Patients (2016)

Emotievolle film over een aantal jonge mensen wier lot aan een rolstol is verbonden of toch aan een toestand die alle hoop op een herneming van het vroegere leven uitsluit.

Indruk maken de dialogen onder deze pechvogels, cynisch als het is, ook revolterend maar toch steeds met terreinwinst voor de gedachte dat hun toekomst niet verder zal reiken dan wat een bescheiden, aangepaste ambitie kan bieden.

Camera weet gepast in te zoemen op de momenten van eenzaamheid en wanhoop, wat het pakkende van de film sterk verhoogt.

Hoofdrolspeler Pablo Pauly werd genomineerd voor een César als meest belovende jonge acteur.

Voor de film twijfelde ik tussen een kloeke 3,5 of een 4. Een 4 dan maar en in gedachte een 7,6 op 10.

Weinig kijkers voor toch een mooie film.

De film was me totaal onbekend toen hij dit weekend op Canvas werd getoond. Zo te zien ben ik niet alleen, want veel reacties of stemmen zijn er nog niet. Jammer eigenlijk, want deze Patients is best een boeiend, maar tragisch relaas van een aantal jongeren die ten gevolge van hun verlamming hun tijd doorbrengen in een revalidatiecentrum.

Centraal staat het personage Ben. Het is schrijnend om te moeten zien hoe afhankelijk hij is van hulpverleners. Eten, zich wassen of naar het toilet gaan, ... niets kan hij alleen. Ik zou het er enorm moeilijk mee hebben. Ik zou bvb als de dood zijn voor dementie (en dan weet je het nog niet eens). Deze Ben is zich van alles bewust en tracht zijn lot te aanvaarden en kleine progressie te maken in zijn toestand. De film is extra geslaagd door de verwerkte humor. Hoopvol ook wanneer vrijheid wordt gewonnen door met de elektrische rolstoel door het centrum te racen. Sowieso een mooi filmpje, eentje waarvan ik hou waarbij humor en drama samengaan binnen het geheel van een sereen verhaal.