [Hans Kesting] onder druk te staan.

Crets is wat kleurloos in de hoofdrol, maar De Muynck geeft een prachtige tour-de-force weg in een rol waarin ze op geloofwaardige wijze het verval en het herstel van de toneeldiva gestalte moet geven. Van Uffelen is het hart van de film, als haar vriendelijke, goed bedoelende echtgenoot. Een typisch geval van tegenpolen die perfect bij elkaar blijken te passen. Dat beeld wordt versterkt door flashbacks waarin we enkele sleutelmomenten uit hun relatie meemaken. Marie Vinck en Flor Decleir zijn perfect als de jonge Josée en Roger en deze flashbacks zijn op simpele, maar effectieve wijze ingebed in het verhaal.

Na het zien van de eerste helft van deze film kunnen bemerkingen als "hier was meer mee te doen", of "flashbacks brengen geen meerwaarde en komen niet altijd op het juiste moment" "vertolkingen kunnen beter" of "slaat helemaal niet aan", maar achteraf, wanneer het dramatischer wordt, gaat de film toch ook wel aangrijpend voor de dag komen, met een knappe acteerprestatie van Viviane de Muynck en ook van Stany Crets.

Haalt misschien niet het niveau van andere films die dergelijke thema's behandelen, maar al bij al vind ik de film in zijn geheel toch verdienstelijk

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

svp wel leuk dat ik deze film gevonden en toegevoegd...

Films over de vaak pijnlijke aftakeling in de laatste levensfase, en de invloed welk dit heeft op de meest dierbaren van de getroffene, zijn er talrijk. Sprakeloos is niet de beste uit die reeks, maar op zichzelf wel een productie met veel sterke momenten die je toch bijblijven. Van Mieghem zoekt een beetje de middenweg tussen het sentiment van The Notebook en het realisme van Amour, en het resultaat is een film die soms herkenbaar onder de huid kruipt, ondanks enkele zwakheden. De regiekeuze om voortdurend scènes uit verschillende tijdsperiodes door elkaar te laten lopen oogt bijvoorbeeld wat al te kunstig en voegt niets toe, een ongelukkige werkwijze voor een verhaal wat best wat soberder verteld had kunnen worden. Ook het spel had hier en daar wat beter gekund. Crets als het hoofdpersonage blijft wat introvert en koel(Halina Reijn geeft hem in een korte bijrol het felle tegenspel wat ik graag bij hem zelf had willen zien), en Vinck(dochter van Van Mieghem) is niet louter gecast om haar klasse. Daarentegen is De Muynck als het lijdend voorwerp eenvoudigweg groots: kippenvel. Is een zeer persoonlijke productie gelet op de tekst op de filmposter(ode aan mijn moeder) en bij vlagen zeker geslaagd en mooi, maar als Sprakeloos over een aantal jaren op tv verschijnt hoef ik hem niet meteen nog een keer te zien.

Goede, mooie film.

Het onvoorwaardelijk 'houden van' mooi in beeld gebracht.

Evenals de aftakeling van een moeder en een vrouw.

Kippenvel moment, toen het jongste kind (inmiddels een 50er) zijn moeder van schone luier voorziet.

De ogen van de moeder..het besef? Poeh..

Vooral de moeder, subliem gespeeld.

Een klein pareltje in het begin niet zo bijzonder is met de nodige flashbacks naar de jonge jaren van de moeder. Het lijkt lang cliché te zijn, maar gaandeweg voel je wel die die onmacht van een moeder die je verliest terwijl ze er nog is. En het onvermijdelijke afscheid dat je hoopt nooit te moeten ontmoeten. De sterkte van de film is vooral Viviane de Muynck. Het is een ontroerende film geworden met een herkenbaar thema.