Kedi (2016)

Kattenliefhebbers genieten ongetwijfeld meer van de eindeloze shots van katten, maar het is vrij onsamenhangend gemonteerd en eerlijk gezegd niet bijster interessant. We zien katten eten, lopen, zitten, bedelen, spinnen, klimmen en springen. Deze film gaat uiteindelijk ook niet zozeer over de katten, maar meer over de mensen wie pad ze kruizen en Istanbul zelf natuurlijk. Er zitten wat teveel shots uit de catalogus van Istanbul Tourism Board in, al ontloopt deze film de arme buurten, met krakkemikkige woningen, niet. Er komen alleen kattenliefhebbers aan het woord en die vertellen waarom ze zo van katten houden, maar die verhalen zijn niet zo bijzonder. De meest dramatische anekdote komt van een man die vertelt dat een kat hem hielp een portemonnee (van iemand anders, voor alle duidelijkheid) te vinden. Fragmentarisch en uitsluitend aan te raden voor een ieder die geen genoeg kan krijgen van katten.

Ik vond het een zeer matige docu. Er werden te veel mensen (en katten) geportretteerd, met als gevolg dat het bij niemand echt de diepte in ging. Mensen vinden katten lief, hebben er steun aan als ze het moeilijk hebben en dichten ze allerlei menselijke eigenschappen toe; daarmee is alles wel gezegd.

Ik had het idee dat de regisseur geen keuzes kon maken. Er werd veel gedubbeld, alsof hij telkens dacht: dit fragment voegt niets toe, maar het is te leuk om weg te gooien. Zo werd het een lange zit. Een soort NOS Journaal Zomercolumn XXL. Zonde, want het is echt een bijzonder fenomeen, al die katten in Istanboel. Er had meer ingezeten.

Zelfs voor kattenliefhebbers moet Kedi tegenvallen, lijkt me. Er zaten heus een paar geinige stukjes in, maar het gemiddelde katten-kanaal op Youtube heeft meer te bieden.

In een bioscoop vol vrouwen, pot donker dubbel bier in de hand, bijna anderhalf uur lang kijken naar mooie lome beelden van snoezelige poesen in een 21e eeuwse metropool. Origineel, vredelievend, gelukmakend. Half puntje aftrek voor het iets te duidelijke toeristische motief en de angst dat er in Turkije alleen nog maar poezendocu's gemaakt mogen worden.

Leuke, mooi geobserveerde documentaire over de rol die katten spelen in het dagelijks leven in Istanbul. De getoonde katten zijn geweldig en er valt hier en daar flink wat te lachen om hun rare gedrag. Door de documentaire te situeren in Istanbul krijgen de filmmakers tevens de kans om een portret van deze bijzondere stad en haar inwoners te maken. De moeite waard, al zullen kattenliefhebbers er wel meer plezier aan beleven dan mensen die niets met katten hebben.

Kattenliefde maakt blind? Zoals Eva Jinek laatst bewees met een diepte-interview over de katten van Geert Wilders, wordt zelfs de meest naargeestige propaganda fijner als er kattenliefde bij wordt betrokken. 'Kedi' (2016) is onvervalste propagandajubel op de stad Istanbul als een soort toonbeeld van beschaving tussen mens en dier - een mythische plek waar de islam het hart warmt voor onze poezenvrienden en zelfs therapie niet op kan tegen de helende kwaliteiten van die mysterieuze wezens. Genoeg punten om cynisch over te zijn, maar het gebeurt niet vaak dat een film zo consequent een grote smile op mijn gezicht tovert. De kat die een muis probeert te vangen terwijl wij zien dat het beestje opduikt als hij net met zijn rug ernaartoe staat. De man die dagelijks met plastic zakjes vol voedsel langs straatkatten wandelt omdat het hem innerlijke rust geeft. Poezenvriendjes met namen als 'The Gentleman', 'The Social Butterfly', 'The Hustler' en 'The Player'. Heerlijke nonsense, en aan het einde pinkte ik zelfs een traantje van ontroering weg omdat ik geen weerstand meer had tegen zoveel onschuldige feelgood.

Voor kattenliefhebbers (Die ik ook ben) een aanrader. Kattenliefhebbers in de stad komen ook aan

het woord, soms met haast filosofische, lovende uitspraken. Uiteenlopende katten met hun

verschillende karakters en eigenaardheden komen aan bod, enkele speels op de voet gevolgd met de

camera. Heb met plezier genoten van de fotogenieke, vertederende viervoeters, al bleek ook bij

mij die 79 minuten speelduur aan een iets te lange kant, en geloofde ik het ongeveer de laatste

tien minuten wel zo'n beetje. Met ook mooie beelden van de stad overigens.